DEEL 3 — DE FOTO DIE ALLES VERANDERDE
Ik kon geen woord uitbrengen.
De foto trilde tussen mijn vingers.
Hendrik stond erop, jonger dan ik hem me herinnerde. Naast hem stond de aannemer over wie Sophie zojuist had verteld.
En aan de andere kant…
Sophie.
Niet de Sophie die ik kende.
Niet de schoondochter die tien jaar geleden bij onze familie was gekomen.
Ze was veel jonger.
Misschien tweeëntwintig.
Maar haar gezicht was onmiskenbaar.
Thomas pakte de foto van me over.
Hij keek ernaar.
Zijn mond viel langzaam open.
“Dit… kan niet.”
“Dat zei ik ook toen ik hem zag,” antwoordde ik.
“Wanneer is deze foto gemaakt?”
Ik draaide de foto om.
Op de achterkant stond een datum.
17 juni 2014.
Thomas keek naar mij.
“Dat was vier jaar voordat ik Sophie ontmoette.”
“Dat weet ik.”
“Waarom was zij daar?”
“Ik weet het niet.”
Hij draaide de foto opnieuw om.
Onder de datum stond een korte zin in Hendriks handschrift:
‘Ze weet meer dan ze toegeeft.’
Thomas werd bleek.
“Mam, waarom heeft papa dit nooit verteld?”
“Omdat hij waarschijnlijk eerst bewijs wilde.”
Ik pakte de documenten uit de kist.
Bovenop lag een oud contract.
De naam van het bedrijf stond duidelijk vermeld.
Van der Velde Bouwgroep.
Daaronder stonden verschillende bedragen.
Thomas bladerde verder.
“Hier staat een lening.”
“Hoeveel?”
“€75.000.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Door wie?”
Thomas keek naar de naam.
“Hendrik.”
“Mijn man heeft hem geld geleend?”
“Blijkbaar.”
Ik pakte het papier uit zijn handen.
Onderaan stond een handtekening.
Hendrik van Dijk.
En daarnaast…
een tweede handtekening.
Sophie Jansen.
Thomas verstijfde.
“Jansen?”
Ik keek hem aan.
“Is dat haar meisjesnaam?”
“Ja.”
Hij keek naar de handtekening.
“Maar ze heeft mij altijd verteld dat haar vader een kleine garage had.”
Ik zei niets.
Want plotseling kwamen er allerlei kleine herinneringen terug.
Sophie die nooit over haar jeugd wilde praten.
Sophie die altijd nerveus werd wanneer Hendriks naam ter sprake kwam.
Sophie die ooit had gezegd dat ze mijn man nauwelijks kende.
Maar volgens deze documenten kende ze hem wel degelijk.
Veel beter dan ze ooit had toegegeven.
“Ze heeft tegen ons gelogen,” fluisterde Thomas.
“Misschien.”
“Misschien?”
Ik keek hem aan.
“We weten nog niet waarom.”
Op dat moment hoorden we beneden een deur dichtslaan.
Thomas keek naar de trap.
“Sophie?”
Geen antwoord.
Hij rende naar beneden.
Ik volgde hem.
De voordeur stond open.
Sophie was verdwenen.
Op de tafel lag alleen haar telefoon.
Thomas pakte hem op.
“Ze heeft hem achtergelaten.”
Ik voelde onmiddellijk dat er iets niet klopte.
Niemand vergeet zijn telefoon wanneer hij in paniek het huis verlaat.
“Bel haar,” zei ik.
“Dat heeft geen zin. Haar telefoon ligt hier.”
Hij keek naar het scherm.
Er stond één nieuw bericht.
Afzender onbekend.
‘Je had nooit naar Elisabeth moeten gaan.’
Thomas keek mij aan.
“Wie heeft dit gestuurd?”
“Ik weet het niet.”
Er kwam een tweede bericht.
‘Als je wilt dat je zoon veilig blijft, kom alleen.’
