DEEL 7 — MIJN TWEELINGZUS
“Je hebt haar waarschijnlijk al ontmoet.”
De woorden van Vanessa bleven door mijn hoofd galmen.
Mijn tweelingzus.
Twintig jaar lang had ik gedacht dat ik enig kind was.
Twintig jaar lang had ik geleefd zonder te weten dat er ergens iemand rondliep die precies hetzelfde gezicht als ik kon hebben.
En nu beweerde Vanessa dat die vrouw voor Julian werkte.
Ik keek naar mijn man.
Hij glimlachte niet meer.
Hij keek alleen naar mij.
Alsof hij wist dat het moment was gekomen waarop ik eindelijk alles zou begrijpen.
“Wie is ze?” vroeg ik.
Vanessa zweeg.
“Wie is mijn zus?”
Julian zette een stap naar voren.
“Emma, laat dit los.”
“Je weet wie ze is.”
Hij keek weg.
Dat was genoeg.
“Zeg haar naam.”
“Dat kan ik niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat ze zelf haar naam heeft gekozen.”
Ik voelde mijn handen trillen.
“Waar is ze?”
Vanessa keek naar Julian.
“Zeg het haar.”
Julian schudde zijn hoofd.
“Vanessa…”
“Ze heeft het recht om het te weten.”
Hij keek haar woedend aan.
“Jij begrijpt niet wat je doet.”
“Jawel.”
Vanessa richtte het pistool iets hoger.
“Voor het eerst wel.”
Ik keek van haar naar Julian.
“Jullie zijn allebei bang voor haar.”
Niemand antwoordde.
Samuel kwam langzaam naast me staan.
“Emma…”
Ik draaide me naar hem.
“U wist dit.”
Hij knikte.
“Ik wist dat Eleanor een tweeling had gekregen.”
“En u heeft mij nooit verteld dat mijn zus leefde?”
“Eleanor verbood het.”
“Waarom?”
“Omdat ze bang was dat Julian haar zou gebruiken.”
Ik lachte bitter.
“Hij heeft haar toch gebruikt.”
Samuel keek naar de grond.
“Ja.”
“Wie is ze?”
Hij keek me recht aan.
“Charlotte.”
Mijn hart stopte.
Charlotte.
De naam kwam me bekend voor.
Ik wist alleen niet waarom.
Toen dacht ik aan de vrouw op het vliegveld die ik jaren geleden had ontmoet.
De vrouw die me zo vreemd bekend voorkwam.
De vrouw die me had aangekeken alsof ze me kende.
“Charlotte Reed?”
Vanessa knikte langzaam.
Mijn adem stokte.
“Thomas Reed…”
“Was haar adoptievader,” zei Vanessa.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Thomas.
De naam uit Eleanor's opname.
De man die verdwenen was.
“Dus mijn zus is Charlotte Reed?”
Vanessa knikte.
“Ja.”
Ik keek naar Julian.
“Waar is ze?”
Hij antwoordde:
“Dichterbij dan je denkt.”
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een bericht.
Een foto.
Ik opende hem.
Mijn hart sloeg over.
Het was een foto van mij.
Van die ochtend.
Toen ik het ziekenhuis verliet.
Daaronder stond:
“Je had me nooit moeten zoeken.”
Ik keek naar Vanessa.
“Is dit Charlotte?”
Ze knikte.
“Ze weet dat je haar hebt ontdekt.”
Mijn vingers werden koud.
“Waarom stuurt ze me een foto?”
Vanessa antwoordde:
“Omdat ze wil dat je haar vindt.”
Ik keek naar Julian.
“Maar jij wilt dat ik haar niet vind.”
Hij zei niets.
Ik begreep het.
Charlotte was niet alleen mijn zus.
Ze was misschien de enige persoon die kon bewijzen wat Julian had gedaan.
“Waar is ze?”
Vanessa keek naar de klok.
“Op een plek waar Julian nooit durft te komen.”
“Waar?”
“Het oude huis van Eleanor.”
Mijn hart sloeg over.
“Mijn huis?”
“De kelder.”
Ik keek naar Samuel.
“Er is een kelder?”
Hij knikte.
“Een verborgen kelder.”
Julian kwam plotseling naar voren.
“Niemand gaat daarheen.”
Ik draaide me naar hem.
“Waarom?”
“Omdat daar niets meer is.”
Ik glimlachte.
“Dat klinkt precies als iets wat iemand zegt wanneer daar juist alles ligt.”
Ik draaide me om en liep naar de trap.
Julian greep mijn arm.
“Emma.”
Ik rukte me los.
“Raak me niet meer aan.”
Hij keek me aan.
“Als je daarheen gaat, sterft iemand.”
Ik bleef staan.
“Wie?”
Hij zei niets.
“Mijn zus?”
Hij keek weg.
Dat antwoord was genoeg.
Ik liep verder.
Vanessa volgde me.
Samuel bleef achter.
“Wat doet u?” vroeg ik.
“Ik blijf bij Julian.”
Ik keek hem aan.
“Waarom?”
“Om ervoor te zorgen dat hij niets doms doet.”
