DEEL 10: De dochter die nooit mocht bestaan
Ik las het bericht van Thomas opnieuw.
Willem is ontsnapt.
Daaronder:
Hij heeft Anna meegenomen.
Mijn handen trilden.
Anna.
Mijn moeder.
Of misschien niet mijn moeder.
Na alles wat ik die nacht had ontdekt, wist ik niet meer wie ik moest geloven.
Margriet had geschreven dat ik haar dochter was.
Mijn officiële naam was blijkbaar niet Elena.
Mijn geboorteakte noemde mij Anna Maria.
In een verborgen dossier stond Livia Verhoeven.
En nu had Thomas mij verteld dat Willem mijn biologische vader was.
Maar als Margriet mijn moeder was…
wie was Anna dan?
Mijn hoofd tolde.
Sophie stond naast mij.
“Wat is er?”
Ik liet haar mijn telefoon zien.
Ze las het bericht.
“Willem heeft Anna.”
“Ja.”
“We moeten terug.”
“Thomas zegt juist dat ik niet moet terugkomen.”
“Waarom?”
“Ik weet het niet.”
Sophie keek mij strak aan.
“Dan is dat precies waarom we moeten gaan.”
Ik keek naar de houten doos op de tafel.
De foto.
De brief.
De naam Livia Verhoeven.
Ik pakte de brief opnieuw.
Er stond meer tekst op de achterkant.
Een passage die ik nog niet had gezien.
Ik las hem hardop.
“Livia, als je ooit ontdekt dat Anna niet je biologische moeder is, haat haar dan niet. Zij heeft je gered.”
Ik stopte.
Sophie keek mij aan.
“Dus Anna heeft je wel beschermd.”
“Maar ze is niet mijn moeder.”
“Blijkbaar niet.”
Ik bladerde verder.
Onderaan stond:
“De waarheid over je geboorte ligt bij Willem. Hij heeft haar nooit durven vertellen, omdat hij bang was voor wat jij zou ontdekken.”
Ik keek naar Sophie.
“Wat heeft Willem te maken met mijn geboorte?”
Ze schudde haar hoofd.
“Ik weet het niet.”
Ik dacht aan de woorden van Margriet.
Ik ben je moeder.
En aan de woorden van Anna.
Willem is je biologische vader.
Misschien waren beide waar.
Misschien was Margriet mijn biologische moeder.
En Willem mijn biologische vader.
Dan bleef er één probleem.
Waarom had Anna mij dan als haar dochter opgevoed?
En waarom stond zij op mijn geboorteakte?
We verlieten de archiefkamer.
De verpleegkundige liep achter ons aan.
“Wacht.”
Ik draaide me om.
Ze gaf me een oude sleutel.
“Deze lag bij de doos.”
Ik keek ernaar.
Een klein zwart nummer stond erop.
12.
“Waar opent dit?”
“Dat weet ik niet.”
“Wie heeft hem hier gebracht?”
“Margriet.”
Ik keek naar haar.
“Wanneer?”
“Gisteren.”
Mijn hart sloeg over.
“Ze wist dat ze zou sterven.”
De verpleegkundige knikte.
“Ze kwam alleen.”
“Ze was toen al ziek?”
“Ja.”
“En ze zei niets?”
“Alleen één ding.”
“Wat?”
De verpleegkundige keek mij recht aan.
“Ze zei: ‘Als mijn schoondochter hier komt, geef haar de sleutel. Maar alleen als ze begrijpt dat haar man niet haar grootste vijand is.’”
Ik voelde een koude rilling.
Thomas.
Niet mijn grootste vijand.
Maar wie dan wel?
We verlieten het ziekenhuis.
Buiten was de nacht stil.
Te stil.
Mijn telefoon ging.
Thomas.
Ik nam op.
“Waar ben je?”
“In de auto.”
“Met Sophie?”
“Ja.”
“Ga naar de oude fabriek aan de haven.”
“Waarom?”
“Omdat Willem daarheen is gegaan.”
“En Anna?”
“Bij hem.”
“Leeft ze?”
“Ja.”
Ik ademde uit.
“Waar ben jij?”
“Onderweg.”
“Thomas…”
“Ja?”
“Waarom heeft Margriet mij Livia genoemd?”
Hij zweeg.
Te lang.
“Thomas.”
“Ik kan dat niet over de telefoon vertellen.”
“Waarom niet?”
“Omdat ik niet alleen ben.”
Ik voelde een rilling.
“Wie is er bij je?”
“Helena.”
Ik fronste.
“Helena is gearresteerd.”
“Niet lang.”
“Wat bedoel je?”
