Drie dagen later werd ik ontslagen uit het ziekenhuis. Hoewel mijn ribben nog steeds protesteerden bij elke plotse beweging en mijn rechterarm voorlopig in het gips bleef hangen, stond oom Richard erop dat ik naar zijn tijdelijke appartement in Den Haag zou verhuizen, ver weg van de giftige sfeer in de villa van mijn ouders.
Maar we kwamen er al snel achter dat we het probleem niet konden ontlopen door ervoor weg te lopen.
Op een vrijdagochtend stond er een onverwachte bezoeker voor de deur van het appartement: advocaat De Jong, met een dikke leren aktetas onder zijn arm en een frons op zijn gezicht die weinig goeds voorspelde.
‘Willem heeft eieren voor zijn geld gekozen,’ zei hij zonder omslag van wal te steken toen hij aan de keukentafel plaatsnam tegenover oom Richard en mij. Noah lag intussen lekker te slapen in de wandelwagen in de hoek van de kamer.
Richard schonk een kop koffie voor hem in. ‘Dat was te verwachten. Wat zijn de voorwaarden?’
‘Geen voorwaarden,’ antwoordde De Jong serieus. ‘Hij heeft ingezien dat de rechtbank hem in het ongelijk zou stellen over de verduisterde gelden van de stichting. Maar er is iets anders aan de hand. Iets waar we pas gisteravond achter zijn gekomen toen we de administratie van het bouwbedrijf tot op de bodem hebben doorgelicht.’
Ik voelde een koude rilling over mijn rug trekken. ‘Wat bedoelt u?’
De advocaat legde een aantal papieren op tafel en schoof ze naar me toe. Boven aan het document stond een bedrijfsnaam die ik al te goed kende: Van der Linden Holding.
‘Je vader heeft niet alleen geld uit de stichting gehaald, Seraphina,’ legde De Jong uit, terwijl hij met zijn vinger op een handtekening onderaan de pagina wees. ‘Om het verlovingsfeest van Whitney en diens dure verbouwingen te financieren, heeft hij het bedrijf diep in de schulden gestoken. En er is meer... Hij heeft jouw naam gebruikt als borgsteller voor een lening van ruim vierhonderdduizend euro bij een private kredietverstrekker.’
Mijn adem stokte in mijn keel. ‘Mijn naam? Maar ik heb daar nooit voor getekend!’
‘Niet fysiek,’ zei De Jong grimmig. ‘Maar wel op dat bewuste document dat hij je liet tekenen op de dag dat je uit het ziekenhuis werd ontslagen na de geboorte van Noah. Je dacht dat het een administratieve volmacht voor de stichting was. Maar in de kleine lettertjes stond een borgstelling voor zijn persoonlijke zakelijke verplichtingen.’
Ik staarde naar het papier. De zwarte inkt leek me aan te staren als een vonnis. Mijn eigen vader had zijn pas bevallen dochter, die op dat moment volledig kwetsbaar was, bewust gebruikt als een financieel schild om zijn eigen ondergang te voorkomen.
Oom Richard zei niets. Hij stond op van de tafel, liep naar het raam en keek zwijgend naar de straat beneden. Zijn rug was stijf, zijn schouders breed. Toen hij zich omdraaide, zag ik geen woede in zijn ogen, maar de ijskoude, berekende focus van een commandant die een definitief strijdplan ontvouwt.
‘Pak je jas, Seraphina,’ zei Richard met een kalmte die me meer angst in boezemde dan welke schreeuw dan ook.
‘Waar gaan we heen?’ vroeg ik met een trillende stem.
‘Naar Wassenaar,’ antwoordde hij. ‘Naar je vaders kantoor. Het is tijd om de boel eens grondig schoon te smeden.’
De autorit naar de villa in Wassenaar duurde een klein half uur. Niemand zei iets onderweg. Tante Beatrice was bij Noah in het appartement gebleven, en in de achtertuin van mijn gedachten spookte maar één vraag door mijn hoofd: hoe kon een vader zoiets zijn eigen kind aandoen?
Toen we de oprijlaan van het imposante pand opreden, zagen we dat de auto van mijn vader al voor de deur stond. Maar er stond nog een auto: een zwarte Mercedes van het notariskantoor in Den Haag.
Richard zette de motor uit, trok de handrem aan en keerde zich naar mij toe.
‘Wat er ook gebeurt binnen, Seraphina,’ zei hij zacht, terwijl hij mijn linkerhand even aanraakte. ‘Je hoeft nooit meer te buigen voor hem. Begrepen?’
Ik knikte, nam een diepe ademhaling en opende het portier. Samen liepen we naar de zware voordeur van het huis waar ik was opgegroeid – een huis dat nooit als een echt thuis had gevoeld, maar waar vannacht alles op zijn plek zou vallen.
---
