DEEL 7 — Beatrice onthulde waarom mijn vader mij van mijn eigen moeder had weggehouden… en ik ontdekte wie werkelijk de vijand was
Beatrice stond in de deuropening.
Geen bodyguards.
Geen dreigende blik.
Alleen een oude foto in haar hand.
Ik keek naar haar.
Daarna naar Elizabeth.
Mijn moeder was verstijfd.
“Laat haar binnen,” zei ik.
Elizabeth greep mijn arm.
“Niet doen.”
Ik keek haar aan.
“Waarom niet?”
“Omdat je haar niet kunt vertrouwen.”
Beatrice hoorde het.
Ze glimlachte bitter.
“Daar heb je gelijk in.”
Ze stapte naar binnen.
“Maar je kunt haar ook niet vertrouwen.”
Elizabeth werd bleek.
“Ga weg, Beatrice.”
“Twintig jaar lang heb ik dat gedaan.”
Beatrice keek naar mij.
“Nu niet meer.”
* * *
Ik wees naar de foto.
“Wat staat daarop?”
Beatrice hield hem omhoog.
Mijn adem stokte.
Op de foto stond Robert Prescott.
Naast hem stond Elizabeth.
Maar achter hen stond nog iemand.
Een jongere Beatrice.
En tussen hen…
een baby.
Ik.
“Wanneer is deze foto gemaakt?”
“Drie maanden na jouw geboorte.”
Ik keek naar Elizabeth.
“Waarom ben jij daar?”
Mijn moeder keek weg.
Beatrice antwoordde:
“Omdat Elizabeth toen al wist dat ze jou niet kon houden.”
“Waarom?”
“Omdat ze gevlucht was.”
Elizabeth schudde haar hoofd.
“Dat is niet de hele waarheid.”
“Vertel haar dan de rest.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Wat verberg je?”
Elizabeth begon te huilen.
“Ik heb je ooit geprobeerd mee te nemen.”
“Wanneer?”
“Toen je twee jaar oud was.”
“Maar je stierf toen.”
“Nee.”
Mijn stem brak.
“Wat gebeurde er?”
Elizabeth keek naar Beatrice.
“Jouw grootvader vond ons.”
“En toen?”
“Er was een confrontatie.”
“En jij?”
“Ik wist dat ik niet kon winnen.”
“Dus liet je mij achter?”
Ze knikte.
“Ik dacht dat Robert je kon beschermen.”
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Je hebt mij verlaten.”
“Ik heb je laten leven.”
“Dat voelt niet hetzelfde.”
Elizabeth sloot haar ogen.
“Ik weet het.”
* * *
Beatrice legde de foto op tafel.
“Er is iets wat niemand je heeft verteld.”
“Wat?”
“Robert Prescott was niet degene die je vader heeft vermoord.”
Ik keek haar aan.
“Maar Jonathan zei…”
“Jonathan weet veel.”
“Maar niet alles.”
Ze keek naar Elizabeth.
“Net als zij.”
Elizabeth keek weg.
“Wie heeft Robert dan vermoord?”
Beatrice antwoordde:
“Dezelfde persoon die Elizabeth wilde laten verdwijnen.”
“Wie?”
Beatrice zweeg.
“Beatrice.”
Ze keek mij recht aan.
“Jouw biologische vader.”
Ik verstijfde.
“Jonathan?”
“Nee.”
“Je zei dat Jonathan mijn biologische vader was.”
“Dat dacht iedereen.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Dus hij is het niet?”
Beatrice schudde haar hoofd.
“Jonathan was Elizabeths geliefde.”
Ze keek naar mijn moeder.
“Maar hij is niet jouw vader.”
Ik draaide me naar Elizabeth.
“Wie dan?”
Mijn moeder begon te huilen.
“Dat weet ik niet zeker.”
“Je weet het niet?”
“Ik weet wie de man was.”
“Wie?”
Ze keek naar Beatrice.
Beatrice zei:
“Mijn echtgenoot.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Damian Carlisle Sr.”
Beatrice knikte.
“Hij is jouw biologische vader.”
* * *
Damian stond achter mij.
Hij zei niets.
Ik draaide me naar hem om.
“Dus jouw vader…”
“Was mijn vader,” zei hij zacht.
De woorden kwamen nauwelijks over zijn lippen.
“Dat betekent…”
“Dat we geen bloedverwanten zijn.”
Hij keek mij aan.
“Maar hij heeft jou verwekt.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Waarom heeft hij mij dan nooit erkend?”
Beatrice antwoordde:
“Omdat Robert hem smeekte dat niet te doen.”
“Waarom?”
“Omdat jouw grootvader je wilde gebruiken.”
“Als wat?”
“Als erfgenaam.”
Ik begreep het niet.
“Maar ik was een kind.”
“Precies.”
Beatrice ging zitten.
“Je grootvader wilde dat jouw bloedlijn verbonden bleef met zijn zakelijke imperium.”
“Dus mijn afkomst was onderdeel van een bedrijfsplan?”
“Ja.”
Ik voelde woede door mijn hele lichaam gaan.
“Jullie hebben mij allemaal behandeld alsof ik een bezit was.”
Niemand antwoordde.
