DEEL 3 — De man die mijn vader vermoordde, zat misschien al die jaren naast mijn moeder aan tafel
De foto bleef op mijn scherm staan.
Vier kleine jongens.
Mijn kinderen.
Gefotografeerd vanuit het restaurant.
Tien minuten geleden.
Ik keek naar de zwarte auto buiten.
“Claire,” fluisterde ik. “Pak de jongens.”
Ze hoefde niets te vragen.
Ze trok Matthew, Noah, Daniel en Leo onmiddellijk naar zich toe.
“Blijf bij mij.”
Richard Caldwell liep naar het raam.
“Niet bewegen.”
Adrian keek hem aan.
“Je zei dat mijn vader was vermoord.”
Richard knikte.
“Ja.”
“En jij wist dat?”
“Ik wist dat er een onderzoek liep.”
“Dat is geen antwoord.”
Richard zuchtte.
“Je vader ontdekte zes jaar geleden dat iemand geld uit Vance Infrastructure haalde.”
“Wie?”
“Hij dacht eerst dat het een externe fraudeur was.”
“En toen?”
“Hij ontdekte dat de transacties werden goedgekeurd vanuit zijn eigen kantoor.”
Adrian voelde een koude rilling.
“Wie had toegang?”
Richard keek naar hem.
“Je moeder.”
De wereld leek even stil te vallen.
Mijn moeder.
Eleanor Vance.
De vrouw die mij had opgevoed.
De vrouw die altijd had gezegd dat familie boven alles stond.
De vrouw die beweerde Claire te hebben geholpen.
De vrouw die mijn handtekening had vervalst.
Ik wilde haar niet geloven.
Maar steeds meer bewijs wees naar haar.
“Waarom zou ze mijn vader vermoorden?”
Richard schudde zijn hoofd.
“Dat weten we niet.”
“Maar jij hebt vermoedens.”
Hij keek naar de vier jongens.
“Ze was niet alleen geïnteresseerd in geld.”
Adrian keek hem scherp aan.
“Waar dan wel in?”
Richard antwoordde:
“Controle.”
* * *
Een harde klap klonk buiten.
De zwarte auto reed plotseling weg.
Adrian liep naar het raam.
“Ze vertrekken.”
Richard pakte zijn telefoon.
“Ik heb het kenteken.”
“Bel de politie.”
Richard aarzelde.
“Niet doen.”
Adrian draaide zich om.
“Waarom niet?”
“Omdat we nog niet weten wie achter dit alles zit.”
“Mijn kinderen worden gefotografeerd!”
“En als dit groter is dan je denkt?”
“Het kan me niet schelen!”
Richard keek hem recht aan.
“Dat is precies waarom je voorzichtig moet zijn.”
Adrian wilde hem tegenspreken.
Maar toen zag hij Claire.
Ze hield Leo vast.
De jongen huilde zacht.
Adrian knielde voor hem neer.
“Het spijt me.”
Leo keek hem aan.
“Waarvoor?”
Adrian slikte.
“Omdat ik er niet was.”
Leo zweeg.
Toen vroeg hij:
“Was je echt mijn papa?”
Adrian voelde zijn keel dichtknijpen.
“Ja.”
Leo keek naar zijn broers.
“Dan hebben we eindelijk een papa.”
Die woorden braken iets in Adrian.
Hij keek naar Claire.
Zij draaide haar gezicht weg.
* * *
We verlieten het restaurant via een personeelsuitgang.
Richard had een beveiligde auto geregeld.
Claire zat achterin met de kinderen.
Adrian zat voorin.
Niemand sprak.
Tot Richard plotseling zei:
“Er is nog iets wat je moet weten.”
Adrian keek hem aan.
“Wat?”
“De vier jongens zijn niet alleen genetisch jouw kinderen.”
Adrian fronste.
“Wat bedoel je?”
“Hun DNA-rapport.”
Richard haalde een map uit zijn tas.