“Ze heeft de politie verteld dat ze informatie heeft over Willem.”
“En geloof je haar?”
“Nee.”
“Waarom neem je haar dan mee?”
“Omdat zij weet waar Anna is.”
Ik keek naar Sophie.
“Kom naar de fabriek,” zei Thomas.
De verbinding werd verbroken.
* * *
De oude fabriek lag aan het water.
Een verlaten gebouw.
Gebroken ramen.
Roestige deuren.
Geen licht.
Ik parkeerde de auto op straat.
Sophie keek naar mij.
“Dit voelt als een val.”
“Dat is het waarschijnlijk.”
“Waarom gaan we dan naar binnen?”
“Omdat Anna daar is.”
We liepen naar binnen.
De vloer kraakte onder onze voeten.
“Anna?”
Geen antwoord.
“Thomas?”
Niets.
Toen hoorde ik een stem.
“Livia.”
Ik verstijfde.
Die stem kende ik.
Mijn hele leven.
Anna.
We renden door de gang.
Aan het einde stond Willem.
Hij hield een pistool.
Anna zat op een stoel.
Haar handen waren vastgebonden.
Thomas stond tegenover hem.
Helena stond achter Willem.
“Laat haar gaan,” zei ik.
Willem glimlachte.
“Daar is ze.”
Hij keek naar mij.
“Mijn dochter.”
Ik voelde woede.
“Ik ben je dochter niet.”
“Dat ben je wel.”
“Je hebt me twintig jaar lang laten geloven dat mijn vader iemand anders was.”
“Dat was niet mijn beslissing.”
“Wie dan?”
Hij keek naar Anna.
“Zij.”
Anna keek naar mij.
“Het spijt me.”
Ik stapte naar voren.
“Wat heb je gedaan?”
Willem antwoordde:
“Je moeder heeft je identiteit veranderd.”
“Waarom?”
“Omdat je eigenlijk nooit had mogen bestaan.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Waarom?”
Hij zweeg.
Toen zei hij:
“Omdat jij het bewijs bent van een verboden huwelijk.”
Ik fronste.
“Welk huwelijk?”
Hij keek naar Thomas.
“Vraag hem.”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Niet doen.”
Ik keek naar hem.
“Wat weet jij?”
“Alles.”
“Vertel.”
Thomas haalde diep adem.
“Margriet was niet alleen je moeder.”
“Wat dan?”
“Ze was de vrouw die jou van Willem heeft verborgen.”
“Dat weet ik.”
“Nee.”
Hij keek naar Anna.
“Margriet was getrouwd met Willem.”
Ik voelde mijn hart stoppen.
“Wat?”
Anna begon te huilen.
Willem glimlachte.
“Nu begrijp je het.”
“Margriet was jouw vrouw?”
“Ja.”
“Maar…”
Ik kon nauwelijks spreken.
“Dan ben jij…”
Willem knikte.
“Je biologische vader.”
Ik keek naar Anna.
“En zij?”
“Mijn eerste vrouw,” zei Willem.
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
“Dus Margriet…”
“Was je tweede moeder.”
“Maar waarom schreef ze dat ze mijn moeder was?”
Willem antwoordde:
“Omdat ze je adopteerde.”
Ik staarde hem aan.
“Na wat er met Anna gebeurde.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Wat is er met jou gebeurd?”
Anna fluisterde:
“Willem heeft mij opgesloten.”
“Waarom?”
“Omdat ik zwanger was.”
De kamer werd stil.
“Van wie?”
Anna keek naar mij.
“Van Daniel.”
Mijn adem stokte.
“Daniel?”
Ze knikte.
“Je biologische vader was Daniel.”
Ik draaide me naar Willem.
Hij glimlachte.
“Zie je?”
Ik begreep niets meer.
“Maar jij zei…”
“Willem liegt,” zei Anna.
Thomas keek naar mij.
“Dat is het probleem.”
“Wie is mijn vader?”
Niemand antwoordde.
Willem zei:
“Je hebt niet één vader.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
“Je biologische afkomst is ingewikkelder dan je denkt.”
Hij liep naar een oude tafel.
Daar lag een dossier.
Hij pakte het op.
“Je bent geboren uit een experiment.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Wat voor experiment?”
Thomas zei:
“Een genetisch onderzoek.”
Ik keek naar hem.
“Wat?”
“Willem en Daniel werkten samen aan een onderzoeksproject.”
“En ik?”
“Jij was het resultaat.”
Ik voelde mijn knieën zwak worden.
“Dat kan niet.”
“Je bent geboren uit genetisch materiaal van meerdere personen.”
