DEEL 4 — Chloe vertelde wie mijn echte vader was… en ik ontdekte waarom mijn huwelijk vanaf het begin een leugen was
Ik kon niets zeggen.
De stem aan de telefoon bleef in mijn hoofd hangen.
“Je weet nog steeds niet wie je vader werkelijk was.”
Mijn handen trilden.
Ik keek naar Damian.
Hij stond tegenover mij, doodstil.
“Zeg me dat dit niet waar is.”
Hij antwoordde niet.
“Damian!”
Hij haalde langzaam adem.
“Je vader wist dat je ooit achter de waarheid zou komen.”
“Mijn vader?”
“De man die jou heeft opgevoed.”
Ik voelde een brok in mijn keel.
“Dus hij was niet mijn biologische vader?”
“Nee.”
“Wie dan?”
Damian keek naar mij.
“Ik weet het niet.”
“Je liegt.”
“Ik zweer het.”
Ik keek naar mijn telefoon.
“Chloe beweert dat ze het weet.”
Damian werd bleek.
“Dan moeten we haar vinden.”
* * *
Ik reed terug naar de beveiligde woning.
Onderweg bleef één vraag door mijn hoofd gaan.
Waarom had mijn vader mij nooit verteld dat ik geadopteerd was?
Toen ik aankwam, stond Paige buiten.
Alleen.
Ik stapte uit.
“Waar is Chloe?”
Paige wees naar binnen.
“Ze wacht op je.”
“En Harold?”
“Hij leeft.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“De kogel raakte zijn schouder.”
“Waarom zei je dat hij was neergeschoten?”
“Omdat ik niet wist wie ik kon vertrouwen.”
Ik liep naar binnen.
Chloe zat aan de tafel.
Geen trouwjurk.
Geen make-up.
Geen glimlach.
Alleen een vrouw die er plotseling uitgeput uitzag.
Ze keek op.
“Samantha.”
Ik bleef staan.
“Je bent mijn moeder.”
Ze knikte.
“Ja.”
“Waarom?”
Chloe sloot haar ogen.
“Omdat jouw vader me ooit heeft ontmoet toen ik zeventien was.”
“Mijn vader?”
“Niet de man die jou heeft opgevoed.”
Ik voelde mijn adem stokte.
“Wie dan?”
Ze wees naar een stoel.
“Ga zitten.”
Ik bleef staan.
“Vertel.”
Chloe zuchtte.
“Mijn naam was vroeger niet Chloe Danvers.”
“Wat was je naam?”
“Claire Prescott.”
Ik verstijfde.
Prescott.
Mijn achternaam.
“Je bent…”
“Je tante.”
Mijn mond viel open.
“Wat?”
“Je biologische moeder was mijn zus.”
“Wie?”
Chloe keek mij aan.
“Elizabeth.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
“Mijn moeder heette Elizabeth?”
“Ja.”
“En wie was mijn vader?”
Chloe keek naar Paige.
Paige begon te huilen.
“Je vader was…”
Ze stopte.
“Wie?”
Chloe fluisterde:
“Damian Carlisle Sr.”
Ik voelde alsof de grond onder mijn voeten verdween.
“Dat is onmogelijk.”
“Het is de waarheid.”
“Hij was getrouwd.”
“Ja.”
“Met wie?”
Chloe keek mij aan.
“Met jouw grootmoeder.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Mijn vader was getrouwd met mijn grootmoeder?”
“Nee.”
Ze schudde haar hoofd.
“Niet jouw biologische grootmoeder.”
“Wat bedoel je?”
“De vrouw die jij je moeder noemde, was niet jouw biologische moeder.”
Ik kon nauwelijks ademhalen.
“Dus mijn hele familie…”
“Is gebaseerd op een leugen.”
* * *
Ik liep naar het raam.
Buiten begon het donker te worden.
Jarenlang had ik geloofd dat mijn vader een eerlijke zakenman was.
Een harde man misschien.
