DEEL 8: DE VALSTRIK VAN JULIAN
“Julian leeft.”
Ik hoorde mijn eigen stem nauwelijks.
Mijn telefoon lag nog steeds in mijn hand.
De verbinding was verbroken.
Maar zijn stem bleef in mijn hoofd hangen.
“Je hebt één uur.”
Marcus liep naar me toe.
“Rebecca, wat zei hij?”
Ik keek hem aan.
“Hij is in het ziekenhuis.”
Marcus werd bleek.
“Dat kan niet.”
“Hij zei dat ik naar hem toe moest komen.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Je gaat nergens heen.”
Ik keek hem aan.
“Mijn man heeft net zijn eigen dood in scène gezet. Hij heeft waarschijnlijk mensen omgekocht, mij jarenlang bespioneerd en geprobeerd me uit mijn eigen bedrijf te verwijderen. Als hij in het ziekenhuis zit, wil ik weten waarom.”
“Dat is precies wat hij wil.”
“Ik weet het.”
“Dan ga je niet.”
Ik keek naar mijn moeder.
Ze zat nog steeds op de stoel.
“Mama, wat weet jij over Julian?”
Ze keek naar mij.
“Hij is gevaarlijker dan je denkt.”
“Dat is geen antwoord.”
Ze haalde diep adem.
“Julian was nooit alleen geïnteresseerd in jouw geld.”
“Wat wilde hij dan?”
“Controle.”
“Waarover?”
Mijn moeder keek naar Daniel.
“Over het hele Vance-imperium.”
Daniel knikte.
“Julian ontdekte dat Richard van plan was hem uiteindelijk ook te laten vallen.”
Ik fronste.
“Dus Julian werkte voor Richard?”
“Ja.”
“En tegen hem?”
“Ook.”
Ik lachte bitter.
“Dus iedereen verraadde iedereen.”
Daniel antwoordde:
“Dat is hoe dit spel al jaren werkt.”
Ik pakte mijn jas.
“Dan stop ik ermee.”
Mijn moeder keek me verbaasd aan.
“Wat bedoel je?”
“Ik ga naar het ziekenhuis.”
Daniel stapte voor me.
“Rebecca…”
“Ik ga niet alleen.”
Ik keek naar Marcus.
“Jij rijdt.”
Hij knikte.
Daniel pakte zijn jas.
“Ik ga mee.”
Mijn moeder stond op.
“Nee.”
Ik keek haar aan.
“Waarom?”
“Omdat Julian precies weet hoe hij jou kan manipuleren.”
Ze liep naar me toe.
“Hij zal proberen je te laten geloven dat je alleen nog maar één keuze hebt.”
“Welke?”
“De trust aan hem overdragen.”
Ik glimlachte.
“Dan heeft hij pech.”
* * *
Om 6:12 uur reden we richting het ziekenhuis.
De straten van Amsterdam begonnen voller te worden.
Mensen fietsten naar hun werk.
Trams reden door de stad.
Alles leek normaal.
Maar in mijn leven was niets meer normaal.
Marcus zat achter het stuur.
Daniel naast me.
Mijn moeder was thuis gebleven.
Ik keek naar de zwarte map op mijn schoot.
“Er ontbreekt iets.”
Daniel keek me aan.
“Wat?”
“De laatste pagina.”
“Welke laatste pagina?”
“Het document van mijn grootvader. Er stond dat de trust pas volledig actief wordt wanneer ik weet wie ik werkelijk ben.”
Daniel zweeg.
“Wat is de tweede voorwaarde?”
Hij keek uit het raam.
“Je moet vrijwillig afstand doen van de naam Vance.”
Ik verstijfde.
“Wat?”
“Dat was de laatste wens van je grootvader.”
“Waarom?”
“Omdat hij wist dat de naam Vance uiteindelijk alleen maar geweld en hebzucht zou betekenen.”
Ik keek naar hem.
“Dus als ik mijn achternaam opgeef…”
“Dan wordt de volledige trust vrijgegeven.”
“Hoeveel?”
Daniel antwoordde:
“Ongeveer 600 miljoen euro.”
Ik staarde hem aan.
“En niemand heeft me dat verteld?”