Sophie staarde naar Willem.
“Je hebt het over haar alsof ze geen mens is.”
“Ze is meer dan een mens.”
“Hou je mond!”
Ik schreeuwde.
“Ik ben geen experiment.”
Willem glimlachte.
“Dat is precies wat Margriet wilde dat je dacht.”
Hij gooide het dossier op tafel.
“Lees.”
Ik liep ernaartoe.
De eerste pagina bevatte medische termen die ik nauwelijks begreep.
Maar één regel begreep ik wel.
DONOR 1: DANIEL VERMEER
De tweede:
DONOR 2: WILLEM VERMEER
De derde:
MOEDER: ANNA DE WILDE
Mijn adem stokte.
Ik keek naar Thomas.
“Dus…”
Hij knikte.
“Je bent biologisch verbonden aan zowel Daniel als Willem.”
“Maar dat is onmogelijk.”
“Niet volgens het dossier.”
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
Mijn hele identiteit was gebaseerd op een leugen.
Willem kwam dichterbij.
“Daarom wilde ik je vinden.”
“Waarom?”
“Omdat jij het bewijs bent dat het project werkte.”
“Welk project?”
Hij glimlachte.
“Een project dat nooit openbaar mocht worden.”
Helena stapte naar voren.
“Willem, genoeg.”
Hij keek haar aan.
“Wat?”
“Je hebt haar lang genoeg gebruikt.”
Hij lachte.
“Jij begrijpt het niet.”
“Ik begrijp precies wat je doet.”
Helena trok een pistool.
Maar niet op mij.
Op Willem.
Iedereen verstijfde.
“Laat Anna gaan.”
Willem keek haar verbaasd aan.
“Je zou mij niet verraden.”
Helena schudde haar hoofd.
“Ik heb twintig jaar voor je gewerkt.”
Ze keek naar mij.
“Maar ik heb eindelijk begrepen wat je met haar hebt gedaan.”
Willem lachte.
“Je bent zwak.”
“Misschien.”
Ze richtte het pistool hoger.
“Maar ik ben niet meer bang.”
Op dat moment ging de deur achter ons open.
Politie.
Thomas keek mij aan.
“Ga.”
Ik rende naar Anna.
Ik maakte haar handen los.
Ze sloeg haar armen om mij heen.
“Ik dacht dat ik je nooit meer zou zien.”
Ik huilde.
“Ik ook.”
Achter ons klonk geschreeuw.
Willem werd tegen de grond gewerkt.
Helena liet haar pistool vallen.
Sophie rende naar ons.
“Het is voorbij.”
Maar Thomas schudde zijn hoofd.
“Nog niet.”
Hij wees naar het dossier.
“Dat moet mee.”
Ik pakte het.
“Waarom?”
“Omdat het niet het enige bewijs is.”
“Wat dan?”
Hij keek naar mijn ketting.
“De originele gegevens staan in de tweede kluis.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Welke kluis?”
Thomas antwoordde:
“317.”
Ik keek naar de sleutel in mijn hand.
“Maar die kluis is in het ziekenhuis.”
“Nee.”
Hij keek mij recht aan.
“De kluis in het ziekenhuis is een kopie.”
“Waar is de echte?”
Hij zei:
“Onder Margriets graf.”
Ik verstijfde.
“Waarom zou er iets onder haar graf liggen?”
Thomas keek naar Anna.
Anna fluisterde:
“Omdat Margriet wist dat ze ooit vermoord zou worden.”
Mijn hart stopte.
“Vermoord?”
Thomas knikte.
“Ze was niet ziek genoeg om vandaag te sterven.”
Ik keek hem aan.
“Wat bedoel je?”
Hij keek naar de politie.
“Margriet is niet aan haar ziekte gestorven.”
Mijn lichaam werd koud.
“Wat?”
Thomas zei:
“Ze is vergiftigd.”
Ik dacht terug aan haar laatste uren.
De manier waarop ze naar mij keek.
De sleutel.
De woorden.
Vernietig hem.
Ik voelde mijn hele lichaam trillen.
“Wie heeft haar vergiftigd?”
Thomas keek naar Willem.
Maar Willem glimlachte.
“Vraag het aan de vrouw die naast haar stond.”
Iedereen keek naar Anna.
Anna werd lijkbleek.
“Ik heb haar niet vermoord.”
Willem lachte.
“Dat heb ik ook nooit gezegd.”
Ik keek naar mijn moeder.
“Wie dan?”
Anna keek naar mij.
En fluisterde:
“De persoon die haar medicijnen bracht.”
Mijn hart stopte.
Want ik wist wie dat was.
Ik.
