PART 2 — DE MAN AAN DE ANDERE KANT VAN DE TELEFOON
De telefoon bleef overgaan.
Eén keer.
Twee keer.
Drie keer.
Thomas stond nog steeds tegenover me, met die vreemde glimlach op zijn gezicht.
“Neem je niet op?” vroeg hij.
Ik keek naar het scherm.
Het nummer was onbekend.
Mijn vingers waren ijskoud.
“Waarschijnlijk reclame,” zei ik.
Thomas knikte langzaam.
“Dan kun je het toch opnemen?”
Ik voelde zijn ogen op me rusten.
Alsof hij niet naar mij keek, maar probeerde te raden wat ik wist.
Ik drukte uiteindelijk op de groene knop.
“Hallo?”
Aan de andere kant bleef het enkele seconden stil.
Toen hoorde ik een stem.
Een stem die ik vijf jaar geleden voor het laatst had gehoord.
Mijn hart stopte bijna.
“Isabel…”
Ik liet bijna mijn telefoon vallen.
“Pap?”
Thomas bewoog onmiddellijk.
Niet veel.
Maar genoeg.
Zijn glimlach verdween.
“Wie is het?” vroeg hij.
Ik draaide me van hem weg.
“Pap… ben jij dat?”
De stem zuchtte.
“Je hebt niet veel tijd.”
Tranen vulden mijn ogen.
“Waar ben je?”
“Dat doet er nu niet toe.”
“Je bent dood.”
“Ik weet wat ze je hebben laten geloven.”
Ik keek naar Thomas.
Hij stond nu midden in de keuken.
Zijn gezicht was volledig veranderd.
“Pap, wat is er gebeurd?”
“Luister goed naar me. Vertrouw Eleanor. Vertrouw niemand anders.”
“Maar Eleanor is verdwenen.”
Een lange stilte.
Toen zei mijn vader:
“Dat is onmogelijk.”
Mijn hart sloeg over.
“Wat bedoel je?”
“Eleanor zou nooit alleen naar buiten gaan. Ze wist dat Thomas haar in de gaten hield.”
Ik keek naar de openstaande kelderdeur.
“Dus waar is ze?”
“Dat moet jij uitzoeken.”
“Waarom ik?”
“Omdat jij de enige bent die Thomas nog niet als vijand beschouwt.”
Ik slikte.
“Hij weet dat ik iets heb gevonden.”
“Dan moet je onmiddellijk doen alsof je niets weet.”
“Dat doe ik al.”
“Niet goed genoeg.”
Zijn stem klonk gespannen.
“Isabel, luister naar me. Thomas heeft niet alleen je geld gestolen.”
Ik voelde een koude rilling door mijn lichaam gaan.
“Wat heeft hij dan gedaan?”
Mijn vader antwoordde niet meteen.
Toen zei hij:
“Hij heeft je leven opgebouwd rond een leugen.”
De verbinding kraakte.
“Pap?”
“Er is iemand bij je.”
Ik keek achterom.
Thomas stond nog steeds in de keuken.
Hij keek naar mij.
“Wie is het?” vroeg hij.
Ik draaide me weg.
“Niemand.”
Mijn vader fluisterde:
“Isabel… hij staat achter je.”
Mijn adem stokte.
De verbinding werd verbroken.
Ik stopte mijn telefoon langzaam in mijn zak.
Thomas keek me aan.
“Je vader?”
Ik probeerde mijn gezicht neutraal te houden.
“Wat?”
“Je zei ‘pap’.”
Ik glimlachte.
“Je hebt me verkeerd verstaan.”
Hij kwam dichterbij.
“Isabel…”
Ik deed een stap achteruit.
“Waarom zou ik met mijn vader praten?”
Thomas bleef naar me kijken.
Toen veranderde zijn uitdrukking.
“Precies.”
Hij pakte zijn jas.
“Ik moet even weg.”
“Waarheen?”
“Naar mijn moeder.”
Mijn hart sloeg over.
“Waarom?”
Hij keek naar de kelder.
“Er is iets wat ik moet controleren.”
Hij liep naar de deur.
Ik wist dat ik hem niet mocht tegenhouden.
Dus glimlachte ik.
“Ga maar.”
Hij draaide zich om.
“Je bent vreemd vandaag.”
“Waarschijnlijk omdat ik onverwacht thuiskwam.”
Hij glimlachte.
“Misschien.”
Toen vertrok hij.
Ik wachtte tot ik de auto hoorde wegrijden.
Pas daarna zakte ik tegen de keukenkast.
Mijn handen trilden.
Mijn vader leefde.
Mijn man wist blijkbaar dat mijn vader leefde.
En Eleanor was verdwenen.
Ik haalde de USB-stick uit mijn zak.
Ik moest weten wat Thomas verborgen hield.
Ik opende de laptop opnieuw.