“Er is een tweede profiel gevonden.”
Adrian voelde zijn maag samentrekken.
“Van wie?”
“Een onbekende donor.”
“Dus?”
Richard keek naar hem.
“De jongens hebben allemaal jouw DNA.”
“Dat wist ik.”
“Maar er is een tweede genetische overeenkomst.”
Adrian begreep het niet.
“Claire?”
“Nee.”
“Wie dan?”
Richard antwoordde:
“Je vader.”
Adrian verstijfde.
“Mijn vader?”
“Ja.”
“Maar dat is onmogelijk.”
Richard schudde zijn hoofd.
“Niet volledig.”
Hij opende het rapport.
“De overeenkomst is klein, maar duidelijk.”
Adrian las de cijfers.
“Hoe kan dat?”
Richard keek naar hem.
“Omdat de jongens misschien genetisch zijn gemanipuleerd met materiaal van je vader.”
De auto werd stil.
Claire keek van achteren op.
“Wat?”
Richard draaide zich om.
“Dat betekent niet dat het waar is.”
“Maar het rapport zegt…”
“Het rapport zegt dat aanvullend onderzoek nodig is.”
Adrian voelde zich misselijk.
“Wie zou zoiets doen?”
Niemand antwoordde.
Toen fluisterde Claire:
“Eleanor.”
* * *
Die avond brachten we de kinderen naar een hotel dat Richard had beveiligd.
De jongens sliepen in één kamer.
Claire bleef bij hen.
Adrian stond op de gang.
Hij keek door een kier naar binnen.
Matthew las een boek.
Noah lag onder een deken.
Daniel speelde met een klein autootje.
Leo sliep al.
Adrian voelde een vreemd soort pijn.
Hij had zes verjaardagen gemist.
Eerste schooldagen.
Koorts.
Kerst.
Verloren tanden.
Nachtmerries.
Alles.
En hij had gedacht dat Claire hem had verlaten.
Omdat zijn moeder hem had verteld dat ze geld had aangenomen.
Hij had haar gehaat.
Zes jaar lang.
Terwijl zij alleen had geprobeerd haar kinderen te beschermen.
Claire kwam naar buiten.
“Ze slapen.”
Adrian knikte.
“Mag ik je iets vragen?”
“Ja.”
“Heb je ooit geprobeerd contact met mij op te nemen nadat je vertrok?”
“Meer dan eens.”
“Waarom heb ik niets ontvangen?”
Claire keek hem aan.
“Omdat je moeder ervoor zorgde dat je niets kreeg.”
“Hoe?”
“Ze veranderde je nummer.”
Adrian fronste.
“Dat kan niet.”
“Ze zei dat jij een nieuw nummer had.”
“Dat had ik niet.”
Claire glimlachte verdrietig.
“Ze had alles voorbereid.”
Adrian keek naar de grond.
“Waarom bleef je dan alleen?”
“Ik had geen geld.”
“Maar de dertigduizend dollar…”
“Ik heb nooit geld van haar aangenomen.”
“Waar kwam dat verhaal vandaan?”
Claire keek hem aan.
“Vraag het haar.”
* * *
De volgende ochtend besloot Adrian zijn moeder te confronteren.
Hij ging naar het Vance-landgoed.
Eleanor zat in de serre.
Alsof er niets was gebeurd.
Ze dronk thee.
“Adrian.”
Hij zei niets.
Ze glimlachte.
“Je ziet er moe uit.”
“Waar zijn mijn kinderen?”
Haar kopje bleef halverwege de beweging hangen.
Toen zette ze het langzaam neer.
“Welke kinderen?”
Adrian legde een foto op tafel.
De vier jongens.
“Mijn kinderen.”
Eleanor keek ernaar.
Geen schrik.
Geen verrassing.
Alleen stilte.
“Dus je hebt Claire gevonden.”
“Jij wist dat ze leefden.”
Ze antwoordde niet.
