DEEL 2 — HET GEHEIM VAN HENDRIK
Ik greep Emma’s telefoon en sloeg het deurtje van kluis 317 dicht.
De drie mannen kwamen langzaam dichterbij.
De gang achter de internationale perrons was bijna volledig verlaten. In de verte hoorde ik een trein vertrekken, maar niemand kon mij zien.
“U begrijpt niet waar u bij betrokken bent,” zei de man in het midden.
Hij was breed gebouwd, met kort grijs haar en een dun litteken langs zijn kaak.
“Ik begrijp dat een veertienjarig meisje bang is voor haar vader.”
“De heer De Smet wil alleen zijn eigendom terug.”
“Een sleutel die zijn dochter aan mij heeft gegeven, is niet zijn eigendom.”
De man zuchtte.
“Maak dit niet moeilijker dan nodig.”
Hij stak zijn hand uit.
Op dat moment klonk achter mij een luid alarm.
Een metalen nooddeur vloog open. Een vrouw met kort blond haar verscheen in de opening.
“Deze kant op!” riep ze.
Ik aarzelde slechts één seconde.
Daarna rende ik.
De vrouw trok mij door de nooddeur en sloeg die achter ons dicht. We stormden een trap af, staken een technische ruimte over en kwamen uit op een parkeerterrein.
Een zwarte wagen stond met draaiende motor klaar.
“Instappen.”
“Wie bent u?”
“Claire De Smet.”
Mijn lichaam verstijfde.
Claire was Alexanders jongere halfzus. Ik had haar slechts twee keer ontmoet tijdens mijn huwelijk. Twaalf jaar geleden had ze na een hevige ruzie plotseling alle banden met de familie verbroken.
Emma’s waarschuwing klonk opnieuw in mijn hoofd.
Vertrouw niemand uit papa’s familie.
“Waarom zou ik u vertrouwen?”
“Dat moet u niet,” antwoordde Claire. “Maar over dertig seconden komen die mannen door de deur.”
Alsof haar woorden een teken waren, sloeg ergens achter ons metaal tegen metaal.
Ik stapte in.
Claire reed weg voordat ik mijn gordel had vastgemaakt.
“Waar is Emma?”
“Op het landgoed in Brugge.”
“Is ze gewond?”
“Voor zover ik weet niet. Alexander houdt haar binnen. Haar telefoon is afgenomen en het personeel heeft instructies gekregen haar nooit alleen te laten.”
“Hoe weet u dat?”
“Ik heb nog altijd één persoon in het huis die mij informatie geeft.”
“Wie?”
“Dat vertel ik pas wanneer ik zeker weet dat u niet rechtstreeks naar de politie loopt.”
“Mijn dochter is in gevaar. Natuurlijk ga ik naar de politie.”
“Alexander heeft commissarissen, advocaten en politici op zijn gastenlijst staan. Zonder hard bewijs wordt dit afgedaan als een conflict tussen twee gescheiden ouders. Vervolgens verdwijnt alles wat Hendrik heeft achtergelaten.”
Claire stuurde de wagen de ringweg op.
“Mijn vader wist dat Alexander geld uit het bedrijf liet verdwijnen. Miljoenen gingen via lege vennootschappen naar buitenlandse rekeningen. Toen hij ermee dreigde naar de autoriteiten te stappen, brandde het familiearchief af.”
“Alexander zei dat Hendrik tijdens de brand in zijn slaap was gestikt.”
“Mijn vader sliep niet. Hij was in het archief.”
Ik keek naar haar.
Claire hield haar ogen op de weg.
“Hij belde mij die nacht,” vervolgde ze. “Hij zei dat iemand de deuren had vergrendeld. Daarna hoorde ik Alexander op de achtergrond.”
“Hebt u dat aan de politie verteld?”
“Ja. Alexander beweerde dat ik dronken was. Hij liet medische rapporten zien over mijn depressie en pillengebruik. De familieadvocaat bevestigde zijn verhaal. Niemand geloofde mij.”
Dezelfde methode die hij tegen mij had gebruikt.
Iemand isoleren.
Twijfel zaaien.
Daarna een zorgvuldig opgebouwd dossier presenteren waarin het slachtoffer onstabiel leek.
“Waarom heeft Hendrik Emma betrokken?” vroeg ik.
“Omdat hij wist dat Alexander haar zou onderschatten. En omdat zij volgens het echte testament de erfgenaam is van de meerderheidsaandelen.”
Ik haalde de kopie uit mijn tas.
Claire keek er vluchtig naar.
“Dit is maar een deel. Zonder het origineel en de bijlagen is het bijna waardeloos.”
“Waar zijn die?”
“In het landhuis. Waarschijnlijk in de blauwe kamer waar Emma over sprak.”
“Dan gaan we daarheen.”
“Nog niet.”
Claire reed naar een verlaten terrein buiten Brussel. In een oude loods stond een tweede wagen klaar.
We verwisselden van auto en controleerden mijn jas en tas op zendertjes. In de zoom van mijn handtas vond Claire een klein zwart apparaatje.
