De rekening van €2.000 — Deel 9: De man met het horloge
Niemand bewoog.
De man stond midden in de woonkamer.
Zijn gezicht leek op dat van mijn man toen hij jonger was, maar zijn ogen waren donker en koud.
Toch was het niet zijn gezicht dat me het meest schokte.
Het was het horloge.
Hetzelfde horloge.
Het zilveren horloge dat ik mijn man op onze trouwdag had gegeven.
Het horloge dat volgens mij samen met zijn andere persoonlijke bezittingen na zijn overlijden was begraven.
Ik keek naar Thomas.
Hij was lijkbleek.
“Waar heb je dat vandaan?” vroeg hij.
De man glimlachte.
“Van jou.”
Jason stond op.
“Wie ben jij?”
De man keek hem aan.
“Dat is een interessante vraag.”
Hij liep langzaam naar de tafel.
“Want jarenlang dacht iedereen dat jij de enige Jason van Dijk was.”
Jason keek hem woedend aan.
“Mijn naam is Jason.”
“Ik weet het.”
“Dan verdwijn je uit mijn huis.”
De man lachte zacht.
“Dit is niet jouw huis.”
Die woorden maakten Jason stil.
Ik keek naar hem.
“Wie ben je?”
De man keek mij recht aan.
“Mijn naam is Adrian.”
Thomas sloot zijn ogen.
“Adrian…”
Ik keek naar mijn man.
“Je kent hem.”
Hij knikte.
“Ja.”
“Wie is hij?”
Thomas antwoordde niet.
Adrian deed het voor hem.
“Ik ben zijn zoon.”
Sophie begon te huilen.
Jason keek van Adrian naar Thomas.
“Dus jij bent mijn broer?”
Adrian glimlachte.
“Halfbroer.”
Ik voelde mijn hoofd duizelen.
Thomas had nooit verteld dat hij een zoon had.
En nu stond die zoon voor ons.
Levend.
Maar waarom had hij Jason's identiteit gebruikt?
Adrian ging zitten.
“Jullie willen de waarheid?”
Hij keek naar mij.
“Dan krijgen jullie die.”
Ik bleef staan.
“Begin met mijn geld.”
Hij knikte.
“€74.600.”
Jason keek hem aan.
“Heb jij dat gestolen?”
“Nee.”
“Wie dan?”
“Gerald.”
“En waarom stond Melissa's naam erbij?”
“Omdat Gerald haar gebruikte.”
Melissa keek naar Adrian.
“Je hebt me gezegd dat jij hem niet kende.”
Adrian keek haar aan.
“Ik heb je nooit ontmoet voordat dit begon.”
Melissa werd bleek.
“Maar…”
Adrian keek naar haar.
“Gerald heeft je jarenlang voorgelogen.”
Jason keek naar mij.
“En mijn vader?”
Adrian zweeg even.
“Je vader probeerde het geld terug te halen.”
Thomas knikte.
“Dat klopt.”
“Maar hij wist dat Gerald hem zou vermoorden.”
“Ja.”
Adrian keek naar mij.
“Dus Thomas deed alsof hij dood was.”
Ik voelde mijn ogen branden.
“En jij?”
Adrian keek naar zijn vader.
“Ik hielp hem.”
Jason fronste.
“Waarom?”
“Omdat ik wist wat Gerald van plan was.”
“Waarom gebruikte je dan mijn identiteit?”
Adrian keek hem aan.
“Omdat Gerald dacht dat jij de zwakke schakel was.”
Jason schudde zijn hoofd.
“Dat slaat nergens op.”
“Jawel.”
Adrian wees naar de documenten.
“Gerald wilde alle bezittingen van de familie onder één identiteit verzamelen.”
“De mijne?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat jij officieel de erfgenaam bent.”
Ik keek naar Thomas.
“Maar waarom zou hij wachten?”
“Hij had een testament nodig.”
Jason keek hem aan.
“Welk testament?”
Thomas antwoordde:
“Het originele testament waarin staat dat jij alles krijgt.”
Jason werd stil.
Adrian stond op.
“Dat testament ligt niet in kluis 17.”
Ik keek hem aan.
“Waar dan?”
“Bij Gerald.”
Mijn hart zakte.
“Maar hij is verdwenen.”
“Hij is niet verdwenen.”
Adrian keek naar de voordeur.
“Hij wacht.”
“Waarop?”
“Op jullie.”
Toen klonk er buiten een auto.
Adrian keek naar het raam.
“Hij is hier.”
Jason liep naar buiten.
Thomas hield hem tegen.
“Niet alleen.”
Adrian pakte zijn jas.
“Ik ga mee.”
“Waarom zouden we jou vertrouwen?”
Adrian keek hem aan.
“Omdat ik zojuist mijn leven op het spel heb gezet om jullie te waarschuwen.”
