De rekening van €2.000 — Deel 17: Het vergeten verleden
De foto bleef op mijn telefoon staan.
Ik kon mijn ogen er niet vanaf halen.
Ik stond erop.
Jongere versie van mezelf.
Naast Thomas.
Maar ik kende die plek niet.
Ik kende dat moment niet.
En dat was onmogelijk.
Want hoe kon er een foto bestaan van mijn eigen leven…
waar ik geen herinnering aan had?
Jason keek naar mij.
“Mam, weet je echt niet wanneer dit was?”
Ik schudde langzaam mijn hoofd.
“Nee.”
Mijn stem trilde.
“Ik zweer het.”
Richard bleef stil.
Maar ik zag iets in zijn ogen.
Herkenning.
“Jij weet iets,” zei ik.
Hij keek weg.
“Richard.”
Hij zuchtte.
“Ja.”
“Vertel.”
* * *
Richard ging zitten.
Voor het eerst zag ik hem niet als iemand met geheimen.
Maar als iemand die jarenlang met schuld had geleefd.
“Deze foto is gemaakt vóór jullie huwelijk.”
Ik fronste.
“Dat kan niet.”
“Jawel.”
Hij wees naar de achtergrond.
“Herken je de plek?”
Ik keek opnieuw.
Een oud gebouw.
Een tuin.
Een bankje.
Toen voelde ik iets.
Een klein stukje herinnering.
Een geur.
Een stem.
Maar het bleef vaag.
“Ik ben daar geweest…”
fluisterde ik.
Richard knikte.
“Ja.”
“Maar wanneer?”
“Toen je geheugenproblemen had.”
* * *
Jason keek geschrokken.
“Geheugenproblemen?”
Ik keek naar hem.
“Ik heb je daar nooit over verteld.”
“Waarom niet?”
Ik zweeg.
Omdat ik het zelf bijna vergeten was.
Jaren geleden had ik een ongeluk gehad.
Niet ernstig genoeg om mijn leven te stoppen.
Maar ernstig genoeg om sommige herinneringen te verliezen.
Kleine dingen.
Details.
Gezichten.
Momenten.
Thomas had altijd gezegd dat het normaal was.
Dat ik me geen zorgen moest maken.
Maar nu begon ik te begrijpen…
misschien had hij iets verborgen.
* * *
“Thomas ontmoette jou niet voor het eerst na je ongeluk,” zei Richard.
Ik keek hem aan.
“Wat?”
Richard knikte.
“Hij kende je al.”
“Hoe?”
“Door de stichting.”
Jason keek verbaasd.
“Mijn vader werkte daar?”
“Ja.”
Richard keek naar mij.
“En jij ook.”
Ik voelde mijn hart sneller slaan.
“Ik?”
“Ja, Rebecca.”
“Jij was degene die de eerste documenten maakte.”
* * *
Ik liep naar de tafel.
Mijn benen voelden zwak.
“Dat herinner ik me niet.”
Richard pakte een oude map.
Daarin zat een document.
Bovenaan stond mijn handtekening.
Mijn naam.
Mijn eigen handschrift.
Maar ik herinnerde me niets.
“Waarom heb ik dit vergeten?”
Richard keek naar mij.
“Omdat iemand wilde dat je het vergat.”
* * *
Jason pakte het document.
“Wat staat hier?”
Richard antwoordde:
“Dat Rebecca de wettelijke beheerder was van het kinderfonds.”
Ik keek hem aan.
“Dus het geld…”
“Was altijd onder jouw verantwoordelijkheid.”
De €250.000.
De rekening.
De stichting.
Alles kwam terug naar mij.
Maar waarom?
* * *
Toen ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Deze keer nam Jason op.
Niemand zei iets.
Alleen een opname begon automatisch af te spelen.
De stem van Thomas.
“Jason…”
Iedereen verstijfde.
“Als je dit hoort, betekent het dat Rebecca haar herinneringen terug begint te krijgen.”
Ik voelde tranen in mijn ogen.
“Thomas…”
De opname ging verder.
“Er is één ding dat ik je nooit heb verteld.”
“De persoon die Rebecca haar geheugen heeft laten verliezen…”
Een korte stilte.
Toen kwam zijn zin:
“Was iemand uit onze eigen familie.”
* * *
De opname stopte.
Jason keek naar Richard.
Richard keek naar mij.
Niemand sprak.
Totdat er plotseling hard op de deur werd geklopt.
Politie.
Twee agenten stonden buiten.
“Mevrouw van Dijk?”
Ik stond op.
“Ja?”
De agent hield een document omhoog.
“We moeten u meenemen voor verhoor.”
Jason stapte naar voren.
“Waarom?”
De agent keek naar het papier.
“Omdat er nieuw bewijs is gevonden.”
Mijn hart zakte.
“Welk bewijs?”
De agent keek mij recht aan.
“Een video-opname waarop te zien is dat u drie jaar geleden geld overmaakt van de stichting.”
Ik verstijfde.
“Dat kan niet.”
De agent antwoordde:
“Dat dachten wij ook.”
Hij draaide het papier om.
Daar stond een datum.
Een tijdstip.
En mijn handtekening.
Maar onderaan stond nog iets.
Een naam.
De persoon die de opdracht had gegeven.
Ik las de naam.
En voelde mijn wereld opnieuw instorten.
Want die naam…
was van iemand die ik altijd had beschermd.
WORDT VERVOLGD…
