De persconferentie veranderde de dynamiek van de strijd op slag. De publieke opinie, die eerst tegen mij was gekeerd, sloeg binnen enkele uren honderdtachtig graden om.
De kranten koppen de volgende ochtend loog er niet om: 'Luxeleven op Kosten van Moeder: Zoon Beschuldigd van Miljoenenverduistering'. De video waarin Daniel de persconferentie gehaast verliet, achtervolgd door schreeuwende verslaggevers, ging het hele land over.
Het zakelijke netwerk van Daniel stortte als een kaartenhuis in elkaar. Zijn klanten, die tot dan toe dachten dat hij een succesvolle ondernemer was, openden hun ogen. Binnen achtenveertig uur zegden drie van zijn grootste cliënten hun contracten op. Niemand wilde geassocieerd worden met een man die zijn eigen moeder financieel uitbuitte en het spaargeld van zijn kinderen steeal.
Op een woensdagmiddag werd ik gebeld door een onbekend nummer. Ik nam op.
"Oma?"
Het was de stem van mijn veertienjarige kleinzoon, Thomas. Mijn hart kromp ineen.
"Thomas... lieverd?" zei ik zacht.
"Oma, is het waar?" vroeg hij met een trillende stem. "Hebt u echt al die jaren onze school betaald? En heeft papa ons geld afgepakt?"
Ik haalde diep adem. Ik wilde de kinderen niet bij de volwassen ruzie betrekken, maar ze verdienden de waarheid. "Thomas, ik heb altijd geprobeerd om voor jullie te zorgen. Het spijt me dat jullie dit allemaal moeten meemaken."
"Papa en mama maken alleen maar ruzie," zei Thomas, en hij begon te huilen. "Mama is haar spullen aan het pakken. Ze zegt dat we het huis moeten verkopen. Waarom mocht u niet binnenkomen op kerstavond, oma? We misten u zo erg..."
Mijn tranen prikten achter mijn ogen. "Dat lag niet aan jullie, schat. Jullie hebben niets verkeerds gedaan."
"Mogen we u komen opzoeken?" vroeg hij.
"Natuurlijk, lieverd. Altijd."
Toen ik opving dat Claire van plan was om met de kinderen te vertrekken, begreep ik dat de scheur in Daniels gezin definitief was. Claire was een vrouw die hield van status en luxe. Nu het geld op was en de schande compleet, bleef er van haar 'perfecte huwelijk' niets meer over.
Die avond kreeg ik bezoek van Richard, mijn broer. Hij zag er aangeslagen uit.
"Margaret," zei hij terwijl hij in mijn woonkamer zat. "Daniel is de controle volledig kwijt. Hij drinkt zwaar. Hij beschuldigt iedereen van zijn ondergang. Claire heeft een echtscheidingsadvocaat ingeschakeld en eist het huis op."
"Het huis staat op naam van hen beiden, maar met de hypotheekachterstand zal de bank het binnenkort executoriaal verkopen," zei ik koud.
"Hij heeft mij om geld gevraagd," zei Richard aarzelend. "Hij wilde honderdduizend dollar lenen om zijn advocaten te betalen."
Ik keek mijn broer strak aan. "En wat heb je gezegd?"
"Ik heb nee gezegt," antwoordde Richard. "Nadat ik de stukken heb gezien die jij hebt laten zien, geef ik hem geen cent. Maar Margaret... hij is wanhopig. En een wanhopige man doet gekke dingen. Wees alsjeblieft voorzichtig."
Zijn waarschuwing kwam sneller uit dan ik dacht.
Nog geen drie uur na Richards vertrek ging het alarm van mijn huis af. De glasbreeksensor bij de achterdeur gaf een luid, oorverdovend signaal.
Iemand probeerde bij mij in te breken.