Maar rechtvaardig.
Ik had hem bewonderd.
Ik had zijn bedrijf overgenomen.
Ik had zijn naam gedragen.
En nu hoorde ik dat hij misschien niet eens mijn biologische vader was.
“Waarom heeft hij mij opgevoed?”
Chloe keek naar de grond.
“Omdat Elizabeth stierf.”
“Wanneer?”
“Toen jij twee jaar oud was.”
“Hoe?”
“Een auto-ongeluk.”
Ik draaide me om.
“Was het echt een ongeluk?”
Chloe zweeg.
Dat antwoord was genoeg.
“Wie heeft haar vermoord?”
“Dat weten we niet.”
“Maar jij denkt dat je het weet.”
“Ja.”
“Wie?”
Chloe keek naar mij.
“Damian Carlisle Sr.”
Mijn hart stopte.
“Waarom?”
“Omdat Elizabeth wist van de geldstromen.”
“Welke geldstromen?”
“Dezelfde 900 miljoen waar je vader achter kwam.”
“Dus Elizabeth ontdekte het eerst.”
“Ja.”
“En daarom werd ze vermoord.”
Chloe knikte.
“Daarna nam jouw vader je mee.”
“Waarom?”
“Omdat hij wist dat jij het volgende doelwit kon zijn.”
* * *
De deur ging open.
Harold kwam binnen met een verband om zijn schouder.
“Samantha.”
Ik keek hem aan.
“Je bent gewond.”
“Dat is niet belangrijk.”
“Wat is dan wel belangrijk?”
Hij legde een map op tafel.
“Dit.”
Ik opende hem.
Binnenin zat een oud politierapport.
VERKEERSONGEVAL — ELIZABETH PRESCOTT
Ik bladerde.
Maar op de laatste pagina stond een notitie die nooit officieel was opgenomen.
REMSYSTEEM GEMANIPULEERD.
Ik keek naar Harold.
“Waarom stond dit niet in het officiële rapport?”
“Omdat iemand het verwijderde.”
“Wie?”
Hij keek naar Chloe.
“Dat probeert zij al twintig jaar te achterhalen.”
Ik bladerde verder.
Toen vond ik een naam.
Onderzoeker: Daniel Carlisle.
Ik keek naar Damian.
“Jouw vader.”
Hij knikte.
“Hij onderzocht de dood van Elizabeth.”
“En?”
“Hij sloot het dossier.”
“Waarom?”
“Volgens hem was er onvoldoende bewijs.”
Ik voelde woede.
“Maar hij wist dat de remmen waren gemanipuleerd.”
“Ja.”
“Dus hij beschermde de moordenaar.”
Damian zei niets.
* * *
Toen ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Hallo?”
Een mannenstem.
“Je hebt eindelijk het juiste dossier gevonden.”
Ik verstijfde.
“Wie ben je?”
“Een oude vriend van je vader.”
“Welke vader?”
Een korte stilte.
“Dat is precies het probleem.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar Harold.
“Kun je het nummer traceren?”
Hij knikte.
“Geef me dertig seconden.”
Na enkele seconden keek hij op.
“Atlanta.”
“Waar?”
Hij wees naar het scherm.
“Het oude kantoor van Prescott Holdings.”
Mijn hart sloeg over.
Dat kantoor was al tien jaar gesloten.
* * *
We reden erheen.
Damian wilde mee.
Ik weigerde eerst.
Maar uiteindelijk stapte hij toch in.
“Als mijn vader erbij betrokken was, moet ik weten wat hij heeft gedaan.”
Ik keek uit het raam.
“Je bent misschien wel een deel van het probleem.”
“Ik weet het.”
“En toch vertrouw ik je.”
Hij keek mij aan.
“Waarom?”
“Omdat je de waarheid probeert te vertellen.”
Hij zweeg.
* * *
Het oude kantoor was donker.
De voordeur stond open.
Binnen lag stof op de vloer.
