Zeker. Ik zet het verhaal voort met DEEL 2, ongeveer 800–1000 woorden, en houd de spanning en cliffhanger van DEEL 1 vast.
DEEL 2 — De man in mijn penthouse kende het geheim dat Trevor voor iedereen verborgen hield
De liftdeuren schoven volledig open.
Ik vergat hoe ik moest ademen.
Darius Cole stapte naar buiten.
Maar hij was niet alleen.
Naast hem stond een man die ik al bijna twee jaar niet meer had gezien.
Victor Carter.
Mijn schoonvader.
Trevors vader.
De man die volgens Trevor sinds zijn hartaanval in een privékliniek in Connecticut verbleef.
Ik keek van Victor naar Darius.
“Wat doen jullie hier?”
Victor glimlachte niet.
Hij keek eerst naar het lege penthouse.
Daarna naar mijn trouwring op het keukenblad.
En tenslotte naar de verzegelde envelop.
“Dus hij heeft het echt gedaan.”
Mijn maag draaide om.
“Wat weet u?”
Victor liep langzaam naar het kookeiland.
Hij raakte de envelop niet aan.
“Meer dan Trevor denkt.”
Darius kwam naast me staan.
“Naomi, we moeten praten.”
“Daarom belde ik jou.”
Victor keek me aan.
“Dan is het tijd dat je eindelijk hoort wat mijn zoon van plan was.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Hij gaat van me scheiden.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Dat is het kleinste probleem.”
Ik keek hem aan.
“Wat bedoelt u?”
Hij wees naar de map die op tafel lag.
“Die geldtransacties.”
“Wat is daarmee?”
“Dat geld is niet van Trevor.”
Ik fronste.
“Wat?”
“En het is ook niet van Sienna.”
Darius keek naar Victor.
“Je weet het zeker?”
“Absoluut.”
Victor haalde een klein dossier uit zijn jas.
Hij legde het voor me neer.
Ik opende het.
Op de eerste pagina stond de naam van Trevors bedrijf.
Op de tweede pagina stonden bankrekeningnummers.
Op de derde pagina zag ik iets wat mijn bloed koud maakte.
23.400 dollar.
Precies het bedrag dat ik op Trevors iPad had gevonden.
“Waar komt dit vandaan?”
Victor antwoordde:
“Een bedrijf dat officieel niet bestaat.”
Ik keek naar hem.
“Hoe kan een bedrijf niet bestaan?”
“Het bestaat op papier. Maar niet in werkelijkheid.”
Darius pakte het dossier.
“Een lege vennootschap.”
Victor knikte.
“En Trevor gebruikt haar om geld te verplaatsen.”
Ik dacht terug aan het bericht.
Ik moet uit dit huwelijk komen zonder alles kwijt te raken.
Plotseling klonk dat bericht anders.
“Hij was niet alleen geld aan het verbergen.”
Victor keek me recht aan.
“Nee.”
“Wat dan?”
“Hij was geld aan het witwassen.”
Mijn hart sloeg een slag over.
“Nee.”
“Jawel.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Trevor is geen crimineel.”
Victor keek me bijna verdrietig aan.
“Dat dacht ik ook.”
Darius draaide een pagina om.
“Naomi, kijk hier.”
Ik keek.
Er stonden tientallen transacties.
Bedragen van tienduizenden dollars.
Sommige gingen naar buitenlandse rekeningen.
Andere kwamen terug via bedrijven die ik nog nooit had gehoord.
“Hoe lang?”
“Minstens drie jaar.”
Ik voelde me misselijk.
“Maar waarom heeft hij dat gedaan?”
Victor antwoordde:
“Omdat hij iemand iets verschuldigd is.”
“Wie?”
Victor keek naar Darius.
Darius zei niets.
Dat maakte me nog banger.
“Wie?”
Victor zuchtte.
“Een man genaamd Marcus Vale.”
Die naam zei me niets.
Maar Darius reageerde onmiddellijk.
“Dat meen je niet.”
Victor keek hem aan.
“Je kent hem?”
Darius knikte langzaam.
“Van horen zeggen.”
“Wie is hij?” vroeg ik.
Darius keek naar mij.
“Een zakenman.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Dat is wat hij tegen de buitenwereld zegt.”
“En wat is hij werkelijk?”
Victor antwoordde:
“Iemand die mensen laat verdwijnen wanneer ze hem geld schuldig zijn.”
Mijn vingers begonnen te trillen.
“Dus Trevor…”
“Trevor heeft geld van hem aangenomen,” zei Victor.
“Waarom?”
“Om zijn bedrijf te redden.”
Ik sloot mijn ogen.
Opeens vielen allerlei puzzelstukjes op hun plaats.
De zakelijke reizen.
De geheime vergaderingen.
De financiële problemen waarover Trevor nooit wilde praten.
De woede wanneer ik vroeg waarom hij 's nachts nog werkte.
Hij had me niet bedrogen omdat hij alleen verliefd was geworden.
Hij was bezig geweest zijn hele leven te redden.
