Deel 17 — Project Anna
De woorden bleven in mijn hoofd rondgaan.
“Waarom jij nooit had mogen bestaan.”
Ik voelde mijn vingers trillen terwijl ik de telefoon langzaam liet zakken.
Thomas keek mij aan.
“Wat zei die persoon?”
Ik keek naar het zwarte scherm.
“Dat ik de laatste waarheid moet vinden.”
“En?”
Ik slikte.
“Dat mijn bestaan zelf een geheim is.”
Thomas zei niets.
Maar ik zag het in zijn ogen.
Hij wist meer.
“Thomas…”
Hij keek op.
“Niet weer.”
Mijn stem werd harder.
“Niet nog een persoon die de waarheid kent behalve ik.”
Hij zuchtte diep.
“Anna…”
“Nee.”
Ik pakte de USB-stick vast.
“Dit keer vertel je alles.”
Hij bleef stil.
En die stilte maakte mij bang.
“Wat is Project Anna?”
Thomas keek naar de houten deur.
Alsof hij hoopte dat de deur het antwoord zou geven.
“Het was geen project om jou kwaad te doen.”
“Waarom heet het dan zo?”
“Omdat jij het middelpunt was.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Van wat?”
Thomas liep naar de tafel en ging zitten.
“Ik denk dat het tijd is dat je het hele verhaal hoort.”
Ik bleef staan.
“Vijfentwintig jaar geleden…”
“Was jouw familie niet alleen bezig met bedrijven en geld.”
“Er was een onderzoek.”
“Een geheim onderzoek.”
“Waarnaar?”
Thomas keek mij aan.
“Naar mensen.”
Ik fronste.
“Wat bedoel je?”
“Jouw vader werkte samen met artsen en wetenschappers.”
“Ze onderzochten hoe trauma herinneringen kon veranderen.”
Een koude rilling liep over mijn rug.
“Mijn geheugenverlies…”
Thomas knikte langzaam.
“Was niet alleen een ongeluk.”
“Maar ook iets wat ze al eerder hadden onderzocht.”
Ik deed een stap achteruit.
“Dus mijn vader…”
“Hij wilde je niet vernietigen.”
“Hij wilde je beschermen.”
“Door experimenten op mij uit te voeren?”
Thomas schudde zijn hoofd.
“Nee.”
“Je begrijpt het verkeerd.”
Hij wees naar de USB-stick.
“Bekijk de rest van de video.”
Ik opende het bestand opnieuw.
Dit keer verscheen er een tweede opname.
Mijn vader zat alleen in een donkere kamer.
Hij zag er moe uit.
Ouder.
Gebroken.
“Anna…”
zei hij tegen de camera.
“Als je dit ziet, betekent het dat je de waarheid over Project Anna hebt ontdekt.”
Hij zweeg even.
“Ik heb je nooit verteld waarom je anders was.”
Mijn adem stokte.
“Anders?”
Mijn vader ging verder.
“Vanaf jonge leeftijd had jij een uitzonderlijk geheugen.”
“Je kon gesprekken onthouden.”
“Documenten.”
“Gezichten.”
“Details die anderen vergaten.”
Ik keek naar Thomas.
“Dat is toch geen reden voor een project?”
“Nee.”
zei hij zacht.
“Maar voor sommige mensen wel.”
De video ging verder.
Mijn vader keek recht in de camera.
“Er waren mensen die geloofden dat jouw geheugen gebruikt kon worden.”
“Ze wilden jouw vermogen controleren.”
“Ze wilden van jou een sleutel maken.”
Mijn handen werden koud.
“Een sleutel waarvoor?”
Mijn vader fluisterde:
“Voor toegang tot informatie die niemand ooit mocht vinden.”
De video veranderde.
Een map verscheen op het scherm.
PROJECT ANNA — FASE 1
Daaronder stonden namen.
Mijn ogen gingen over de lijst.
Artsen.
Onderzoekers.
Familieleden.
En toen zag ik een naam.
Die naam kende ik.
Mijn hart stopte.
Daniel Vermeer.
Ik keek naar Thomas.
“Daniel wist hiervan?”
Thomas knikte.
“Ja.”
“Hij was erbij.”
Mijn woede kwam terug.
“Dus iedereen wist wie ik was.”
“Behalve ik.”
Thomas keek verdrietig.
“Ja.”
Op dat moment hoorde ik een geluid buiten.
Een auto.
Ik keek naar het raam.
Een zwarte wagen stond voor het huis.
De deur ging open.
Iemand stapte uit.
Thomas keek naar buiten.
Zijn gezicht veranderde.
“Dat kan niet.”
“Wie?”
Hij antwoordde niet.
Ik liep naar het raam.
En toen zag ik hem.
Mijn broer.
Levend.
Hij keek recht naar het huis.
Maar hij was niet alleen.
Naast hem stond een oudere man.
Een man die ik nog nooit had gezien.
Maar iedereen in de kamer herkende hem.
Mijn vader werd bleek.
“Hij…”
fluisterde hij.
“Hij is degene die alles begon.”
Mijn moeder pakte mijn hand vast.
“Anna, luister naar mij.”
“Je mag hem niet binnenlaten.”
Ik keek naar de voordeur.
“Wie is hij?”
Mijn vader keek mij aan.
Zijn ogen vulden zich met angst.
“De oprichter van Project Anna.”
“De man die ervoor zorgde dat jij jouw herinneringen verloor.”
Een stilte.
Toen ging de bel.
Eén keer.
Niemand bewoog.
Nog een keer.
Toen klonk zijn stem door de deur.
“Anna.”
“Ik weet dat je daar bent.”
Mijn hart bonsde.
“Open de deur.”
“Het wordt tijd dat je eindelijk weet waarom je geboren bent.”
Ik keek naar de houten deur.
Maar deze keer was het niet de deur achter mij.
Het was de deur voor mij.
De deur naar de waarheid.
En ik wist…
wat er ook achter stond.
Mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn.
WORDT VERVOLGD…
