De zware eikenhouten deur van de studeerkamer stond op een kier. Van binnen hoorde ik het geluid van gesoigneerde stemmen en het gerinkel van kopjes. Toen oom Richard en ik naar binnen liepen, vielen alle blikken onmiddellijk op ons.
Mijn vader zat achter zijn mahoniehouten bureau. Hij zag er bleek en ingevallen uit; de Wallen onder zijn ogen vertelden dat hij al nachten niet had geslapen. Naast hem stond notaris Van Houten, een man met een keurig gekapt grijs kapsel en een uitdrukking van diepe ongemakkelijkheid op zijn gezicht.
‘Wat... wat doen jullie hier?’barstte mijn vader los, terwijl hij overeind schoot. ‘Dit is privébezit! Jullie hebben hier geen enkele...’
‘Zet je maar weer neer, Willem,’ onderbrak oom Richard hem met een stem die dwars door het geroep heen sneed. Hij trok een stoel naar voren, ging er ongevraagd bij zitten en legde het dossier met de valse handtekening pontificaal midden op het bureau. ‘We zijn hier niet voor een kop koffie. We zijn hier om de laatste puntjes op de i te zetten.’
Notaris Van Houten schraapte zijn keel en schoof zijn bril iets omhoog. ‘Kolonel, ik moet u erop wijzen dat...’
‘U hoeft mij nergens op te wijzen, mr. Van Houten,’ sneed Richard de notaris de adem af. ‘Ik ken de statuten van de Van der Linden-holding beter dan u denkt. En ik weet precies welke rol u heeft gespeeld bij het passeren van de handtekeningen van de erfgenamen.’
De notaris bleef stokstijf stilstaan, zijn gezicht werd wit als lijkwade. Hij keek naar mijn vader, die nu definitief zijn kalmte verloor.
‘Dit is chantage!’ schreeuwde mijn vader, terwijl hij met zijn vuist op het bureau sloeg. ‘Je probeert mijn levenswerk kapot te maken omdat je jaloers bent! Omdat je nooit iets hebt bereikt buiten dat stomme leger!’
Ik stond achter oom Richard, met mijn gipsarm stevig tegen mijn borst gedrukt. Voor het eerst in mijn leven voelde ik geen angst voor de woede van mijn vader. Ik zag alleen een oude, bange man die besefte dat zijn leugenachtige kaartenhuis op het punt stond in te storten.
‘Jaloezie?’ Richard glimlachte minachtend. ‘Willem, jij noemt jezelf een zakenman, maar je bent niets meer dan een gokker die met het geld van zijn eigen dochter heeft gespeeld. En nu is de pot leeg.’
Richard trok een tweede document uit zijn jaszak en schoof het naar voren. Het was een kant-en-klare akte van overdracht, opgesteld door mr. De Jong.
‘Wat is dit?’ vroeg mijn vader met een schorre stem, terwijl hij naar het papier staarde alsof het een slang was.
‘Dit is de akte waarmee de volledige zeggenschap over de stichting en het familiefonds per direct wordt overgedragen aan Seraphina,’ zei Richard koel. ‘Daarnaast wordt de borgstelling op jouw schuld bij de kredietverstrekker per direct nietig verklaard vanwege fraude en misbruik van omstandigheden. Je tekent dit nu, of ik geef dit volledige dossier binnen vijf minuten mee aan de FIOD.’
De stilte in de studeerkamer werd zo dik dat je een speld kon horen vallen. Notaris Van Houten keek naar mijn vader, schudde onmerkbaar zijn hoofd en deed een stap achteruit, alsof hij afstand wilde nemen van een zinkend schip.
Mijn vader keek me aan. In zijn ogen lag geen woede meer, maar een wanhopige, bijna smekende leegte.
‘Seraphina...’ fluisterde hij. ‘Ik ben je vader. Wil je echt dat alles waar ik voor heb gewerkt zo in duigen valt?’
Ik keek hem lang en recht in de ogen aan. Ik dacht aan de nacht in het ziekenhuis, aan het huilen van de kleine Noah, aan de koude, kille stem die zei dat ik mijn eigen boontjes maar moest doppen.
‘Je hebt me geleerd dat iedereen zijn eigen keuzes maakt, pap,’ zei ik zacht. ‘Dit is de mijne.’
Met trillende vingers pakte mijn vader de vulpen op. Hij keek nog één keer naar Richard, die met zijn armen over elkaar onbewogen toe keek, en zette daarna – met een halen die meer weghadden van een krabbel dan van een handtekening – zijn naam onder het document.
Het gevecht was voorbij. Maar het echte leven, dat begon pas net.
---
