DEEL 3 — De man die alles wist
Het promotiediner werd gehouden in een klein restaurant aan de gracht.
Normaal gesproken hield ik niet van dit soort bijeenkomsten.
Maar deze keer voelde alles anders.
Voor het eerst in jaren zat ik aan een tafel zonder me zorgen te maken of iemand thuis op mij zat te wachten.
Mijn collega's hieven hun glazen.
"Gefeliciteerd, Mei."
"Je hebt deze promotie meer dan verdiend."
Ik glimlachte oprecht.
Misschien was dit wel de eerste glimlach die niet geforceerd voelde.
Halverwege de avond kwam onze algemeen directeur binnen.
Naast hem liep een man van ongeveer zestig jaar.
Grijs haar.
Een donkerblauw pak.
Een rustige, vriendelijke uitstraling.
"Mag ik jullie voorstellen?" zei mijn directeur.
"Dit is meneer Zhang, een van onze grootste investeerders."
Iedereen stond op.
Ik ook.
Maar zodra meneer Zhang mij zag, bleef hij plotseling stilstaan.
Hij keek me enkele seconden zwijgend aan.
Zijn ogen werden langzaam groter.
"...Mei?"
Ik fronste.
"Kent u mij?"
Hij glimlachte zwak.
"Waarschijnlijk herinner jij je mij niet."
"Ik heb je jaren geleden één keer ontmoet."
Ik schudde mijn hoofd.
"Sorry..."
Hij knikte begrijpend.
"Dat was op je afstudeerdag."
Mijn hart sloeg een slag over.
Hij was erbij geweest?
Voordat ik iets kon vragen, zei hij zacht:
"Je vader heeft destijds heel trots over je gesproken."
Mijn glimlach verdween.
Mijn vader.
Vier jaar geleden overleden.
Ik voelde mijn keel dichtknijpen.
Meneer Zhang leek mijn reactie te begrijpen.
"Na het diner... zou ik je graag iets willen geven."
De rest van de avond kon ik me nauwelijks concentreren.
Steeds dwaalden mijn gedachten af.
Waarom kende deze man mijn vader?
En waarom had ik hem nooit eerder ontmoet?
Na afloop gaf hij me een kleine bruine envelop.
"Je vader vroeg mij om dit alleen aan jou te geven wanneer jij eindelijk voor jezelf zou kiezen."
Mijn handen begonnen te trillen.
"Wat bedoelt u?"
Hij keek me lang aan.
"Je vader zei dat jij altijd eerst voor anderen zou zorgen."
"En dat je jezelf pas zou redden als het bijna te laat was."
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Dat klonk precies als hem.
Ik opende de envelop niet meteen.
Ik durfde niet.
Meneer Zhang legde zacht een hand op mijn schouder.
"Lees hem wanneer je alleen bent."
"En onthoud één ding."
"Je vader is nooit gestopt trots op je te zijn."
Hij liep weg.
Ik bleef achter met de envelop stevig tegen mijn borst gedrukt.
* * *
Aan de andere kant van de stad zat Lin Hao in de woonkamer.
Voor hem stond zijn laptop open.
Hij had eindelijk zijn cv bijgewerkt.
Voor het eerst in meer dan een jaar.
Hij stuurde sollicitaties.
Eén.
Twee.
Vijf.
Tien.
Na uren werken leunde hij achterover.
Zijn blik viel op een oude doos onder de bank.
Nieuwsgierig trok hij hem tevoorschijn.
Er zaten foto's in.
Foto's van onze eerste jaren samen.
Samen instantnoedels eten.
Onze eerste tweedehands koelkast.
Onze eerste vakantie.
Hij glimlachte verdrietig.
Toen zag hij een klein wit doosje.
Hij wist niet eens dat het daar lag.
Binnenin zat een zilveren ring.
Met een briefje.
"Voor wanneer Lin eindelijk een vaste baan heeft. Dan vraag ik hem ten huwelijk."
Zijn adem stokte.
Hij herinnerde zich de ring.
Niet omdat hij hem ooit had gezien.
Maar omdat hij zich ineens herinnerde dat ik maandenlang geen nieuwe kleding had gekocht.
Hij dacht toen dat ik gewoon zuinig was.
Nu wist hij waarom.
Ik had gespaard.
Voor óns.
Zijn handen begonnen hevig te trillen.
Hij zakte langzaam op de vloer.
Voor het eerst sinds ik vertrokken was...
barstte hij in tranen uit.
Niet omdat hij alleen was.
Maar omdat hij eindelijk besefte hoeveel liefde hij achteloos had weggegooid.
Op datzelfde moment opende ik in mijn hotelkamer voorzichtig de envelop van mijn vader.
De eerste zin liet mijn hart stilstaan.
"Lieve Mei, als je deze brief leest, betekent het dat je eindelijk bent weggelopen van iemand die jouw liefde niet verdiende..."
