DEEL 2 — Het Geheim Achter De Deur
Lin Hao bleef nog lang voor het kantoorgebouw staan.
Hij keek hoe ik zonder één keer om te draaien naar binnen liep.
Voor het eerst in drie jaar voelde hij hoe stil de wereld kon zijn.
Normaal gesproken stuurde ik hem rond deze tijd een bericht.
"Heb je al gegeten?"
"Vergeet niet de was uit de machine te halen."
"Ik kom wat later thuis."
Nu bleef zijn telefoon stil.
Hij opende onze chat.
Zijn laatste tientallen berichten waren allemaal verzoeken.
"Maak jij de huur even over?"
"Neem bier mee."
"Kun je wat geld sturen?"
"Bestel iets te eten."
Hij scrolde verder terug.
Steeds verder.
Pas toen zag hij iets wat hij al die tijd nooit had opgemerkt.
Vrijwel elk gesprek draaide om hem.
Om wat híj nodig had.
Om wat híj wilde.
Hij kon zich niet herinneren wanneer hij voor het laatst had gevraagd hoe mijn dag was geweest.
Die avond liep hij terug naar het appartement.
Het huis voelde vreemd leeg.
Geen licht in de keuken.
Geen geur van vers eten.
Geen geluid van een douche.
Alleen stilte.
Hij opende automatisch de koelkast.
Bijna leeg.
Pas toen besefte hij dat hij al maanden nooit zelf boodschappen had gedaan.
Hij wist niet eens waar ik normaal de rijst kocht.
Op tafel lag een klein mapje.
Waarschijnlijk had ik het in alle haast vergeten.
Hij wilde het eerst wegleggen.
Maar zijn naam stond erop.
Lin Hao.
Met een frons opende hij het.
Binnenin zaten rekeningen.
Huur.
Elektriciteit.
Internet.
Verzekering.
Allemaal betaald.
Door mij.
Daaronder lagen bankafschriften.
Elke maand.
Mijn salaris kwam binnen...
en verdween bijna volledig binnen enkele dagen.
Huur.
Gas.
Water.
Zijn telefoonabonnement.
Zijn zorgverzekering.
Zijn game-abonnementen.
Zelfs de nieuwe koptelefoon die hij vorig jaar had gekocht...
stond op mijn rekening.
Zijn gezicht werd langzaam bleek.
Hij bladerde verder.
Achter de afschriften zat een klein notitieboekje.
Mijn handschrift.
"Januari. Misschien deze maand eindelijk wat sparen."
"Februari. Lin heeft weer geen werk gevonden. Nog even volhouden."
"Maart. Eigenlijk wil ik nieuwe schoenen kopen... maar zijn laptop is kapot."
"April. Overuren draaien."
"Mei. Nog meer freelancewerk."
"Juni. Vier uur slaap per nacht."
"Juli. Vandaag duizelig geworden op kantoor."
Zijn handen begonnen te trillen.
Op de laatste pagina stond slechts één zin.
"Ik hoop dat hij op een dag weer de man wordt op wie ik verliefd werd."
Lin Hao sloot langzaam zijn ogen.
Voor het eerst voelde hij geen woede.
Geen trots.
Alleen schaamte.
Hij keek om zich heen.
De woonkamer lag vol lege frisdrankblikken.
Vuile borden.
Kleding op de vloer.
Alles waarvan hij altijd dacht dat het "vanzelf" werd opgeruimd.
Hij pakte een vuilniszak.
Zonder na te denken begon hij schoon te maken.
Na twee uur zakte hij uitgeput op de bank neer.
Zijn telefoon ging.
Een onbekend nummer.
"Met Lin Hao?"
"Ja?"
"Goedemiddag. We bellen namens de verhuurder."
Zijn hart sloeg een slag over.
"Uw vriendin heeft gisteren officieel haar naam van het huurcontract laten verwijderen."
Hij slikte.
"Wat betekent dat?"
"Dat betekent dat u vanaf volgende maand alleen verantwoordelijk bent voor alle kosten."
Hij keek langzaam de kamer rond.
Alle kosten...
Voor het eerst besefte hij hoeveel dat werkelijk was.
Zijn bankrekening bevatte nog amper een paar honderd euro.
Zijn creditcard zat bijna aan de limiet.
Hij had al meer dan een jaar geen inkomen.
Toen hij ophing...
ging opnieuw zijn telefoon.
Dit keer was het een oud-collega.
"Lin, ons bedrijf zoekt weer mensen."
Normaal zou hij meteen een excuus hebben verzonnen.
Maar deze keer zei hij zacht:
"Is de vacature nog open?"
Er viel even een stilte.
"Ja... maar je moet morgenochtend op gesprek komen."
"Ik kom."
Hij hing op.
En keek opnieuw naar mijn notitieboekje.
Voor het eerst in lange tijd wilde hij iets veranderen.
Niet omdat hij bang was alleen te zijn.
Maar omdat hij eindelijk begon te begrijpen hoeveel hij had kapotgemaakt.
Toch wist hij niet...
dat ik diezelfde avond tijdens mijn promotiediner iemand zou ontmoeten die mijn leven voorgoed zou veranderen.
En die persoon kende een waarheid over Lin Hao die zelfs hijzelf nog niet wist...
