DEEL 4 — Mijn moeder gaf zichzelf aan om mijn kinderen te redden… maar vlak voordat ze werd meegenomen, fluisterde ze één naam
Ik bleef naar het bericht staren.
“Vertrouw je moeder niet.”
Claire had het zelf gestuurd.
Of iemand had haar gedwongen.
Ik wist niet wat erger was.
Achter mij stond Eleanor volkomen stil.
“Je wist dat hij haar had,” zei ik.
Ze antwoordde niet.
“Je wist dat Marcus Hale nog leefde.”
Nog steeds niets.
Ik voelde de woede omhoogkomen.
“Waarom heb je me zes jaar lang voorgelogen?”
Eleanor keek me aan.
Voor het eerst zag ik geen arrogantie in haar ogen.
Alleen vermoeidheid.
“Omdat je vader me dat liet beloven.”
“Mijn vader is dood.”
“Dat weet ik.”
“En toch gehoorzaam je hem nog steeds?”
Ze keek naar de foto van de vier kinderen.
“Je vader wist dat Marcus nooit zou stoppen.”
“Waarom?”
“Omdat hij iets had gestolen.”
“Wat?”
Eleanor antwoordde:
“Een deel van het onderzoek.”
Ik fronste.
“Welk onderzoek?”
“Het onderzoek dat jullie kinderen heeft voortgebracht.”
Mijn maag draaide zich om.
“Vertel me alles.”
Ze liep naar de stoel en ging zitten.
“Je vader en Marcus werkten ooit samen aan een medisch programma.”
“Voor genetische therapie?”
“Ja.”
“En de kinderen?”
“Ze waren nooit bedoeld als experimenten.”
Ik keek haar woedend aan.
“Maar je zei net…”
“Luister naar me.”
Haar stem brak.
“Claire was zwanger van een vierling. Je vader ontdekte dat alle vier kinderen dezelfde zeldzame genetische combinatie droegen. Marcus wilde hun DNA gebruiken voor onderzoek.”
“En mijn vader weigerde.”
“Precies.”
“Dus waarom zijn ze naar een laboratorium gebracht?”
Eleanor keek naar beneden.
“Omdat Marcus hen probeerde te laten verdwijnen.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
“Je vader liet de geboortegegevens veranderen. Hij zorgde ervoor dat niemand buiten een kleine groep wist dat de kinderen bestonden.”
“Maar jij wist het.”
“Ja.”
“Claire wist het.”
“Ja.”
“Waarom wist ik niets?”
Eleanor keek me aan.
“Omdat jij het volgende doelwit zou worden.”
Ik zweeg.
Ze vervolgde:
“Marcus wist dat jij de erfgenaam was. Hij wist dat je vader zijn bedrijven aan jou zou nalaten.”
“Dus?”
“Hij dacht dat jij uiteindelijk toegang zou krijgen tot alle onderzoeksgegevens.”
Ik begreep het.
“Hij wilde mij gebruiken om bij het onderzoek te komen.”
“Ja.”
“En daarom liet jij mij geloven dat Claire was vertrokken?”
Eleanor knikte.
“Als jij wist dat ze leefde, zou je naar haar zoeken.”
“Dat deed ik ook.”
“Maar niet naar de waarheid.”
* * *
Plotseling ging de deur open.
Richard kwam binnen.
“De politie is onderweg.”
Eleanor stond op.
“Dat mag niet.”
Richard keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat Marcus iemand binnen de politie heeft.”
Adrian voelde een koude rilling.
“Hoe weet je dat?”
Eleanor antwoordde:
“Omdat hij zes jaar geleden al probeerde een agent om te kopen.”
Richard fronste.
“Wie?”
Eleanor noemde een naam.
Richard werd bleek.
“Dat is onmogelijk.”
“Waarom?”
“Omdat die man vandaag leiding geeft aan de taskforce die naar Claire zoekt.”
De kamer werd stil.
Adrian keek naar Richard.
“Dan kunnen we niemand vertrouwen.”
“Precies.”
Eleanor pakte haar jas.
“Ik weet waar Marcus naartoe gaat.”
Adrian draaide zich naar haar om.
“Waar?”
“Het oude Vance-laboratorium.”
“Dat gebouw is al jaren gesloten.”
“Niet helemaal.”
* * *
We reden met z'n drieën naar de buitenwijk.
Eleanor zat achterin.
Ze zei bijna niets.
Ik keek voortdurend naar de spiegel.
“Waarom help je me nu?”
Ze keek naar mij.
“Omdat ik al één zoon heb verloren.”
Ik begreep het niet.
“Wat?”
“Je vader.”
Haar stem werd zacht.
“En ik ga niet toestaan dat ik ook mijn kleinkinderen verlies.”
Ik zweeg.
Na enkele minuten stopte de auto bij een verlaten industrieel gebouw.
Het hek stond open.
Binnen brandde licht.
Richard pakte zijn telefoon.
“Geen bereik.”
“Dat is geen goed teken,” zei Eleanor.
We gingen naar binnen.
De lucht rook naar stof en metaal.
Toen hoorde ik iets.
Een stem.
Claire.
“Laat ze met rust!”
Ik rende vooruit.
“Claire!”
Een man verscheen uit de schaduw.
Marcus Hale.
Hij was ouder dan op de foto.
Grijs haar.
Koude ogen.
Maar zijn glimlach was hetzelfde.
“Adrian Vance.”
Hij klapte langzaam.
“Je lijkt precies op je vader.”
“Waar is Claire?”
“Ze leeft.”
“Waar?”
Marcus wees naar een glazen kamer.