De map PROJECT ISABEL stond nog open.
Ik scrolde verder.
Er waren tientallen documenten.
Maar één bestand trok meteen mijn aandacht.
FASE 2 — OVERDRACHT NAAR THOMAS
Ik opende het.
Mijn naam stond bovenaan.
Daaronder stond:
Totale vermogenswaarde: €18.420.000
Mijn adem stokte.
Maar daaronder stond iets veel erger.
Voorwaarde: overlijden van Isabel binnen 24 maanden na huwelijk.
Ik staarde naar de zin.
Vierentwintig maanden.
Ik rekende snel.
We waren twee jaar en drie maanden getrouwd.
Ik voelde mijn maag omdraaien.
Ik was dus al drie maanden “te laat”.
Waarom leefde ik nog?
Toen zag ik een tweede document.
VERLENGING — GOEDGEKEURD
Mijn ogen werden groot.
Er stond een datum.
Twee weken geleden.
Daaronder stond een handtekening.
Die van Thomas.
En naast zijn naam stond een bedrag:
€250.000.
Ik begreep het niet.
Waarom zou iemand €250.000 betalen om mijn dood te verlengen?
Ik opende het volgende bestand.
Een medische verklaring.
Mijn naam.
Mijn geboortedatum.
Een diagnose die ik nooit had gekregen.
Terminale neurologische aandoening. Verwachte levensduur: 3–6 maanden.
Ik begon te trillen.
Thomas had een dossier over mijn fictieve ziekte.
Hij had blijkbaar een plan gemaakt waarbij mijn dood officieel verklaard kon worden als natuurlijk.
Maar toen zag ik iets onderaan.
De naam van de arts.
Mijn hart stopte.
Ik kende die naam.
Het was de arts die mij drie maanden geleden had verteld dat ik volledig gezond was.
Ik scrolde verder.
Een betalingsbewijs.
€250.000.
Ontvanger:
Dr. Victor Meijer.
Ik fluisterde:
“Mijn God…”
Op dat moment hoorde ik buiten een auto.
Ik sloot de laptop.
Maar de auto reed niet voorbij.
Hij stopte.
Ik liep voorzichtig naar het raam.
Een zwarte auto stond aan de overkant van de straat.
De motor draaide.
Ik zag niemand achter het stuur.
Toen ging mijn telefoon opnieuw.
Een bericht van mijn vader.
“Ga naar de studeerkamer.”
Nog een bericht.
“Onder de derde plank van de boekenkast.”
Ik rende naar de studeerkamer.
Mijn vingers gleden langs de boeken.
Eén.
Twee.
Drie.
Ik trok de plank voorzichtig naar voren.
Er klikte iets.
Een verborgen lade kwam tevoorschijn.
Daarin lag een oude envelop.
Op de voorkant stond slechts één woord:
ISABEL.
Ik opende hem.
Er zat één foto in.
Mijn vader.
Eleanor.
En een derde persoon.
Een jonge vrouw.
Ik herkende haar onmiddellijk.
Mijn hart sloeg over.
Het was mijn moeder.
Maar mijn moeder was volgens mijn geboorteakte overleden toen ik zes jaar oud was.
Op de achterkant van de foto stond een datum.
12 augustus 2001.
En daaronder een zin, geschreven in het handschrift van mijn vader:
“Als je deze foto ooit vindt, betekent het dat Thomas heeft ontdekt wie jij werkelijk bent.”
Ik hoorde plotseling de voordeur opengaan.
Thomas was terug.
Veel te vroeg.
En deze keer was hij niet alleen.
Een mannenstem klonk vanuit de hal.
“Waar is ze?”
Thomas antwoordde rustig:
“Boven.”
Ik keek naar de foto.
Toen naar de deur.
Mijn vader had me gewaarschuwd.
Maar hij had me niet verteld wie ik werkelijk was.
En nu wist ik dat mijn hele leven misschien gebaseerd was op een leugen.
Ik stopte de foto in mijn jas.
De deurklink van de studeerkamer begon langzaam naar beneden te bewegen.
Ik deed het licht uit.
Toen hoorde ik Thomas fluisteren:
“Isabel?”
Ik hield mijn adem in.
De deur ging open.
Een onbekende man stapte naar binnen.
Hij keek rond.
Toen zei hij:
“Ze weet het.”
Thomas kwam achter hem staan.
“Dat weet ik.”
De man draaide zich naar hem om.
“Dan hebben we nog maar één optie.”
Thomas keek naar de donkere kamer.
“Welke?”
De man antwoordde:
“Zorg dat ze vannacht niet meer wakker wordt.”
Ik voelde mijn bloed koud worden.
En toen voelde ik ineens een hand op mijn schouder.
Ik wilde schreeuwen—
maar een stem fluisterde vlak naast mijn oor:
“Niet bewegen.”
Ik herkende die stem.
Het was Eleanor.