“Jij hebt mijn handtekening vervalst.”
Nog steeds stilte.
“Jij hebt haar bedreigd.”
Eleanor keek eindelijk op.
“Ze was niet geschikt om de moeder van jouw kinderen te zijn.”
Adrian voelde woede opkomen.
“Wie gaf jou het recht?”
“Je vader.”
Hij verstijfde.
“Wat?”
Eleanor stond op.
“Je vader wist dat deze kinderen zouden worden geboren.”
“Dat kan niet.”
“Hij heeft het zelf geregeld.”
Adrian voelde zijn hoofd tollen.
“Waarom?”
Eleanor liep naar een kast.
Ze haalde een oude foto tevoorschijn.
Zijn vader.
Claire.
En een onbekende man.
“Ken je hem?”
Adrian keek naar de foto.
Hij herkende hem niet.
Eleanor zei:
“Dit is Dr. Marcus Hale.”
Richard had die naam nooit genoemd.
“Wie is hij?”
“De wetenschapper die jouw vader hielp.”
“Waarmee?”
Eleanor keek hem recht aan.
“Met het maken van je kinderen.”
Adrian voelde zijn adem verdwijnen.
“Wat?”
“Je dacht dat Claire gewoon zwanger werd.”
Eleanor glimlachte.
“Maar de vier jongens waren onderdeel van een experiment.”
Adrian stapte achteruit.
“Je liegt.”
“Dat zou ik willen.”
Ze schoof een tweede foto naar hem toe.
Een laboratorium.
Vier couveuses.
Vier pasgeboren baby's.
En daarachter stond zijn vader.
Adrian keek naar de foto.
Op de hoek stond een datum.
Zes jaar geleden.
Hij voelde zijn handen trillen.
“Waarom heb je dit verborgen?”
Eleanor antwoordde:
“Omdat je vader wist dat deze kinderen gevaarlijk waren.”
“Mijn kinderen zijn geen gevaar.”
“Niet zij.”
Ze keek hem strak aan.
“Maar wat in hun DNA zit.”
Adrian kon nauwelijks ademhalen.
“Wat zit erin?”
Eleanor zweeg.
Toen zei ze:
“Een code.”
“Welke code?”
Ze keek naar de deur.
“Dezelfde code die je vader probeerde te vernietigen voordat hij stierf.”
Op dat moment ging de deur van de serre open.
Richard kwam binnen.
Zijn gezicht was ernstig.
“Eleanor.”
Ze keek hem aan.
“Het is voorbij.”
Richard schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij keek naar Adrian.
“Het probleem is niet langer je moeder.”
Adrian voelde zijn hart bonzen.
“Wat dan?”
Richard haalde zijn telefoon tevoorschijn.
Op het scherm stond een nieuw bericht.
WE HEBBEN CLAIRE.
Adrian verstijfde.
“Waar zijn de kinderen?”
Richard keek hem aan.
“Veilig.”
“En Claire?”
Hij antwoordde niet.
Toen kwam er een tweede bericht.
Een foto.
Claire zat vastgebonden op een stoel.
Achter haar stond een man.
Adrian herkende hem onmiddellijk.
Dr. Marcus Hale.
Onder de foto stond slechts één zin:
“Breng de vier kinderen naar mij, of Claire sterft.”
Adrian voelde zijn hart breken.
Maar voordat hij kon reageren, kreeg hij nog één bericht.
Dit keer van Claire.
Slechts vier woorden:
“Vertrouw je moeder niet.”
Adrian keek langzaam naar Eleanor.
Zijn moeder glimlachte.
En toen besefte hij iets verschrikkelijks.
Misschien was Eleanor helemaal niet de vijand.
Misschien had ze al die jaren geprobeerd iemand anders tegen te houden.
Iemand die nu eindelijk naar buiten was gekomen.
En die iemand wist precies waar de vier kinderen waren.
WORDT VERVOLGD…
