DEEL 2 — DEGENE DIE ACHTER GREGORY STOND
Ik bleef naar de foto kijken.
Mijn vingers werden koud.
Niet door angst.
Maar door ongeloof.
Die tweede handtekening…
Ik kende die naam.
Ik had hem duizenden keren gezien.
Op oude documenten.
Op verjaardagskaarten.
Op officiële papieren.
Het was de handtekening van mijn eigen broer.
Daniel.
Mijn broer die mij na mijn scheiding had beloofd dat hij altijd achter mij zou staan.
Mijn broer die Gregory vanaf het begin had gesteund.
Mijn broer die tegen mij zei:
“Alison, eindelijk heb je iemand gevonden die echt van je houdt.”
Ik voelde een knoop in mijn maag.
Was Daniel onderdeel van dit alles?
Of was hij ook gebruikt?
* * *
“Wat staat er, mama?”
Abigail keek voorzichtig naar mijn telefoon.
Ik draaide het scherm weg.
“Maak je geen zorgen, lieverd.”
Maar mijn stem klonk niet overtuigend.
Kinderen voelen dingen die volwassenen proberen te verbergen.
Ze pakte mijn hand.
“Ik zei toch dat er iets niet klopte.”
Ik keek naar haar.
Mijn dochter van tien jaar.
Zo klein.
Maar zij had gezien wat ik niet wilde zien.
* * *
Christopher stond naast ons.
Hij had mijn gezicht zien veranderen.
“Alison.”
Zijn stem was rustig.
“Wie heeft die handtekening gezet?”
Ik aarzelde.
“Mijn broer.”
Christopher zweeg.
Hij kende Daniel.
Niet goed.
Maar genoeg om te weten dat hij geen rol wilde spelen in mijn leven.
“Denk je dat hij betrokken is?”
“Ik weet het niet.”
En dat was de waarheid.
Voor het eerst in lange tijd wist ik helemaal niets meer zeker.
* * *
We gingen niet terug naar mijn huis.
Christopher bracht ons naar een hotel waar Gregory ons niet zomaar kon vinden.
Mijn moeder kwam later met wat kleding en spullen voor Abigail.
Niemand sliep die nacht.
Elke keer als mijn telefoon oplichtte, schrok ik.
Gregory stuurde bericht na bericht.
Eerst vriendelijk.
Waar zijn jullie? Ik maak me zorgen.
Daarna boos.
Je maakt een grote fout, Alison.
Daarna dreigend.
Je weet niet met wie je te maken hebt.
Ik las elk bericht.
En langzaam verdween de vrouw die hem acht maanden lang had vertrouwd.
* * *
De volgende ochtend belde ik een advocaat.
Geen gewone advocaat.
Iemand die gespecialiseerd was in fraude en eigendomszaken.
Zijn naam was Victor Meijer.
Hij luisterde zonder mij te onderbreken.
Toen ik klaar was, vroeg hij slechts één ding:
“Mevrouw, heeft u ooit Gregory toestemming gegeven om documenten namens u te bekijken of te ondertekenen?”
“Nooit.”
“Heeft hij ooit toegang gehad tot uw woning zonder u erbij?”
Ik dacht na.
Toen herinnerde ik het me.
Een moment.
Twee maanden geleden.
Ik was ziek geweest.
Gregory zei dat hij alleen naar mijn appartement ging om medicijnen te halen.
Mijn hart zakte.
“Ja.”
Victor werd stil.
“Dan moeten we snel handelen.”
* * *
Die middag gingen we naar mijn appartement.
Niet alleen.
Christopher ging mee.
Ook Victor.
De deur was nog op slot.
Maar toen ik binnenkwam…
wist ik meteen dat iets veranderd was.
Alles leek netjes.
Te netjes.
De woonkamer was schoon.
De kasten stonden dicht.
Maar mijn gevoel zei dat iemand hier was geweest.
Victor liep rustig door het huis.
Hij keek naar de tafel.
Naar de kast.
Naar de computer.
Toen vroeg hij:
“Waar bewaart u uw belangrijke documenten normaal?”
“In de slaapkamer.”
Hij keek mij aan.
“En wie wist dat?”
Ik antwoordde niet.
Omdat ik het antwoord al wist.
Gregory.
* * *
In mijn slaapkamer stond de lade open.
Niet helemaal.
Slechts een paar centimeter.
Maar genoeg.
Mijn documenten waren weg.
Mijn eigendomsakte.
Mijn verzekeringspapieren.
Zelfs enkele oude brieven van de bank.
Victor maakte foto’s.
“Dit is geen impulsieve actie.”
“Dit is voorbereid.”
Ik voelde woede opkomen.
Niet alleen omdat hij mijn spullen had gestolen.
Maar omdat hij Abigail erbij had betrokken.
Hij had haar bang gemaakt.
Hij had haar gebruikt.
* * *
Toen hoorde ik iets.
Een geluid buiten.
Een auto.
Christopher keek uit het raam.
Zijn gezicht veranderde.
“Alison…”
Ik liep naar hem toe.
Aan de overkant van de straat stond Gregory.
Hij zat in zijn auto.
Hij keek recht naar ons appartement.
Alsof hij wist dat we daar waren.
Toen pakte hij zijn telefoon.
Een seconde later kreeg ik een bericht.
Jullie begrijpen het niet.
Dit huis is groter dan jij denkt.
Mijn adem stokte.
Victor keek naar mijn telefoon.
“Hij probeert u bang te maken.”
Maar ik voelde dat er meer achter zat.
* * *
Die avond ontdekte Victor iets belangrijks.
Het koopcontract dat Gregory wilde laten tekenen…
Was niet zomaar een verkoop.
Het was een overdracht.
Mijn appartement zou worden verkocht aan een bedrijf dat pas drie weken eerder was opgericht.
De eigenaar van dat bedrijf?
Een naam die mij opnieuw liet schrikken.
Daniel.
Mijn broer.
* * *
Ik belde Daniel meteen.
Hij nam niet op.
Nog een keer.
Geen antwoord.
Toen stuurde hij een bericht.
Alison, stop met zoeken. Je begrijpt niet wat je doet.
Ik staarde naar het scherm.
Mijn eigen broer.
Hij wist ervan.
* * *
Een uur later kreeg ik een onbekend telefoontje.
Een vrouwenstem.
“Alison?”
“Wie bent u?”
“Iemand die weet wat Gregory van plan is.”
“Waarom belt u mij?”
Er viel een stilte.
Toen zei ze:
“Omdat ik degene ben die hem heeft geholpen.”
Mijn hart sloeg over.
“Wie bent u?”
Haar antwoord maakte mij sprakeloos.
“Ik ben de vrouw met wie Gregory al die tijd samenwerkte.”
Ik kon niets zeggen.
Toen fluisterde ze:
“En Alison…”
“Hij heeft niet alleen jouw huis geprobeerd af te nemen.”
“Hij wilde ook Abigail van je afpakken.”
De lijn bleef stil.
Maar haar laatste woorden bleven in mijn hoofd hangen:
“Je moet weten wie Gregory werkelijk is.”
Want op dat moment begreep ik…
De man die acht maanden lang deed alsof hij ons gezin wilde beschermen…
had vanaf het begin een plan gehad.
En mijn dochter Abigail…
was de enige geweest die de waarheid zag.
