DE MAN DIE MIJN DOCHTER LEVEND WILDE LATEN VERDWIJNEN — DEEL 2
Ik staarde naar het scherm.
Het beeld van Tyler en Vanessa stond stil.
Op tafel lag een enorme hoeveelheid contant geld.
Maar het geld was niet wat me bang maakte.
Het waren de woorden die daarna volgden.
“Als de baby eenmaal bij hen is, krijgen we de rest.”
Vanessa keek nerveus naar Tyler.
“En als Diane haar niet afgeeft?”
Tyler glimlachte.
“Dan zorgen we ervoor dat ze geen keuze meer heeft.”
Mijn maag draaide zich om.
Mijn dochter.
Mijn kleindochter.
Ze waren geen slachtoffer van een ongeluk.
Ze waren onderdeel van een plan.
De rechercheur naast me, inspecteur Van der Meer, boog zich dichter naar het scherm.
“Zet het nog eens terug.”
Ik deed wat hij vroeg.
We bekeken het fragment opnieuw.
Toen pauzeerde hij precies op het moment waarop Tyler naar de deur keek.
“Wacht.”
“Wat?”
“Zoom in.”
Ik vergrootte het beeld.
Aan de muur achter Tyler hing een schilderij.
Ik herkende het onmiddellijk.
Mijn adem stokte.
“Dat schilderij…”
“Ken je het?”
“Ja.”
Mijn stem trilde.
“Het hing vroeger in het kantoor van mijn man.”
Van der Meer keek me aan.
“Je bedoelt dat Tyler toegang had tot het kantoor van je overleden man?”
“Dat zou onmogelijk moeten zijn.”
Maar diep vanbinnen wist ik dat ik loog.
Want mijn man had me vlak voor zijn dood iets verteld.
Een zin die ik destijds niet begreep.
Als mij ooit iets overkomt, vertrouw dan niemand die beweert dat hij mijn bestanden heeft vernietigd.
Ik had gedacht dat hij paranoia was.
Nu wenste ik dat ik beter had geluisterd.
Van der Meer stond op.
“Diane, waar is het dossier?”
“Welk dossier?”
“Je zei dat je man een geheim dossier had verborgen.”
Ik keek naar de computer.
“Ik weet niet waar het ligt.”
“Maar je weet dat het bestaat.”
Ik knikte.
“Hij noemde het nooit bij naam.”
“Wat zei hij dan?”
Ik slikte.
“Hij zei alleen dat sommige mensen bereid waren een kind te doden om iets terug te krijgen wat al jaren verloren was.”
Van der Meer werd stil.
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
“Diane?”
Ik herkende de stem onmiddellijk.
Tyler.
“Waar ben je?”
“Dat doet er niet toe.”
“Je moet naar me luisteren.”
“Waarom zou ik?”
Hij ademde zwaar.
“Omdat je dochter nog steeds niet veilig is.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat heb je met Rachel gedaan?”
“Niets. Ik zweer het.”
“Je hebt haar in die auto achtergelaten!”
“Dat was niet mijn plan.”
“Dus er was wél een plan?”
Hij zweeg.
Ik voelde woede door mijn lichaam schieten.
“Waar is mijn kleindochter?”
“Bij de verpleegkundigen.”
“Dat is niet wat ik vroeg.”
“Diane…”
“Waar is Lily?”
Zijn stem werd zachter.
“Ze zijn naar het ziekenhuis gekomen.”
Ik keek naar Van der Meer.
“Wie?”
Tyler antwoordde niet.
Toen hoorde ik plotseling een deur achter hem dichtvallen.
Daarna fluisterde hij:
“Ze hebben ontdekt dat de camera bestaat.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek Van der Meer aan.
“Wat?”
“Wat zei hij?”
Ik vertelde hem alles.
Hij pakte onmiddellijk zijn telefoon.
“We moeten terug naar het ziekenhuis.”
We reden zo snel mogelijk terug.
Toen we de kinderafdeling bereikten, zag ik een verpleegkundige naar ons toe rennen.
“Mevrouw…”
“Waar is mijn kleindochter?”
Ze keek naar Van der Meer.
Toen naar mij.
“Er was zojuist een probleem.”
Mijn benen voelden plotseling zwaar.
“Welk probleem?”
“Een man probeerde de afdeling binnen te komen.”
“Wie?”
“Hij zei dat hij familie was.”
“Waar is Lily?”
De verpleegkundige wees naar de kamer.
