DEEL 3 — De vijand die mijn zwakke plek ontdekte
Voor het eerst in jaren was ik bang.
Niet omdat iemand mij bedreigde.
Niet omdat iemand mijn bedrijf wilde vernietigen.
Maar omdat iemand wist waar mijn hart lag.
Lily.
Het kleine meisje dat iedereen als onbelangrijk zag…
was de enige persoon geworden die mij eraan herinnerde dat ik nog mens was.
* * *
Mijn beveiliging vond dezelfde dag de identiteit van de mannen.
Hun namen brachten herinneringen terug die ik liever vergeten was.
Ze werkten voor Victor Bellini.
Een oude vijand.
Een man die ooit dacht dat hij mij kon breken.
Maar hij had één fout gemaakt.
Hij dacht dat ik nog steeds dezelfde man was als vroeger.
De man zonder gevoelens.
De man zonder zwakke plekken.
Hij wist niet dat alles veranderd was.
* * *
Die avond kreeg ik een bericht.
Slechts één zin.
“Iedereen heeft iets om te verliezen, Romano.”
Ik keek naar Lily’s tekening op mijn bureau.
Familie.
Dat ene woord voelde zwaarder dan alle bedreigingen die ik ooit had ontvangen.
* * *
Ik wilde Elena en Lily meteen wegsturen.
Ver weg van mij.
Veilig.
Maar toen Elena mijn beslissing hoorde, schudde ze haar hoofd.
“U denkt dat u ons beschermt.”
Ik keek haar aan.
“Dat doe ik.”
Ze keek rustig terug.
“Maar misschien begrijpt u niet dat Lily u ook heeft beschermd.”
Ik zweeg.
Want ze had gelijk.
Lily had iets teruggebracht wat ik jaren geleden verloren was.
Mijn menselijkheid.
* * *
De volgende ochtend gebeurde het onverwachte.
Lily liep mijn kantoor binnen met haar knuffelkonijn.
“Adrian.”
Ik keek op.
“Ja?”
“Waarom ben je verdrietig?”
Ik wilde zeggen dat ik niet verdrietig was.
Dat mannen zoals ik geen verdriet hadden.
Maar ik stopte.
Want tegen haar kon ik niet liegen.
“Ik maak me zorgen.”
Ze dacht even na.
Toen gaf ze mij haar knuffel.
“Dan moet je hem even lenen.”
Ik keek naar het oude konijn in mijn hand.
“Waarom?”
“Omdat mama zegt dat zachte dingen helpen.”
Voor iemand anders zou het een simpel moment zijn geweest.
Maar voor mij…
was het alles.
* * *
Diezelfde avond wachtte ik op Victor Bellini.
Niet met woede.
Niet met haat.
Maar met een plan.
Hij dacht dat hij een zwakke plek had gevonden.
Hij had gelijk.
Maar hij begreep niet één ding.
Sommige mensen worden gevaarlijker…
wanneer ze eindelijk iets hebben om voor te vechten.
En deze keer vocht Adrian Romano niet voor macht.
Hij vocht voor familie.
DEEL 4 KOMT ERAAN…