“Ze hebben dit tijdens de rechtszaak geplaatst,” zei ze.
Ze verbrijzelde het onder haar schoen.
Daarna reden we richting Brugge.
Onderweg bestudeerde ik Emma’s telefoon. Naast de video stond slechts één bestand: een foto van een oude staande klok met een donkerblauwe wijzerplaat.
Op de achterkant van de klok was met krijt het nummer 11:47 geschreven.
“De klok stond vroeger in de bibliotheek,” zei Claire. “Na de brand verhuisde Alexander hem naar de blauwe salon.”
“Wat gebeurde er om 11.47 uur?”
“Dat was het officiële tijdstip waarop de brand begon.”
Tegen twee uur ’s nachts bereikten we een vervallen boothuis aan de rand van een kanaal.
Claire opende de deur met een sleutel die onder een losse steen verborgen lag. Binnen rook het naar vocht, hout en oude olie.
“Hendrik bracht Emma hier soms mee naartoe,” zei ze. “Alexander haatte deze plek.”
Achter een kast vonden we een metalen plaat met hetzelfde leeuwensymbool als op de zilveren sleutel.
Ik stak de sleutel in het slot.
Er klonk een klik.
Een verborgen nis ging open.
Binnen lag een halfverbrand notitieboek, een kleine recorder en een verzegelde envelop met mijn naam erop.
“Elise Van den Broeck,” las Claire.
“Waarom zou Hendrik tien jaar geleden mijn naam op een envelop schrijven?”
“Omdat hij wist met wie zijn zoon getrouwd was.”
Ik maakte de envelop open.
Binnen zat een brief.
Elise,
Als je dit leest, is Emma oud genoeg om zelf beslissingen te nemen. Alexander zal proberen haar tegen jou te gebruiken. Geloof nooit dat zij jou vrijwillig heeft verlaten. Zij draagt een verantwoordelijkheid die geen kind zou mogen dragen.
De sleutel geeft toegang tot drie plaatsen.
De eerste bevat de waarschuwing.
De tweede bevat het testament.
De derde bevat het bewijs.
Verwar ze niet.
De klok opent alleen wanneer de wijzers op het juiste tijdstip staan.
11:47.
De recorder begon plotseling te knipperen.
Claire drukte op afspelen.
Hendriks stem vulde het boothuis.
“Mijn zoon heeft ontdekt dat ik zijn transacties heb gevolgd. Hij weet nog niet dat ik kopieën heb gemaakt. Mocht mij iets overkomen, dan moet worden onderzocht wie opdracht gaf de deuren van het archief te vergrendelen.”
Er klonk geritsel.
Toen een tweede stem.
Alexander.
“Vader, u had zich hier nooit mee moeten bemoeien.”
De opname eindigde.
Mijn maag draaide zich om.
“Dit bewijst dat hij daar was,” fluisterde ik.
“Maar niet dat hij de brand heeft gesticht,” zei Claire.
Op dat moment ging Emma’s telefoon over.
Videogesprek.
Ik nam op.
Alexander verscheen in beeld. Hij zat in zijn bibliotheek met een glas whisky in zijn hand.
Achter hem zat Emma in een stoel.
Ze was bleek, maar ik zag geen verwondingen.
“Elise,” zei hij kalm. “Je hebt iets wat van mij is.”
“Laat haar gaan.”
“Breng de sleutel en alles wat je hebt gevonden morgennacht naar het landgoed.”
Emma keek recht in de camera.
Haar vingers rustten op de armleuning.
Tik.
Tik-tik.
Pauze.
Tik-tik-tik.
Ze herhaalde het patroon.
“Kijk goed naar je dochter,” zei Alexander. “Dit is de laatste keer dat je haar ongedeerd ziet als je mij opnieuw teleurstelt.”
De verbinding werd verbroken.
Claire keek naar het scherm.
“Wat deed ze met haar vingers?”
Ik speelde het beeld opnieuw af.
Emma had als kind samen met mij morsecode geleerd tijdens een schoolproject.
Drie korte signalen.
Drie lange.
Drie korte.
SOS.
Daarna vormde ze een tweede woord.
K-L-O-K.
Maar vlak voordat het beeld verdween, wees ze niet naar de klok achter Alexander.
Ze wees naar zijn hand.
Naar de zware zegelring die hij altijd droeg.
Ik zoomde in.
In de zwarte steen van de ring zag ik hetzelfde kleine leeuwensymbool.
Claire werd lijkbleek.
“Die ring was van mijn vader.”
“Wat betekent dat?”
“De derde plaats,” fluisterde ze. “De plaats waar het bewijs ligt.”
Buiten kraakte een tak.
Daarna nog één.
Door het beslagen raam verschenen koplampen.
Vier zwarte wagens stopten voor het boothuis.
Claire greep de recorder.
“Ze hebben ons gevonden.”
De deur bewoog onder een harde klap.
Nog één.
Het hout begon te splijten.
En toen hoorde ik Alexander door een luidspreker buiten zeggen:
“Elise, je hebt tien seconden om naar buiten te komen.”
“Daarna steek ik het boothuis in brand.”