Mijn hart sloeg over.
“Milan.”
Thomas werd lijkbleek.
Hij belde onmiddellijk de school.
Maar Milan was niet op school.
Thomas keek me aan.
“Hij is vandaag vrij.”
“Waar is hij?”
“Bij een vriend.”
“Welke vriend?”
Thomas begon te bellen.
Zijn handen trilden.
Na enkele minuten keek hij me aan.
“Hij is niet bij zijn vriend.”
Ik voelde de grond onder mijn voeten verdwijnen.
“Wanneer heb je hem voor het laatst gezien?”
“Vanmorgen.”
“En Sophie?”
“Ook vanmorgen.”
Ik pakte mijn jas.
“We moeten hem vinden.”
Thomas knikte.
Maar voordat we de deur uitgingen, zag ik iets op de vloer liggen.
Een klein stukje papier.
Ik raapte het op.
Er stond een adres op.
Oude Havenstraat 27.
Thomas keek ernaar.
“Ken je dat?”
Ik knikte langzaam.
“Ja.”
“Waar is dat?”
“Het oude kantoor van je vader.”
Thomas keek me verbaasd aan.
“Dat gebouw staat al jaren leeg.”
“Dat dacht ik ook.”
We stapten in mijn auto.
Tijdens de rit zei Thomas bijna niets.
Na ongeveer twintig minuten kwamen we bij het oude pand.
De voordeur stond op een kier.
Thomas keek me aan.
“Blijf in de auto.”
“Nee.”
“Mam…”
“Als daar iemand is die Milan heeft meegenomen, ga ik niet hier zitten wachten.”
We stapten samen naar binnen.
De hal rook muf.
Stof lag dik op de vloer.
Maar ergens verderop brandde licht.
Thomas liep langzaam vooruit.
“Hallo?”
Geen antwoord.
Toen hoorden we iets.
Een stoel die verschoof.
Thomas opende een deur.
Ik hield mijn adem in.
Op een oude stoel zat Sophie.
Ze huilde.
En tegenover haar stond een man.
De aannemer.
Maar er was nog iemand in de kamer.
Een jongen.
Klein.
Met zijn handen vastgebonden.
“Milan!”
Thomas stormde naar voren.
De man trok zich terug.
“Blijf staan!”
Thomas stopte.
Sophie schreeuwde:
“Doe niets! Alsjeblieft!”
Ik keek naar Milan.
Hij keek mij aan.
Zijn ogen waren groot van angst.
Maar hij was ongedeerd.
Voorlopig.
Toen keek de aannemer naar mij.
Hij glimlachte.
“U had die envelop nooit moeten openen, mevrouw Van Dijk.”
Ik voelde een ijzige rilling door mijn lichaam gaan.
“Wie bent u werkelijk?”
Hij lachte zacht.
“Dat weet uw overleden man beter dan u denkt.”
Thomas keek hem woedend aan.
“Wat heeft mijn vader hiermee te maken?”
De man antwoordde:
“Alles.”
Toen haalde hij een tweede foto uit zijn jas.
Hij hield hem omhoog.
Op die foto stonden Hendrik…
de aannemer…
Sophie…
en nog iemand.
Iemand die ik onmiddellijk herkende.
Mijn adem stokte.
Want de vierde persoon op de foto was mijn eigen dochter.
Laura.
Mijn dochter die al twaalf jaar in het buitenland woonde.
Mijn dochter die volgens iedereen niets met deze familiegeschiedenis te maken had.
Maar op de achterkant van de foto stond één zin:
‘Laura was degene die het geld heeft verplaatst.’
Ik keek naar Sophie.
Ze huilde harder.
Thomas keek naar mij.
En ik wist dat dit geheim veel groter was dan ik ooit had kunnen vermoeden.
Want als Laura erbij betrokken was…
dan had mijn eigen familie mij al die jaren bedrogen.
En misschien was het familiefonds nooit zo veilig geweest als ik altijd had gedacht.