Jason keek hem wantrouwig aan.
“Dat is niet genoeg.”
Adrian glimlachte.
“Dan heb je geen keuze.”
We liepen met z'n vieren naar buiten.
Sophie bleef binnen met Melissa.
Aan de overkant van de straat stond een zwarte auto.
Dezelfde auto die we eerder hadden gezien.
De deur ging open.
Gerald stapte uit.
Ik voelde mijn hele lichaam verstijven.
Hij zag er rustig uit.
Alsof hij niet net maandenlang onze familie had bedrogen.
Hij keek naar Thomas.
“Je had dood moeten blijven.”
Thomas antwoordde:
“Jij had nooit aan Rebecca's geld mogen komen.”
Gerald lachte.
“Je hebt nog steeds geen idee hoeveel moeite ik voor deze familie heb gedaan.”
Jason liep naar voren.
“Je hebt mijn geld gestolen.”
Gerald keek hem aan.
“Ik heb jouw geld beschermd.”
“Door €120.000 te verdwijnen?”
“Door te voorkomen dat je alles zou verliezen.”
Jason schudde zijn hoofd.
“Je bent gek.”
Gerald keek naar Adrian.
“En jij.”
Adrian bleef stil.
Gerald glimlachte.
“Je had nooit terug moeten komen.”
Adrian antwoordde:
“Je had nooit mijn vader moeten bedreigen.”
Gerald keek naar Thomas.
“Hij vertelt je zeker niet alles.”
Ik voelde opnieuw die angst.
“Wat vertelt hij niet?”
Gerald keek naar mij.
“Dat jouw man niet drie jaar geleden stierf.”
Ik fronste.
“Dat weten we.”
“Niet zoals je denkt.”
Thomas werd plotseling gespannen.
Gerald glimlachte.
“Hij verdween vrijwillig.”
“Dat zei hij.”
“Maar hij deed dat omdat hij bang was.”
“Voor jou?”
Gerald schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Hij keek naar Adrian.
“Voor hem.”
Ik keek naar Adrian.
“Wat bedoel je?”
Gerald wees naar hem.
“Vraag je man waarom zijn eigen zoon hem drie jaar geleden dwong te verdwijnen.”
De stilte was ondraaglijk.
Ik keek naar Thomas.
“Is dat waar?”
Thomas antwoordde niet.
Adrian schreeuwde:
“Dat is een leugen!”
Gerald glimlachte.
“Is het?”
Hij haalde een oude envelop uit zijn jas.
“Hier staat alles in.”
Hij gooide hem op de grond.
Jason raapte hem op.
Binnen zaten oude foto's.
Bankafschriften.
En een brief.
Jason begon te lezen.
Zijn gezicht werd steeds bleker.
“Mam…”
“Wat?”
Hij gaf de brief aan mij.
Ik las de eerste zin.
“Thomas heeft Rebecca nooit beschermd tegen Gerald.”
Mijn handen begonnen te trillen.
De volgende zin was nog erger:
“Hij beschermde haar tegen Adrian.”
Ik keek naar Adrian.
Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.
“Niet luisteren.”
Maar toen draaide Thomas zich naar hem om.
“Het is tijd.”
Adrian verstijfde.
“Papa…”
Thomas keek naar mij.
“Rebecca, ik heb nog één geheim voor je.”
Ik voelde de tranen over mijn wangen lopen.
“Wat?”
Hij keek naar Adrian.
“Adrian is niet mijn zoon.”
Mijn adem stokte.
Jason keek geschokt.
“Wat?”
Thomas zei:
“Hij is de zoon van de man die mij drie jaar geleden probeerde te vermoorden.”
Ik keek naar Adrian.
Hij deed een stap achteruit.
En toen zag ik iets in zijn hand.
Een klein zwart apparaat.
Een afstandsbediening.
Hij drukte op één knop.
In de verte klonk een harde explosie.
Het huis achter ons schudde.
Sophie en Melissa begonnen te schreeuwen.
Jason rende naar binnen.
Ik draaide me om.
Rook steeg op uit de achtertuin.
En op de grond lag Gerald.
Bewegingloos.
Adrian keek naar mij.
“Nu weet je waarom je me nooit had mogen vertrouwen.”
Maar voordat hij kon weglopen, pakte Thomas hem bij zijn arm.
“Je gaat nergens heen.”
Adrian keek hem aan.
“Je hebt geen idee wat je zojuist hebt gedaan.”
Thomas antwoordde:
“Misschien niet.”
Hij keek naar mij.
“Maar zij verdient eindelijk de volledige waarheid.”
Adrian glimlachte.
“Dan moet je haar ook vertellen wie die €250.000 werkelijk heeft ontvangen.”
Ik keek naar Thomas.
Hij zweeg.
En op dat moment begreep ik dat zelfs nu…
nog niet alles was onthuld.