“Richard wilde dat je nooit achter die clausule kwam.”
Marcus keek in de achteruitkijkspiegel.
“Daarom moest ze vandaag tekenen.”
Ik knikte.
“Maar Julian weet het.”
“Ja.”
“Dus hij wil niet alleen mijn aandelen.”
Daniel keek me aan.
“Hij wil dat jij vrijwillig afstand doet van alles.”
Ik begreep het.
“Hij wil dat ik hem rijk maak.”
* * *
Om 6:29 uur bereikten we het ziekenhuis.
Dezelfde spoedeisende hulp waar ik enkele uren eerder stond.
Maar nu voelde alles anders.
De receptie was leeg.
Te leeg.
Ik liep naar binnen.
“Waar is Julian Vance?”
De verpleegkundige keek me aan.
“Mevrouw Vance…”
“Hij is hier.”
Ze keek naar haar collega.
“Hij ligt niet geregistreerd.”
“Dat is onmogelijk.”
Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn.
Ik liet haar het bericht zien.
Ze werd bleek.
“Wacht hier.”
Ze liep weg.
Daniel keek om zich heen.
“Dit klopt niet.”
Marcus keek naar de gang.
“Rebecca.”
Ik draaide me om.
Op de vloer lag een zwarte leren handschoen.
Ik herkende hem.
Julian droeg die vaak.
Ik bukte me.
Daaronder lag een klein kaartje.
Ik draaide het om.
Er stond:
KAMER 317.
Daniel pakte mijn arm.
“Niet alleen.”
We gingen naar boven.
Kamer 317 was aan het einde van een donkere gang.
De deur stond open.
Binnen was niemand.
Alleen een bed.
Een stoel.
En een monitor die piepte.
Ik liep naar binnen.
Op het bed lag een envelop.
Mijn naam stond erop.
Ik opende hem.
Een brief.
Rebecca,
Als je dit leest, weet je dat ik nog leef.
Ik las verder.
Je denkt dat ik je heb verraden.
Dat heb ik ook.
Maar niet om de reden die je denkt.
Ik kneep mijn ogen dicht.
Ik heb je vijf jaar lang beschermd tegen iemand die veel gevaarlijker is dan ik.
Ik stopte.
Daniel zei:
“Ga verder.”
Je vader liegt tegen je.
Ik keek naar Daniel.
Je moeder liegt tegen je.
Ik keek naar mijn telefoon.
En Marcus heeft je het grootste geheim nog steeds niet verteld.
Mijn hart sloeg over.
Ik draaide me om.
Marcus stond bij de deur.
“Wat bedoelt hij?”
Marcus zweeg.
“Marcus!”
Hij keek naar de grond.
“Ik wist dat Julian nog leefde.”
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Wat?”
“Hij heeft me gisteren gebeld.”
“Waarom?”
“Omdat hij zei dat jij gevaar liep.”
“En je hebt me niets verteld?”
“Ik wilde eerst weten of ik hem kon vertrouwen.”
Ik lachte bitter.
“Na alles wat er is gebeurd?”
Marcus keek me aan.
“Rebecca, ik heb geprobeerd je te beschermen.”
“Door tegen me te liegen?”
Hij antwoordde niet.
Toen hoorde ik een geluid achter ons.
De deur sloot.
Klik.
Ik draaide me om.
Een groot scherm aan de muur ging aan.
Julian verscheen in beeld.
Hij zat in een donkere kamer.
Zijn gezicht was gehavend.
Maar hij leefde.
“Hallo, Rebecca.”
Ik stapte dichterbij.
“Waar ben je?”
“Op een veilige plek.”
“Waarom heb je je dood in scène gezet?”
“Om te zien wie er zou rouwen.”
“Niemand rouwde.”
Hij glimlachte.
“Dat weet ik.”
Hij keek naar Daniel.
“Hallo, vader.”
Daniel verstijfde.
“Waar is mijn moeder?”
Julian keek weer naar mij.
“Ze is veilig.”
“Wat wil je?”
“De waarheid vertellen.”
Ik lachte.
“Jij?”
“Ja.”
Hij haalde een document tevoorschijn.
