Het schelle geluid van het alarm vulde het hele huis. Mijn hart begon razendsnel te kloppen. Ik zat in mijn slaapkamer op de eerste verdieping en pakte meteen mijn telefoon om 911 te bellen.
"Politie van Maplewood, wat is uw noodgeval?" zei de stem van de centralist.
"Er is ingebroken in mijn huis!" riep ik, terwijl ik de deur van mijn slaapkamer op slot draaide. "Margaret Whitmore, Elm Street 452! Iemand heeft het raam van mijn achterdeur ingeslagen!"
"Blijf waar u bent, mevrouw Whitmore. Er zijn patrouillewagens onderweg."
Beneden hoorde ik het geluid van brekend glas en zware, gehaaste voetstappen. Het was geen professionele inbreker die stil probeerde te zijn. De persoon vloekte luid en stommelde door de keuken naar de studeerkamer.
Ik herkende de stem meteen.
Het was Daniel.
"Waar liggen de documenten?!" schreeuwde hij beneden tegen zichzelf. "Waar zijn die verdomde papieren?!"
Hij was op zoek naar de originele leenovereenkomst en de bankbewijzen die Arthur en ik tegen hem opriepen. Hij dacht blijkbaar dat als hij de fysieke bewijzen zou vernietigen, de rechtszaak zou verdwijnen. Het was een dwaas, wanhopig plan van een man die zijn verstand volledig kwijt was.
Ik hoorde hoe hij kasten opengerootte en spullen op de grond gooide. Lades werden leeggetrokken, porselein kletterde op de vloer. De verwoesting van mijn herinneringen vond live beneden me plaats.
Toen hoorde ik zijn voetstappen op de trap.
Kraak. Kraak.
Hij kwam naar boven.
"Mam!" brulde hij. "Ik weet dat je hier bent! Doe die deur open! Je hebt mijn leven verwoest! Je hebt Claire bij me weggejaagd! Je hebt mijn kinderen tegen me opgezet!"
Hij begon wild tegen mijn slaapkamerdeur te trappen. Het hout kraakte gevaarlijk.
"Daniel, stop!" schreeuwde ik vanaf de andere kant van de deur. "De politie is onderweg! Ze zijn er over een minuut!"
"Het kan me niets meer schelen!" schreeuwde hij terug. Hij klonk dronken en compleet losgezongen van de werkelijkheid. "Je gaat die klachten intrekken! Je gaat het geld terugboeken! Anders maak ik er hier een einde aan!"
BAM!
De deurpost begon te splijten. Daniel was een grote man en door zijn blind woede sloeg hij met al zijn gewicht tegen de deur.
Ik veegde een traan van mijn wang en pakte de zware koperen kandelaar die op mijn nachtkastje stond. Als hij binnenkwam, zou ik me verdedigen. Ik was niet langer de schroomvallige moeder die alles pikten.
BAM!
Het slot gaf mee. De deur vloog open.
Daniel stond in de opening. Zijn kleren waren slordig, zijn ogen stonden wild en rooddoorlopen, en aan zijn rechterhand zat bloed van het ingeslagen raam. Hij zag er niet meer uit als mijn zoon. Hij zag eruit als een gevaarlijke vreemde.
"Geef me de sleutel van de kluis," eiste hij, terwijl hij een stap naar me toe deed.
Op dat exacte moment weerklonken er schrille sirenes in de straat. Blauw en rood licht flitste door de ramen van de slaapkamer. Benodigden hoorde ik de voordeur die werd ingetrapt door de politie.
"Politie! Handen omhoog!" echoden de stemmen door het huis.
Daniel verstijfde. Hij keek naar mij, toen naar de gang. Hij begreep dat hij klem zat.