Claire zat daar.
Haar handen waren vastgebonden.
Adrian wilde naar haar toe rennen.
Maar Marcus hief een pistool.
“Eén stap verder en ze sterft.”
Ik bleef staan.
Claire schudde haar hoofd.
“Adrian, niet!”
Marcus keek naar Eleanor.
“Je hebt hem eindelijk alles verteld.”
Eleanor zei niets.
“Zes jaar lang heb je hem beschermd.”
Marcus glimlachte.
“Wat een verspilling.”
Adrian keek hem aan.
“Wat wil je?”
“De kinderen.”
“Ze zijn veilig.”
“Voorlopig.”
Marcus haalde een telefoon tevoorschijn.
Op het scherm stond een livebeeld.
Een hotelkamer.
Matthew.
Noah.
Daniel.
Leo.
Adrian voelde zijn hart stoppen.
“Hoe?”
Marcus glimlachte.
“Je denkt toch niet dat ik ze niet al die jaren heb gevolgd?”
Claire begon te huilen.
“Laat mijn kinderen met rust.”
Marcus keek haar aan.
“Ze zijn geen gewone kinderen.”
Adrian stapte naar voren.
“Ze zijn mijn kinderen.”
“Precies.”
Marcus keek hem aan.
“Daarom heb ik jou nodig.”
“Waarvoor?”
“Voor de sleutel.”
“Welke sleutel?”
Marcus glimlachte.
“Je vader heeft de toegangscode niet vernietigd.”
Adrian begreep het niet.
“Welke code?”
“De code waarmee ik toegang krijg tot het volledige onderzoek.”
Eleanor zei:
“Hij weet hem niet.”
Marcus lachte.
“Maar jij wel.”
Hij wees naar Adrian.
“Je vader heeft de code in je DNA verborgen.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
Marcus knikte.
“Je kinderen dragen hetzelfde patroon.”
Claire keek naar mij.
“Adrian…”
Marcus vervolgde:
“Vier kinderen. Vier genetische sleutels.”
Mijn hart bonsde.
“Dus daarom wilde je hen.”
“Ja.”
“Je hebt ze zes jaar lang gezocht.”
“En jij hebt ze naar mij toe gebracht.”
Ik keek naar Eleanor.
Zij schudde onmiddellijk haar hoofd.
“Niet luisteren.”
Marcus glimlachte.
“Ze weet dat ik gelijk heb.”
Toen gebeurde er iets onverwachts.
Eleanor stapte naar voren.
Ze liep recht op Marcus af.
“Neem mij.”
Marcus keek verbaasd.
“Wat?”
“Laat Claire gaan.”
“Waarom zou ik dat doen?”
“Omdat jij mij nodig hebt.”
Marcus lachte.
“Je bent oud.”
“Maar ik ken de code.”
Adrian keek haar aan.
“Moeder, wat doe je?”
Eleanor keek hem recht aan.
In haar ogen zag ik iets wat ik nog nooit eerder had gezien.
Angst.
“Vertrouw me.”
Marcus pakte haar arm.
“Waar is de code?”
Eleanor fluisterde iets in zijn oor.
Marcus' gezicht veranderde.
“Dat meen je niet.”
Ze glimlachte.
“Je hebt zes jaar naar de verkeerde persoon gezocht.”
Marcus verstijfde.
“Waar is hij?”
Eleanor keek naar mij.
Toen naar Claire.
En vervolgens naar de camera boven ons.
Ze zei slechts:
“De code zit niet in Adrian.”
Marcus werd bleek.
“Waar dan?”
Eleanor keek naar de glazen kamer.
Naar Claire.
“Bij haar.”
Marcus draaide zich razendsnel om.
Claire sloot haar ogen.
En ik zag hoe haar gezicht veranderde.
Alsof ze eindelijk wist dat haar grootste geheim niet langer verborgen kon blijven.
Marcus liep naar haar toe.
“Wat weet jij?”
Claire keek hem recht aan.
“Alles.”
Op dat moment gingen alle lichten uit.
Een harde knal klonk.
Ergens begon een alarm te loeien.
Toen voelde ik een hand mijn arm grijpen.
Claire.
Ze was vrij.
“Adrian, we moeten weg!”
“Waar is mijn moeder?”
Claire keek achterom.
Eleanor stond nog steeds bij Marcus.
Ze maakte geen beweging.
Toen zag ik haar lippen bewegen.
Ze zei één naam.
“Daniel.”
Ik keek naar mijn zoon.
Mijn zesjarige zoon.
Maar waarom?
Waarom had ze juist zijn naam genoemd?
En toen zag ik iets in Daniels hand.
Een klein metalen hangertje.
Hetzelfde symbool dat op de oude documenten van mijn vader stond.
Claire zag het ook.
Haar gezicht werd wit.
“Dat kan niet…”
“Wat?”
Ze fluisterde:
“Dat hangertje behoorde toe aan jouw vader.”
Ik keek naar Daniel.
Hij keek terug.
Toen zei hij zacht:
“Papa…”
Hij draaide het hangertje om.
Aan de achterkant stond een nummer.
V-001.
Mijn adem stokte.
Want ineens besefte ik dat mijn vier kinderen misschien niet zomaar vier kinderen waren.
Ze waren misschien het laatste levende bewijs van een geheim dat mijn vader zijn hele leven had geprobeerd te begraven.
En iemand had zes jaar gewacht om ze terug te vinden.
Maar de echte vraag was nu niet meer wie hun vader was.
De echte vraag was:
Wat had mijn vader precies in hun DNA verborgen?
WORDT VERVOLGD…