“Dit is het oorspronkelijke contract tussen Richard en Edward.”
Daniel deed een stap naar het scherm.
Julian vervolgde:
“Ze hebben twintig jaar geleden een deal gesloten.”
Ik keek naar het document.
“Welke deal?”
Julian antwoordde:
“Jouw biologische moeder.”
Mijn adem stokte.
“Wat?”
“Edward wilde het Vance-imperium.”
“Richard wilde jouw trust.”
“En je moeder…”
Hij pauzeerde.
“Was hun onderpand.”
Ik voelde een koude rilling.
“Dat is onmogelijk.”
Julian keek me recht aan.
“Je moeder heeft niet vrijwillig verdwenen.”
“Wat bedoel je?”
“Ze werd gevangen gehouden.”
Mijn hart stopte.
“Door wie?”
Julian glimlachte.
“Door jouw eigen familie.”
Toen werd het scherm zwart.
Een seconde later verscheen een nieuwe video.
Mijn moeder.
Geboeid.
In een donkere kamer.
Ik schreeuwde:
“MAMA!”
Daniel liep naar het scherm.
“Waar is ze?”
Julian verscheen opnieuw.
“Nu begrijp je waarom ik je hierheen heb laten komen.”
Ik keek naar het scherm.
“Wat wil je?”
“De trust.”
“Nee.”
“Dan sterft ze.”
Mijn hart brak.
“Je liegt.”
“Dat denk je?”
Hij liet een klok in beeld verschijnen.
00:43:17
“Je hebt 43 minuten.”
“Waar moet ik heen?”
“Het oude Vance-magazijn.”
“En daarna?”
“Daarna teken je de overdracht.”
Ik keek naar Daniel.
Hij schudde zijn hoofd.
Maar ik wist wat ik moest doen.
“Goed.”
Daniel pakte mijn arm.
“Rebecca, nee.”
Ik keek hem aan.
“Hij heeft mijn moeder.”
Toen kwam Julians laatste boodschap:
“En neem niemand mee.”
Het scherm werd zwart.
Maar ik zag iets in de hoek van de video.
Een klein rood bord.
Een adres.
Ik kende die plek.
Het was het oude magazijn van mijn grootvader.
Dezelfde plek waar mijn vader twintig jaar geleden zijn eerste bedrijf had geopend.
Ik pakte mijn jas.
“Waar ga je heen?” vroeg Marcus.
“Naar Julian.”
Daniel schudde zijn hoofd.
“Nee.”
Ik keek hem aan.
“Hij verwacht dat ik alleen kom.”
“Precies.”
“Daarom kom ik niet alleen.”
Ik pakte mijn telefoon.
Ik stuurde één bericht naar een nummer dat ik vijf jaar geleden nooit had durven bellen.
Een nummer uit het geheime dossier.
Ik typte slechts:
“Het is tijd.”
Binnen tien seconden kwam er antwoord.
“Ik wacht al vijf jaar.”
Ik keek naar Daniel.
“Wie heb je gebeld?”
Ik glimlachte voor het eerst.
“De rechercheur die mijn ongeluk onderzocht.”
Daniel werd bleek.
“Rebecca…”
“Hij heeft me zojuist bevestigd dat het onderzoek nooit officieel is gesloten.”
Ik liep naar de deur.
“En deze keer…”
Ik keek naar de zwarte map.
“…gaat niemand meer verdwijnen.”
Maar toen we het ziekenhuis verlieten, kwam er een nieuw bericht.
Niet van Julian.
Niet van mijn moeder.
Niet van de rechercheur.
Van een onbekend nummer.
“Je gaat naar het verkeerde magazijn.”
Daaronder stond:
“Julian heeft je moeder nooit gevangen.”
Ik stopte.
Een tweede bericht verscheen.
“Ze zit bij iemand die je vertrouwt.”
Ik keek langzaam naar Marcus.
Hij stond achter me.
Zijn telefoon ging op hetzelfde moment over.
Hij keek naar het scherm.
En zijn gezicht werd lijkbleek.
Ik wist het meteen.
Het echte verraad kwam niet van Julian.
Het kwam van iemand die al die tijd naast me had gestaan.