“Ze is daar. We hebben haar verplaatst.”
Ik rende naar binnen.
Lily lag in haar bedje.
Aan haar kleine handje zat een infuus.
Ze ademde rustig.
Ik legde mijn hand op haar hoofd.
“Mijn meisje…”
Toen zag ik iets.
Een klein wit papiertje onder haar dekentje.
Ik trok het eruit.
Er stond slechts één zin op.
JE HEBT HET DOSSIER NOG NIET GEVONDEN.
Mijn vingers begonnen te trillen.
Van der Meer las het briefje.
“Niemand heeft dit gezien?”
De verpleegkundige schudde haar hoofd.
“Niet dat ik weet.”
Hij keek naar de beveiligingscamera boven de deur.
“Dan gaan we de beelden bekijken.”
Tien minuten later zaten we in de beveiligingsruimte.
De beelden van de afgelopen uren werden afgespeeld.
Een verpleegkundige.
Een arts.
Een schoonmaker.
Een agent.
Toen verscheen een man in een donker uniform.
Hij liep recht naar Lily's kamer.
Hij had geen haast.
Geen paniek.
Alsof hij precies wist waar hij moest zijn.
Van der Meer stopte het beeld.
“Ken je hem?”
Ik keek naar het scherm.
En toen zag ik zijn gezicht.
Mijn hart leek even stil te staan.
“Nee…”
Maar dat was niet helemaal waar.
Ik had hem jaren geleden al eens gezien.
Op een foto.
In een oude map van mijn man.
Ik stond op.
“Hij werkte met mijn man.”
“Wie is hij?”
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Zijn naam is Victor De Graaf.”
Van der Meer fronste.
“Waar ken je die naam van?”
Ik keek opnieuw naar Lily.
“Mijn man zei ooit dat Victor de enige persoon was die wist waar het echte dossier verborgen lag.”
“Het echte dossier?”
Ik knikte langzaam.
“Blijkbaar hebben we tot nu toe naar het verkeerde dossier gezocht.”
Op dat moment ging de deur van de beveiligingsruimte open.
Een arts kwam binnen.
“Mevrouw Diane?”
Ik draaide me om.
“Ja?”
“Uw dochter is wakker.”
Mijn hart maakte een sprong.
“Rachel?”
Hij knikte.
“Maar ze vraagt specifiek naar u.”
Ik rende naar haar kamer.
Rachel lag bleek in het ziekenhuisbed.
Haar ogen waren halfopen.
“Mam…”
Ik pakte haar hand.
“Ik ben hier.”
Ze kneep zwak in mijn vingers.
“Lily…”
“Ze is veilig.”
Rachel begon te huilen.
Toen keek ze naar de deur.
“Je moet luisteren.”
“Ik luister.”
Ze slikte.
“Tyler…”
“Wat heeft hij gedaan?”
Rachel schudde haar hoofd.
“Niet Tyler.”
Ik verstijfde.
“Wie dan?”
Ze keek me recht aan.
“De man die hem opdrachten geeft.”
“Wie?”
Rachel haalde moeizaam adem.
“Hij zei dat…”
Ze stopte.
“Wat zei hij?”
Haar ogen vulden zich met angst.
“Hij zei dat Lily nooit geboren had mogen worden.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Waarom?”
Rachel fluisterde:
“Omdat ze iets heeft wat hij nodig heeft.”
“Wat?”
Rachel keek naar mij.
Toen naar haar eigen dochter.
“Een bewijs.”
“Welk bewijs?”
Rachel sloot haar ogen.
“Een bewijs dat jouw man jaren geleden de waarheid ontdekte.”
Ik voelde mijn hart bonzen.
“Welke waarheid?”
Rachel antwoordde nauwelijks hoorbaar:
“Dat mijn vader niet stierf door een ongeluk.”
Ik verstijfde.
Mijn man.
Mijn overleden man.
De man van wie ik acht jaar geleden afscheid had genomen.
De man wiens dood officieel als een ongeluk was geregistreerd.
Rachel opende haar ogen opnieuw.
“Hij is vermoord, mam.”
Op dat moment ging het licht in de kamer uit.
Alles werd zwart.
En vanuit de gang klonk één geluid.
Een langzaam piepende deur.
Van der Meer trok zijn wapen.
Ik hield Lily's dekentje vast.
Toen hoorde ik iemand fluisteren:
“Diane… je had het dossier nooit moeten zoeken.”