En Sienna was blijkbaar onderdeel van zijn ontsnappingsplan.
“Wist zij hiervan?”
Victor keek naar de iPad.
“Waarschijnlijk.”
Ik pakte mijn telefoon.
“Dan moet ik haar bellen.”
Darius legde zijn hand op mijn arm.
“Niet doen.”
“Waarom?”
“Omdat ze misschien niet aan Trevors kant staat.”
Ik keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
“Misschien staat ze aan die van Marcus.”
Mijn maag trok samen.
Op dat moment hoorde ik een geluid.
Een zacht mechanisch klikje.
We keken allemaal naar de beveiligingscamera boven de woonkamer.
Het rode lampje brandde.
Victor verstijfde.
“Wie beheert jullie beveiligingssysteem?”
“Trevor.”
Darius keek omhoog.
“Dan kan hij alles zien.”
Ik pakte onmiddellijk mijn telefoon.
“Maar hij is in New York.”
“Dat betekent niet dat hij geen toegang heeft.”
Darius liep naar het systeem.
Hij trok een kabel los.
Het scherm werd zwart.
“Nu niet meer.”
Victor keek naar de lege muur.
“Te laat.”
“Waarom?”
“Als Trevor slim is, heeft hij al gezien dat we hier zijn.”
Ik voelde een koude rilling.
“Dan weet hij dat ik alles heb ontdekt.”
Victor knikte.
“En dat is precies waarom je nu moet vertrekken.”
Ik pakte mijn tas.
Maar voordat ik de deur bereikte, trilde mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Een bericht.
JE HEBT DE VERKEERDE MAN GEVOLGD.
Ik keek naar Darius.
Toen verscheen een tweede bericht.
TREVOR IS NIET DEGENE DIE JE MOET VREZEN.
Mijn hart bonsde.
Een derde bericht kwam binnen.
JE SCHOONVADER HEEFT JE NIET DE HELE WAARHEID VERTELD.
Ik keek langzaam naar Victor.
Zijn gezicht was veranderd.
“Wie stuurt dit?” vroeg ik.
Victor antwoordde niet.
Ik hield mijn telefoon omhoog.
“Wie?”
Darius keek naar hem.
“Victor?”
Mijn schoonvader bleef stil.
Toen zei hij eindelijk:
“Marcus Vale.”
Mijn adem stokte.
“Hoe weet je dat?”
Victor keek naar de lift.
“Omdat alleen hij wist dat ik vandaag hier zou zijn.”
De lift begon opnieuw te bewegen.
Van beneden naar boven.
Ding.
Darius trok me achter zich.
Victor keek naar de deuren.
“Niemand heeft toegang tot dit penthouse.”
De cijfers op het scherm liepen omhoog.
Mijn hart bonsde.
Toen stopte de lift bij onze verdieping.
De deuren begonnen langzaam open te schuiven.
Maar deze keer stond er geen vreemde man.
Geen politie.
Geen beveiliging.
Er stond een vrouw.
Ik herkende haar onmiddellijk.
Sienna Hayes.
Trevor's minnares.
Ze keek rechtstreeks naar mij.
In haar hand hield ze een zwarte map.
“Naomi,” zei ze zacht.
Ik kon geen woord uitbrengen.
Ze stapte uit de lift.
“Je moet onmiddellijk vertrekken.”
Darius keek haar wantrouwig aan.
“Waarom zouden we jou vertrouwen?”
Sienna keek naar Victor.
“Dat moeten jullie ook niet.”
Ze gooide de map op tafel.
“Maar jullie moeten dit wel zien.”
Ik opende hem.
Bovenop lag één foto.
Een foto van Trevor.
Maar hij stond niet met Sienna.
Hij stond naast Marcus Vale.
En tussen hen in lag een document.
Mijn naam stond erop.
NAOMI CARTER — OVERDRACHT VAN AANDELEN EN VERMOGEN
Mijn vingers verstijfden.
“Wat is dit?”
Sienna keek me recht aan.
“Het bewijs dat Trevor nooit van plan was om alleen van je te scheiden.”
Ze slikte.
“Hij was van plan om ervoor te zorgen dat jij niets meer zou bezitten wanneer hij terugkwam.”
Toen haalde ze een tweede document uit de map.
En deze keer stond er iets op dat mijn hele lichaam koud maakte.
DATUM VAN UITVOERING: DE DAG NA TREVORS TERUGKEER.
Ik keek naar de kalender op mijn telefoon.
Nog zeven dagen.
Toen keek ik naar Sienna.
“Waarom help je me?”
Ze antwoordde:
“Omdat ik niet Trevors minnares ben, Naomi.”
Ze keek naar Victor.
“Ik ben hier om hem tegen te houden.”
Victor werd bleek.
“Dat is onmogelijk.”
Sienna glimlachte bitter.
“Je zoon heeft je nooit verteld wie mij naar New York heeft gestuurd.”
Ik keek haar aan.
“Wie dan?”
Sienna fluisterde:
“Dezelfde persoon die ervoor zorgde dat Trevor zes jaar geleden met jou trouwde.”