Ik liep naar beneden.
Vanessa naast me.
Buiten begon het te regenen.
Toen we bij mijn huis aankwamen, was de voordeur open.
Ik wist zeker dat ik hem had afgesloten.
Ik trok mijn jas uit en liep naar binnen.
De woonkamer was leeg.
Maar er stond iets op de tafel.
Een kop koffie.
Nog warm.
Mijn hart bonsde.
“Ze is hier.”
Vanessa knikte.
“Ja.”
Ik keek naar de vloer.
“Waar is de kelder?”
“Onder de slaapkamer van Eleanor.”
We liepen naar boven.
De oude slaapkamer voelde anders dan een paar uur geleden.
Ik knielde bij de vloer.
De plek waar ik de zilveren sleutel had gevonden.
Vanessa wees naar een plank.
“Daar.”
Ik trok hem los.
Een smalle trap verscheen.
Ik keek naar beneden.
“Hoe diep?”
“Drie verdiepingen.”
Ik slikte.
We daalden af.
De lucht werd kouder.
Onder ons klonk water.
Toen bereikten we een metalen deur.
Op de deur stond één woord:
CHARLOTTE.
Mijn hart bonsde.
Ik pakte de deurklink.
Hij zat niet op slot.
Ik duwde hem open.
De kamer was klein.
Er stond een bed.
Een tafel.
Een lamp.
En aan de muur hingen tientallen foto's.
Foto's van mij.
Toen ik vijf was.
Toen ik tien was.
Toen ik trouwde.
Toen ik naar mijn werk ging.
Toen ik in het ziekenhuis zat.
Foto's van de afgelopen twintig jaar.
Ik deed een stap achteruit.
“Ze heeft me altijd gevolgd.”
Vanessa knikte.
“Nee.”
Ze wees naar de foto's.
“Niet zij.”
Ik keek haar aan.
“Wie dan?”
Vanessa antwoordde:
“Julian.”
Mijn adem stokte.
Op de tafel lag een dossier.
Mijn naam stond erop.
Ik opende het.
Daarin stond alles.
Mijn school.
Mijn werk.
Mijn vrienden.
Mijn gewoontes.
Mijn bankrekeningen.
Zelfs mijn medische gegevens.
Op de laatste pagina stond:
PROJECT EMMA — FASE 3 VOLTOOID.
Ik keek naar Vanessa.
“Wat is Project Emma?”
Ze antwoordde niet.
Ik draaide de pagina om.
Daar stond een foto.
Een meisje van ongeveer twintig jaar.
Ze leek precies op mij.
Maar onder de foto stond:
CHARLOTTE — FASE 4.
Ik voelde mijn bloed koud worden.
“Wat betekent fase vier?”
Vanessa keek naar de deur.
“Dat betekent dat Julian haar opdracht heeft gegeven om jou te vermoorden.”
Ik verstijfde.
“Mijn eigen zus?”
Vanessa knikte.
“Maar ze heeft het nooit gedaan.”
“Waarom niet?”
“Omdat ze wist wie je was.”
Ik keek naar de foto's.
Toen hoorde ik achter me een stem.
“Dat klopt.”
Ik draaide me om.
Een vrouw stond in de deuropening.
Mijn hart stopte.
Ze had mijn ogen.
Mijn gezicht.
Mijn glimlach.
Zelfs dezelfde kleine moedervlek bij haar lip.
Mijn tweelingzus.
Charlotte.
Ze keek me aan.
Tranen stroomden over haar gezicht.
“Emma.”
Ik kon niets zeggen.
Ze liep langzaam naar me toe.
“Het spijt me.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Waarom?”
Ze keek naar Vanessa.
Toen naar mij.
“Omdat ik twintig jaar lang dacht dat jij mijn vijand was.”
“En nu?”
Ze pakte mijn hand.
“Nu weet ik dat jij mijn zus bent.”
Ik begon te huilen.
Maar Charlotte keek plotseling achter me.
Haar gezicht veranderde.
“Hij is hier.”
Ik draaide me om.
Niemand.
Toen hoorde ik een deur boven ons dichtslaan.
Charlotte greep mijn arm.
“Hij heeft ons gevonden.”
“Wie?”
Ze keek me recht aan.
“Julian.”
Van boven klonk zijn stem.
Rustig.
Bijna kalm.
“Emma…”
Hij lachte zacht.
“Je had echt niet naar je zus moeten luisteren.”
Charlotte werd bleek.
“Hij weet niet dat we samen zijn.”
Toen ging het licht uit.
Volledige duisternis.
Een seconde later klonk een schot.
Vanessa schreeuwde.
En toen voelde ik een hand om mijn mond.
Iemand fluisterde vlak naast mijn oor:
“Niet bewegen.”
Ik herkende de stem.
Niet Julian.
Niet Vanessa.
Niet Samuel.
Een stem die ik nog nooit eerder had gehoord.
De onbekende man van de telefoon.
Hij fluisterde:
“Als je wilt weten wie je echte vader is, moet je nu met mij meegaan.”
Ik keek naar Charlotte.
Maar ze was verdwenen.
