Deel 18 — De oprichter van Project Anna
De bel ging opnieuw.
Eén keer.
Daarna stilte.
Iedereen in de kamer keek naar de voordeur.
Niemand durfde te bewegen.
Maar ik wist het.
Dit moment kon ik niet meer vermijden.
Vijfentwintig jaar lang had ik gezocht naar antwoorden.
Ik had gedacht dat Arthur de vijand was.
Daarna dacht ik dat mijn broer het brein achter alles was.
Maar nu stond er iemand voor mijn deur die blijkbaar boven iedereen stond.
De man die Project Anna had gestart.
De man die mijn leven had veranderd voordat ik zelfs wist wat er gebeurde.
Mijn vader pakte mijn arm vast.
“Anna, niet openen.”
Ik keek hem aan.
“Waarom?”
“Omdat hij precies weet hoe hij mensen moet beïnvloeden.”
Ik trok mijn arm los.
“Dat hebben jullie allemaal gedaan.”
Mijn vader zweeg.
Ik liep naar de deur.
Thomas kwam achter mij staan.
“Als er iets gebeurt…”
Ik keek naar hem.
“Dan?”
Hij slikte.
“Dan bescherm ik je.”
Een kleine glimlach verscheen op mijn gezicht.
“Dat heb je al genoeg gedaan.”
Ik legde mijn hand op de deurklink.
En opende hem.
Buiten stond een oude man.
Grijs haar.
Een rustige blik.
Hij zag er niet uit als iemand die een heel leven had vernietigd.
Hij zag eruit als een vriendelijke grootvader.
En misschien was dat juist het gevaarlijkste.
“Anna van Dijk.”
zei hij.
“Eindelijk ontmoet ik je.”
Ik keek hem koud aan.
“Wie ben jij?”
Hij glimlachte.
“Mijn naam is Victor Vermeer.”
Mijn adem stokte.
Vermeer.
Dezelfde achternaam als Daniel.
Ik keek naar Daniel.
Hij stond achter in de kamer.
Zijn gezicht was gevuld met woede.
“Jij.”
Victor keek naar hem.
“Je bent nog steeds boos.”
Daniel stapte naar voren.
“Na alles wat je hebt gedaan?”
Victor zuchtte.
“Je begrijpt nog steeds niet waarom.”
Ik keek tussen hen in.
“Wie is hij?”
Daniel antwoordde zacht:
“Mijn vader.”
De kamer werd stil.
Victor liep langzaam naar binnen.
Niemand hield hem tegen.
Alsof iedereen wist dat dit moment ooit zou komen.
Hij keek naar de houten deur.
“Dus je hebt hem gevonden.”
Ik fronste.
“Wat?”
“De deur.”
“De plaats waar jouw oude zelf de waarheid verborg.”
Ik voelde een koude rilling.
“Je wist hiervan?”
Victor glimlachte.
“Ik wist alles.”
Mijn woede groeide.
“Waarom?”
“Waarom mijn leven vernietigen?”
“Waarom mijn herinneringen?”
Victor keek mij rustig aan.
“Omdat jij de enige persoon was die het hele systeem kon breken.”
“Systeem?”
Hij knikte.
“Project Anna was nooit alleen een onderzoek naar geheugen.”
“Het ging om informatie.”
“Om controle.”
“Om macht.”
Ik keek naar mijn vader.
Hij keek weg.
“Mijn vader werkte voor jou?”
vroeg ik.
Victor glimlachte.
“Je vader wilde stoppen.”
“Je moeder ook.”
“Maar jij…”
Hij keek mij aan.
“Jij was anders.”
“Jij ontdekte wat niemand mocht ontdekken.”
“Wat?”
Victor liep naar de tafel.
Hij legde een oude map neer.
“De waarheid over jouw geboorte.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Mijn geboorte?”
Hij knikte.
“Anna, jij bent niet geboren als onderdeel van een normaal gezin.”
Iedereen verstijfde.
Mijn moeder begon te huilen.
“Stop.”
zei ze.
Maar Victor ging verder.
“Je ouders hebben je altijd beschermd.”
“Maar ze hebben je nooit verteld dat jouw biologische vader…”
Hij keek naar mijn vader.
“…niet de man is die jij altijd vader hebt genoemd.”
De wereld leek stil te staan.
Ik keek naar mijn vader.
Zijn gezicht vertelde genoeg.
“Is dat waar?”
Hij kon niet antwoorden.
Mijn moeder pakte mijn hand.
“Anna…”
“Is het waar?”
Ze begon te huilen.
En dat was het antwoord.
Ik deed een stap achteruit.
Mijn hele identiteit voelde alsof hij opnieuw werd afgenomen.
Victor opende de map.
Binnenin zat een document.
Een geboorteregister.
Mijn ogen gingen naar de naam.
Vader: Victor Vermeer
Mijn adem stopte.
Nee.
Dat kon niet.
Daniel keek geschokt.
“Je bedoelt…”
Victor knikte.
“Ja.”
“Anna is mijn dochter.”
Niemand sprak.
Zelfs Arthur niet.
Ik keek naar Victor.
De man die mijn hele leven verborgen was gebleven.
“Waarom vertel je dit nu?”
Hij keek mij recht aan.
“Omdat je eindelijk sterk genoeg bent.”
“En omdat de waarheid over Project Anna nog niet compleet is.”
Hij pakte een tweede document.
“Er is nog één fase.”
Mijn stem werd zacht.
“Welke fase?”
Victor glimlachte.
“Project Anna: Fase Twee.”
Ik keek naar het papier.
Bovenaan stond één zin:
Het experiment is nooit gestopt.
Mijn hart begon sneller te slaan.
“Experiment?”
Victor keek naar mij.
“Anna…”
“Je denkt dat jij vijfentwintig jaar geleden je geheugen verloor.”
“Maar de waarheid is…”
Hij boog iets naar voren.
“Dat iemand ervoor heeft gezorgd dat jij je herinneringen opnieuw kreeg.”
Ik voelde de kamer draaien.
“Wie?”
Victor keek naar Thomas.
Iedereen draaide zich naar hem om.
Thomas werd bleek.
“Nee…”
fluisterde hij.
Victor glimlachte.
“Ja.”
“Hij weet precies wat er met jouw geheugen is gebeurd.”
Ik keek naar Thomas.
Mijn beste vriend.
Mijn beschermer.
De man die altijd naast mij stond.
“Thomas…”
Hij keek mij aan.
En voor het eerst zag ik pure angst in zijn ogen.
“Ik wilde dat je het nooit zou weten.”
De stilte was ondraaglijk.
Want misschien was de grootste leugen niet wat mensen mij hadden aangedaan.
Maar wat iemand had gedaan…
om mij opnieuw mezelf te laten worden.
WORDT VERVOLGD…
