De regen was veranderd in een striemende hagelstorm toen ik het ziekenhuis uit rende. De straten van Antwerpen waren glibberig en donker. Ik had geen geld bij me voor een taxi, geen telefoon om Milan te bellen, en mijn sloffen waren al lang kapotgescheurd op het natte asfalt. Mijn voeten bloedden, maar ik voelde geen pijn. De gedachte aan Victoria Van den Berg haar ijskoude waarschuwing joeg een verblindende adrenaline door mijn aderen.
Tien minuten.
Het oude hoekhuis bij de kade lag op ruim vijftien minuten lopen van het ziekenhuis. Ik rende zoals ik in geen dertig jaar had gerend. Mijn longen brandden, mijn hart slingerde wild tegen mijn ribbenkast, en de koude lucht sneed als messen in mijn keel.
Terwijl ik door de smalle, historische steegjes van het oude stadscentrum haastte, flitsten de beelden van de afgelopen uren door mijn hoofd. Milan die met het halve zilveren armbandje in de keuken stond. Julian die bloedend in de gecrashte auto lag. En de wrede woorden van Victoria Van den Berg. Dertigduizend frank. Dat was het bedrag dat Victoria destijds aan zuster Clara had betaald om de papieren te vervalsen en Julian als een 'doodgeboren kind' te registreren.
Ik bereikte ten slotte de Scheldekade. De machtige rivier stroomde zwart en kolkend voorbij onder de kille nachtlucht. Aan de rand van het water, half verscholen achter een vervallen opslagloods, rees het oude hoekhuis op. Het was een kolossaal, zeventiende-eeuws pand met afbrokkelend metselwerk, dichtgetimmerde ramen op de begane grond en een hoge, spitse gevel.
Er brandde een zwak, flikkerend licht op de eerste verdieping.
"Milan!" schreeuwde ik met alles wat ik in me had. Maar de gierende wind over de kade slokte mijn stem direct op.
Ik rende naar de voordeur van het pand. De zware eikenhouten deur stond op een kier. Ik duwde hem open en stapte de duisternis binnen. De geur van vermolmd hout, vocht en oude papieren sloeg me tegemoet. Maar er was nog een andere geur aanwezig — de scherpe, chemische lucht van benzine.
Mijn maag kromp ineen van schrik. Victoria sprak de waarheid. Het huis was voorbereid om vernietigd te worden.
"Milan!" riep ik opnieuw, terwijl ik me door de donkere gang tastte.
"Mama?" klinkt een gedempte stem van boven.
Ik sprintte de kraakbeenderen houten trap op. Mijn voeten maakten een dof geluid op de treden. Boven aan de trap kwam ik in een grote, chaotische ruimte die leek op een oud archief of een studeerkamer. Tientallen houten kasten stonden vol met verleelde ordners, vergeelde documenten en oude landkaarten van de Antwerpse haven.
In het midden van de kamer stond Milan. Hij hield een zaklamp in zijn ene hand en een stapel brieven in de andere. Zijn gezicht was wit van de stof en van de shock.
"Mama, wat doe je hier? Hoe weet je dat ik hier ben?" vroeg hij, verward.
"We moeten weg! Nu!" riep ik paniekerig. Ik greep zijn arm vast en probeerde hem mee te trekken richting de trap. "Het huis staat in brand — of het gaat zo dadelijk in brand! We moeten hier onmiddellijk uit!"
Milan liet zich niet zomaar meeslepen. Hij hield de stapel brieven stevig vast. "Mama, luister naar me! Kijk wat ik gevonden heb! Dit huis... het behorende niet aan Julian toe. Het behoorde toe aan onze vader!"
Ik verstijfde midden in mijn beweging. "Wat?"
Milan schudde zijn hoofd, zijn ogen vol verbazing en ongeloof. "Vader is nooit zomaar verdwenen. Hij is niet weggelopen toen wij baby's waren! Hij werd chantageerd door de familie Van den Berg. Hij had ontdekt dat de rederij van Van den Berg illegale goederen en wapens via de Antwerpse haven de stad binnenstroomde. Toen vader dreigde naar de politie te stappen, hebben ze hem laten opsluiten... en ze hebben Julian van jou gestolen als onderpand om vader stil te houden!"
De puzzelstukjes die dertig jaar lang verspreid hadden gelegen, vielen met een genadeloze klap op hun plek. Mijn man, Thomas. Ik had altijd gedacht dat hij me in de steek had gelaten toen ik zwanger was. De brieven die ik destijds ontving waarin stond dat hij naar het buitenland was vluchtust met een andere vrouw... het waren allemaal vervalsingen geweest. Georganiseerd door Victoria Van den Berg.
"Mijn god..." fluisterde ik, terwijl de tranen weer in mijn ogen brandden. "Thomas..."
"Hij heeft hier jaren gewoond, mama," zei Milan met een trillende stem. "Tot hij vijf jaar geleden overleed. Julian heeft het huis geërfd en ontdekte de geheime documenten pas een paar maanden geleden. Daarom zocht hij contact met mij!"
Plotseling klonk er beneden een hard geluid. Een doffe knal, gevolgd door het agressieve geknetter van vuur. Een helse oranje gloed verlichtte onderaan de trap de muren. De scherpe rook stroomde in dikke, zwarte wolken de trap op.
"Ze zijn begonnen!" schreeuwde ik. "Snel, de trap af!"
We rennen naar de overloop, maar de trap stond al volledig in lichterlaaie. De droge, eeuwenoude houten treden vatten vlam als lucifers. Een muur van vuur en hitte sloeg ons tegemoet en dwong ons wanhopig achteruit.
"Er moet een andere uitgang zijn!" riep Milan. Heet stof en rook lieten ons hevig hoesten.
We snelden terug naar de studeerkamer. Milan sloeg met een houten stoel tegen het raam aan de achterzijde van het pand. Het glas versplinterde met een luid gekletter. We keken naar buiten: de achterzijde van het pand keek uit over een smalle steeg met een lager gelegen plat dak van een opslagruimte, zo'n vier meter lager.
"We moeten springen, mama!" zei Milan.
"Dat overleef ik nooit!" riep ik bang.
"Ik vang je op! Je moet wel!"
Milan klom op de vensterbank en wilde springen, maar op dat moment ging de zware eikenhouten deur van de studeerkamer open.
Door de rook heen stapte een gedaante de kamer binnen. Het was de zwarte gedaante die ik eerder bij de crash en in de steeg had gezien. De man droeg een lederen jas en hield een pistool met een geluidsdemper op ons gericht.
Toen hij de kap over zijn hoofd naar achteren trok, stokte mijn adem.
Het was geen vreemde. Het was Eric Van den Berg. De veertigjarige zoon van Victoria, de man die de leiding had over de huidige rederij.
"Wat een aandoenlijke familiereünie," zei Eric met een kille, valse glimlach, terwijl het vuur achter hem de deurpost begon te verteren. "Het is jammer dat het hier moet eindigen, Nora. Maar sommige geheimen moeten nu eenmaal verbranden."
Hij richtte het pistool recht op de borstkas van Milan.