“Mijn huwelijk.”
“Mijn geld.”
“Mijn familie.”
“Alles.”
Ik keek naar Damian.
“Was jij hiervan op de hoogte?”
Hij schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Maar je vader wel.”
“Ja.”
* * *
Toen gaf Beatrice mij een tweede document.
“Lees dit.”
Ik opende het.
Het was een testament.
Mijn grootvaders testament.
Ik las de eerste pagina.
Daarna de tweede.
Op de derde pagina stond mijn naam.
SAMANTHA PRESCOTT — ENIGE ERFGENAAM.
Maar er stond een voorwaarde.
“Bij overlijden van Samantha gaat het volledige vermogen over naar de Carlisle-Prescott Trust.”
Ik keek op.
“Dus als ik sterf…”
“Gaat alles naar de trust.”
“Wie beheert de trust?”
Beatrice keek mij aan.
“De voorzitter.”
“Wie?”
Ze antwoordde:
“Chloe Danvers.”
Ik verstijfde.
“Mijn tante.”
“Ja.”
“Maar waarom?”
“Omdat Chloe al jaren probeert de controle over jouw vermogen te krijgen.”
Ik dacht aan de 180 miljoen.
De nepbedrijven.
De bruiloft.
Damian.
Alles.
“Dus Chloe heeft Damian verleid om bij mij weg te gaan.”
“Ja.”
“En het geld?”
“Was slechts het begin.”
* * *
Mijn telefoon ging.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Hallo?”
Een vrouwenstem.
Chloe.
“Samantha.”
“Waar ben je?”
“Dat doet er niet toe.”
“Wat wil je?”
“Dat je naar me luistert.”
“Ik heb genoeg naar jou geluisterd.”
“Dan moet je dit weten.”
Ze klonk kalm.
“Je vader is niet degene die je denkt.”
“Mijn vader is dood.”
“Welke?”
Ik zweeg.
“Robert?”
Geen antwoord.
“Jonathan?”
Stilte.
“Of Damian Sr.?”
Mijn hart sloeg over.
Chloe lachte zacht.
“Je begint eindelijk te begrijpen hoe ingewikkeld je familie is.”
“Wat wil je?”
“De waarheid geven.”
“Waarom?”
“Omdat Beatrice tegen je liegt.”
Ik keek naar Beatrice.
“Waarover?”
“Over wie Robert heeft vermoord.”
Mijn vingers werden koud.
“Wie dan?”
“Vraag haar wie er die nacht in het huis was.”
“Beatrice?”
“Nee.”
Chloe zei:
“Elizabeth.”
De verbinding werd verbroken.
* * *
Ik draaide me langzaam naar mijn moeder.
“Was jij bij Robert toen hij stierf?”
Elizabeth werd bleek.
“Ja.”
“Waarom?”
“Ik wilde afscheid nemen.”
“En toen?”
Ze zweeg.
“Wat gebeurde er?”
“Ik…”
“Vertel me!”
Ze begon te huilen.
“Robert was al stervende toen ik aankwam.”
“Wie had hem verwond?”
“Ik weet het niet.”
“Maar je was erbij.”
“Ja.”
“Wie was er nog meer?”
Ze keek naar Beatrice.
Toen naar Damian.
En uiteindelijk naar mij.
“Jouw vader.”
“Welke?”
Elizabeth fluisterde:
“Robert.”
Ik fronste.
“Dat kan niet.”
“Hij was niet jouw biologische vader.”
“Maar hij was mijn vader.”
“Ja.”
“Dus?”
Elizabeth pakte mijn hand.
“Hij had ontdekt wie je biologische vader was.”
“Damian Sr.”
Ze knikte.
“En hij wilde hem confronteren.”
“Waarom?”
“Omdat hij dacht dat Damian Sr. verantwoordelijk was voor alles.”
“En?”
“Robert had ongelijk.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Wie was dan verantwoordelijk?”
Elizabeth keek naar Beatrice.
Beatrice schudde langzaam haar hoofd.
“Nee.”
Elizabeth keek naar mij.
“Het was niet Beatrice.”
“Niet Damian Sr.”
“Niet Jonathan.”
“Wie dan?”
Mijn moeder fluisterde:
“Jouw grootmoeder.”
Ik verstijfde.
“Mijn grootmoeder is dood.”
“Dat dachten we.”
Ik voelde mijn hart stoppen.
“Wat bedoel je?”
Elizabeth keek naar de deur.
“Ze leeft.”
Op dat moment kreeg Beatrice een bericht.
Ze las het.
Haar gezicht veranderde volledig.
“Wat?”
Ik liep naar haar toe.
“Wat staat erin?”
Ze draaide haar telefoon naar mij.
Er stond slechts één zin:
“De echte Prescott is wakker geworden.”
Daaronder een adres.
Een privékliniek in Atlanta.
Ik keek naar Elizabeth.
“Wie ligt daar?”
Ze antwoordde niet.
Beatrice fluisterde:
“Jouw grootmoeder.”
Mijn hart bonkte.
Maar toen verscheen er een tweede bericht.
“Breng Samantha alleen.”
En daaronder:
“Als ze met iemand komt, sterft haar biologische moeder.”
