DEEL 5 — HET GEHEIM VAN MIJN VADER
Ik keek naar Daan.
Niet naar Milan.
Niet naar de telefoon in mijn hand.
Alleen naar de man die ik zes maanden lang had begraven.
Mijn man.
Mijn liefde.
Maar ook de man die blijkbaar meer geheimen had dan ik ooit had kunnen voorstellen.
“Daan…”
Mijn stem was nauwelijks hoorbaar.
“Wat bedoelde hij?”
Hij zei niets.
En dat was opnieuw het antwoord waar ik bang voor was.
“Wat bedoelde Milan met mijn vader?”
De stilte in de kamer werd ondraaglijk.
Milan glimlachte.
Alsof hij eindelijk het moment had bereikt waarop hij had gewacht.
“Zie je het nu, Lotte?”
Hij keek mij aan.
“Je hele huwelijk was gebaseerd op geheimen.”
“Hou je mond.”
zei Daan.
Maar Milan lachte.
“Waarom?”
Hij spreidde zijn armen.
“Ben je bang dat ze eindelijk ontdekt wie jij werkelijk bent?”
Mijn handen trilden.
“Daan…”
Ik keek hem aan.
“Vertel me de waarheid.”
Hij sloot zijn ogen voor een moment.
Alsof hij wist dat dit moment ooit zou komen.
“Ik kende je vader.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat?”
“Voordat ik jou kende.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Hoe?”
Daan keek naar de grond.
“Je vader werkte vroeger voor mijn familie.”
Mijn hoofd begon te duizelen.
“Mijn vader?”
Ik lachte zacht, maar er zat geen vreugde in.
“Mijn vader was een gewone man.”
“Dat dacht jij.”
zei Milan.
Ik draaide me naar hem om.
“Wat bedoel je?”
Hij keek naar Daan.
“Vertel haar maar wie haar vader echt was.”
Daan werd stil.
Te stil.
“Daan…”
Mijn stem brak.
“Wie was mijn vader?”
Hij haalde langzaam adem.
“Zijn naam was Thomas de Wit.”
Ik knipperde met mijn ogen.
“Dat weet ik.”
“Niet alles.”
Hij keek mij aan.
“Je vader was jarenlang de financiële man achter de familie Verhoeven.”
Mijn lichaam verstijfde.
“Nee.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat kan niet.”
“Hij wilde eruit stappen.”
zei Daan.
“Hij wilde zijn oude leven terug.”
“En toen?”
vroeg ik.
Daan keek naar Milan.
“Toen ging alles mis.”
Milan applaudisseerde langzaam.
“Mooi verhaal.”
Hij liep naar het bed.
“Maar je vergeet een belangrijk detail.”
Daan keek hem scherp aan.
“Zeg het niet.”
Milan glimlachte.
“Jouw vader stierf niet door een ongeluk.”
Mijn hart stopte.
“Wat?”
“Hij werd vermoord.”
De kamer werd stil.
Ik voelde mijn benen zwak worden.
Mijn vader.
De man die ik al jaren miste.
De man waarvan iedereen zei dat hij gewoon pech had gehad.
Een ongeluk.
Dat was de waarheid die ik altijd had geloofd.
Maar nu…
Nu vertelde iemand mij dat het een leugen was.
“Wie?”
vroeg ik.
Mijn stem was koud.
“Wie heeft mijn vader vermoord?”
Milan keek naar Daan.
En zei niets.
Dat was genoeg.
Ik begreep het.
“Daan…”
Ik deed een stap achteruit.
“Nee.”
Hij schudde meteen zijn hoofd.
“Lotte, luister naar mij.”
“Heb jij iets met zijn dood te maken?”
“Bij God, nee.”
Zijn antwoord kwam direct.
Maar mijn hart wist niet meer wie ik moest geloven.
Zes maanden geleden had hij mij laten geloven dat hij dood was.
Nu hoorde ik dat hij de waarheid over mijn vader kende.
Hoe kon ik nog vertrouwen hebben?
Daan zag mijn twijfel.
En dat deed hem zichtbaar pijn.
“Ik heb je vader niet vermoord.”
zei hij zacht.
“Maar ik weet wie het heeft gedaan.”
Mijn adem stokte.
“Wie?”
Hij keek naar Milan.
“Milan.”
De glimlach op Milans gezicht verdween.
Voor het eerst zag ik echte woede.
“Jij blijft altijd de held spelen, hè?”
Milan liep dichter naar Daan toe.
“Zelfs nu.”
Daan bleef kalm.
“Jij wilde altijd alles hebben.”
“De macht.”
“Het bedrijf.”
“De controle.”
Milan lachte.
“En jij kreeg alles.”
Hij wees naar mij.
“Zelfs haar.”
Ik voelde de spanning tussen de twee broers.
Dit ging niet alleen over macht.
Dit ging over jaren van haat.
“Je begrijpt het niet, Lotte.”
zei Milan.
“Daan heeft je nooit gered.”
Ik keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
“De explosie in Rotterdam…”
Hij pauzeerde.
“Was niet bedoeld om Daan te doden.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Wat?”
Milan keek naar mij.
“Het doelwit was jij.”
Daan veranderde onmiddellijk van gezicht.
“Genoeg.”
Maar Milan ging verder.
“Jij was de reden waarom je vader werd vermoord.”
Mijn hele lichaam werd koud.
“Waarom?”
vroeg ik.
Milan glimlachte.
“Omdat jouw vader iets achterliet.”
“Een geheim.”
“Een bewijs.”
Hij keek naar Daan.
“Iets wat Daan al die jaren verborgen heeft gehouden.”
Ik keek naar mijn man.
“Waar heeft hij het over?”
Daan antwoordde niet.
Toen hoorde ik een geluid beneden.
Een deur die openviel.
Voetstappen.
Meerdere mensen.
Daan keek meteen richting de trap.
Zijn gezicht werd gespannen.
“Ze zijn hier.”
Mijn hart bonkte.
“Wie?”
Daan pakte mijn hand.
“De mensen die ervoor zorgden dat ik moest verdwijnen.”
Een seconde later gingen de lichten uit.
De hele kamer werd zwart.
En vanuit de gang klonk een onbekende stem:
“Daan Verhoeven…”
Een koude rilling liep over mijn rug.
“Je had dood moeten blijven.”
En toen hoorde ik een schot.
