DEEL 7 — DE ECHTE VIJAND LAAT ZICH ZIEN
Mijn adem stokte toen ik de foto van Abigail zag.
Mijn dochter.
Bij haar school.
Iemand had haar gevolgd.
Iemand keek nog steeds mee.
Ik voelde woede opkomen.
Geen angst meer.
Alleen vastberadenheid.
Ik belde direct Christopher.
“Ga naar de school.”
“Nu.”
Hij stelde geen vragen.
Hij wist aan mijn stem dat dit ernstig was.
* * *
Tien minuten later belde hij terug.
“Alison…”
Zijn stem klonk gespannen.
“Ze is veilig.”
Ik sloot mijn ogen.
Voor even voelde ik opluchting.
Maar toen zei hij:
“Maar er ligt iets in haar tas.”
Mijn hart zakte.
“Wat?”
“Een brief.”
* * *
Victor kwam meteen naar het hotel.
Met handschoenen opende hij de envelop.
Binnenin zat slechts één vel papier.
Geen handtekening.
Geen naam.
Maar de boodschap was duidelijk.
“Je dacht dat geld je sterk maakte.”
“Maar iedereen heeft een zwakke plek.”
“De jouwe heet Abigail.”
Mijn handen balden zich tot vuisten.
* * *
“Dit is geen gewone bedreiging,” zei Victor.
“Deze persoon wil controle.”
“Hij wil dat je bang wordt.”
Ik keek hem aan.
“Dan kent hij mij niet goed genoeg.”
* * *
Diezelfde avond kwam er eindelijk beweging in het onderzoek.
De politie vond beelden rondom mijn appartement.
Een persoon was meerdere keren gezien.
Niet Gregory.
Niet Daniel.
Niet mijn moeder.
Een onbekende man.
Maar toen Victor de beelden bekeek…
werd hij stil.
“Alison…”
“Je moet dit zien.”
Op het scherm verscheen een gezicht.
Een gezicht dat ik herkende.
Niet uit mijn eigen leven.
Maar uit oude familieverhalen.
* * *
“Wie is hij?” vroeg ik.
Victor keek mij ernstig aan.
“Dit is Robert Vale.”
Ik verstijfde.
“Vale?”
“Jouw achternaam.”
Ik voelde een koude rilling.
“Maar mijn vader heette anders.”
Victor knikte.
“Precies.”
* * *
Robert Vale bleek de oudere broer van mijn biologische vader.
Een man die jarenlang uit de familie was verdwenen.
Een man die volgens de documenten geen recht meer had op het familiefortuin.
Maar blijkbaar had hij nooit opgegeven.
Hij wilde terug wat hij dacht dat hem toebehoorde.
En ik…
was het enige obstakel.
* * *
De volgende ochtend kreeg ik opnieuw een bericht.
Dit keer geen foto.
Alleen een locatie.
Een oud familiehuis buiten de stad.
Daaronder stond:
“Kom alleen.”
“Dan vertel ik je waarom iedereen tegen je heeft gelogen.”
Christopher pakte mijn arm.
“Niet gaan.”
Ik keek hem aan.
“Als ik niet ga, blijft hij Abigail gebruiken.”
Victor schudde zijn hoofd.
“Dit kan een val zijn.”
Ik wist dat hij gelijk had.
Maar ik wist ook…
dat sommige waarheden alleen gevonden worden door degene die durft te zoeken.
* * *
Een uur later stond ik voor het oude huis.
De deur ging vanzelf open.
Binnen brandde één lamp.
En aan de muur hingen oude foto’s van mijn familie.
Maar één foto trok meteen mijn aandacht.
Een foto van mijn biologische vader.
Met Robert naast hem.
En tussen hen in…
een klein meisje.
Ik liep dichterbij.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Want dat meisje…
was ik.
* * *
Toen hoorde ik een stem achter mij.
“Eindelijk heb je de waarheid gevonden, Alison.”
Ik draaide me om.
Robert Vale stond daar.
Ouder.
Kouder.
Maar met dezelfde ogen als mijn vader.
“Waarom doe je dit?”
Hij glimlachte.
“Omdat jouw vader mij alles heeft afgenomen.”
“En jij hebt gekregen wat ooit van mij was.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dus je gebruikte Gregory?”
“Ja.”
“Je gebruikte Daniel?”
“Ja.”
“Zelfs mijn moeder?”
Hij zweeg even.
Toen zei hij:
“Je moeder wist precies wat ze deed.”
* * *
Ik voelde mijn hart breken.
“Wat wil je?”
Robert liep dichterbij.
“Ik wil mijn deel terug.”
“En als ik weiger?”
Zijn glimlach verdween.
“Dan zorg ik ervoor dat iedereen van wie je houdt alles verliest.”
* * *
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een bericht van Christopher.
ALISON, KOM ONMIDDELLIJK TERUG.
ER IS IETS GEBEURD MET ABIGAIL.
Mijn bloed werd koud.
Ik keek naar Robert.
Voor het eerst zag ik paniek in zijn ogen.
Alsof zelfs hij niet wist wat er gebeurde.
En toen begreep ik…
Misschien was Robert niet de enige speler.
Misschien was er nog iemand die boven hem stond.
DEEL 8 — HET LAATSTE PLAN TEGEN ALISON EN ABIGAIL.