Op een bureau stond één laptop.
Nog aan.
Op het scherm stond een map.
PROJECT PRESCOTT.
Ik klikte hem open.
Er stonden tientallen bestanden.
Mijn geboorte.
De dood van Elizabeth.
De financiële transacties.
Damian.
Chloe.
En toen zag ik een document met mijn naam.
SAMANTHA PRESCOTT — PROTECTIVE IDENTITY.
Ik opende het.
Mijn hart stopte.
Er stond:
“Samantha Prescott is officieel geregistreerd als dochter van Robert Prescott.”
Daaronder:
“Biologische vader: onbekend.”
Ik bladerde verder.
Een DNA-rapport.
Ik keek naar het resultaat.
Biologische vader: Damian Carlisle Sr. — 99,98% waarschijnlijkheid.
Mijn handen begonnen te trillen.
Maar er stond nog iets.
Biologische moeder: Elizabeth Prescott — 99,99%.
Ik voelde tranen opkomen.
“Dus Chloe…”
“Is je tante,” zei Damian.
Ik knikte langzaam.
Maar toen zag ik de datum van het DNA-onderzoek.
Drie maanden geleden.
Ik keek naar Damian.
“Wie heeft dit onderzoek laten uitvoeren?”
Hij keek naar het scherm.
“Ik niet.”
Chloe werd bleek.
“Dat was mijn werk.”
Ik draaide me om.
“Wat?”
“Ik heb het DNA laten testen.”
“Waarom?”
“Omdat ik wist dat er iets niet klopte.”
“En je hebt nooit iets gezegd.”
“Ik wilde eerst bewijs.”
“En toen trouwde je met mijn man.”
Ze sloot haar ogen.
“Dat was onderdeel van het plan.”
Mijn hart verstijfde.
“Welk plan?”
“Damian moest dicht bij jou blijven.”
“Waarom?”
“Om je te beschermen.”
Ik keek naar Damian.
“Dus onze hele relatie…”
“Was echt,” zei hij.
“Maar het huwelijk met Chloe?”
“Was een afleiding.”
“Voor wie?”
Niemand antwoordde.
Toen verscheen er plotseling een nieuw bestand op het scherm.
Het opende automatisch.
Een video.
Mijn vader verscheen in beeld.
Maar niet de vader die ik kende.
Hij zag er bang uit.
Hij keek rechtstreeks naar de camera.
“Samantha, als je dit ooit ziet, ben ik waarschijnlijk dood.”
Mijn adem stokte.
“Je moet één ding begrijpen.”
Hij boog naar voren.
“Damian Carlisle Sr. was niet degene die Elizabeth liet vermoorden.”
Ik keek naar Damian.
Mijn vader ging verder:
“Hij probeerde haar juist te beschermen.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“De persoon die achter haar dood zat…”
Het beeld haperde.
Toen kwam de laatste zin.
“Was iemand uit onze eigen familie.”
Het scherm werd zwart.
Niemand bewoog.
Toen hoorde ik achter ons een klik.
Een pistool.
Ik draaide me langzaam om.
Paige stond in de deuropening.
Met tranen in haar ogen.
En een wapen in haar hand.
“Samantha…”
Ze fluisterde:
“Het spijt me.”
Ik keek haar aan.
“Waarom?”
Paige richtte het wapen niet op mij.
Ze richtte het op Damian.
“Want hij mag niet weten wie zijn vader werkelijk heeft vermoord.”
Damian verstijfde.
“Paige…”
Ze haalde diep adem.
“Je vader heeft Elizabeth niet vermoord.”
Een lange stilte.
Toen zei ze:
“Jouw eigen vader deed het.”
Damian werd lijkbleek.
Maar Paige was nog niet klaar.
Ze keek naar mij.
“En Samantha…”
“Je hebt het grootste geheim nog steeds niet ontdekt.”
Ze wees naar de computer.
“Je biologische vader leeft nog.”
