De regen sloeg met meedogenloze kracht tegen de ruiten van de taxi terwijl we de oprijlaan van het Landgoed Vredevolder oprijden. Hoge, eeuwenoude eikenbomen vormden een duister dak boven de grindweg. In de verte doemde het immense landhuis op, verlicht door tientallen schijnwerpers die de neoclassicistische gevel in een bijna spookachtig licht hulden. Het was een paleis van steen en glans, gebouwd op het geld dat mijn familie was afgenomen.
"Hier is het, mevrouw," zei de taxichauffeur, terwijl hij bezorgd in zijn achteruitkijkspiegel keek. "Weet u zeker dat u hier moet zijn? Er staat beveiliging bij de poort."
"Laat me maar hier uitstappen," antwoordde ik rustig.
Ik betaalde de man, trok mijn donkerblauwe regenjas strakker om me heen en stapte de striemende regen in. Mijn schoenen zakten licht weg in het natte grind. Twee beveiligers in zwarte pakken met oortjes in stonden onder een grote luifel bij de zij-ingang.
Met het beveiligingspasje dat ik Mr. Hendriks had ontfutseld stevig in mijn hand geklemd, liep ik op hen af. Mijn hart klopte in een razend tempo, maar mijn gelaat bleef onbewogen.
"Goedenavond, mevrouw. Dit is terrein voor genodigden. De festiviteiten voor de bruiloft beginnen pas over twee dagen," zei de oudste beveiliger met een gereserveerde toon.
Ik liet het pasje zien. "Ik ben hier in opdracht van Mr. Hendriks voor de dringende controle van de juridische documentatie in de studeerkamer van meneer Van Dalen."
De man bekeek het pasje, haalde het door een scanner die een groen signaal gaf, en knikte kort. "U kunt via de dienstingang naar binnen. Meneer Van Dalen is momenteel in bespreking met de cateraar in de grote zaal."
Ik knikte strak en stapte door de zware eikenhouten deur.
Binnen werd de koude regen onmiddellijk vervangen door de zware geur van dure bloemen, gepolijst hout en exclusieve parfum. De gangen waren bedekt met dieprode tapijten en aan de muren hingen olieverfschilderijen van generaties Van Dalens. Het was een wereld van ostentatieve rijkdom, opgebouwd over de ruggen van mensen zoals ik.
Snel en geruisloos bewoog ik me volgens de schets van Hendriks door de doolhof van gangen richting de westvleugel, waar de studeerkamer van Arthur van Dalen zich bevond. Maar net toen ik de grote hal wilde oversteken, hoorde ik stemmen.
Ik schoot snel weg achter een grote marmeren pilaar.
Vlak voor mij, bij de voet van de imposante wenteltrap, stonden twee mensen. Mijn adem stokte.
Het was Sophie.
Ze droeg een eenvoudige, elegante jurk, maar haar gezicht was lijkbleek. Haar ogen waren rood omrand en ze zag er graatmagere uit dan ik haar ooit had gezien. Tegenover haar stond Thomas van Dalen. Hij droeg een op maat gemaakt pak en hield haar arm vast—niet liefdevol, maar met een strakke, controlerende greep.
"Je gaat naar boven, je past de jurk en je glimlacht als de fotograaf er is," zei Thomas met een kille, ingehouden stem. "Mijn vader heeft geen zin in jouw humeurige buien, Sophie."
"Thomas, alsjeblieft..." smeekte Sophie met een gebroken stem. "Laat mijn moeder hier buiten. Ik heb gedaan wat jullie wilden. Ik heb getekend. Ik heb gezegd dat ze dood is. Waarom laten jullie haar niet gewoon met rust?"
"Omdat jouw lieve moeder een risico is," antwoordde Thomas meedogenloos. "Zodra het huis op onze naam staat en het erfgoed definitief is afgedekt, is de zaak afgerond. Tot die tijd doe jij precies wat je wordt opgedragen. Als je ook maar één verkeerde stap zet, sturen we de bewijzen van jouw valsheid in geschrifte rechtstreeks naar de recherche. Begrepen?"
Sophie boog haar hoofd. Een enkele traan rolde over haar wang. "Ik haat je," fluisterde ze.
"Dat maakt me niets uit," zei Thomas met een wrede glimlach. "Zolang u maar mijn echtgenote bent op papier."
Hij liet haar arm los en liep met snelle schreden weg richting de balzaal.
Sophie bleef alleen achter bij de trap. Ze sloeg haar handen voor haar gezicht en liet haar schouders schokken van het ingehouden huilen.
Het kostte me al mijn wilskracht om niet onder de pilaar vandaan te rennen en mijn kind in mijn armen te sluiten. Mijn hart brak in duizend stukken bij het zien van haar leed. Maar ik wens me te beheersen. Als ik me nu liet zien, zou Thomas de beveiliging roepen en zou alles verloren zijn. Ik moest eerst de bewijzen uit de kluis halen.
Ik wachtte tot Sophie langzaam de trap op liep en verdween in de gangen van de eerste verdieping. Vervolgens glipte ik door de houten dubbele deuren van de studeerkamer.
De kamer was groot, ingericht met een zwaar eikenhouten bureau, een imposante bibliotheek en een grote schouw. In de hoek van de kamer, achter een schilderij van een jachttafereel, vond ik de wandkluis waar Hendriks over had gesproken.
Ik haalde mijn adem diep in. Hendriks had me de combinatie gegeven, maar de vraag was of Arthur die recent had gewijzigd.
Met trillende vingers draaide ik aan het cijferslot: 1-9-9-8. Het jaar van de overname.
Een zachte klik weerklonk. De zware stalen deur van de kluis zwaaide langzaam open.
Binnenin lagen stapels documenten, contant geld en enkele fluwelen doosjes met juwelen. Maar mijn oog viel meteen op een dikke, vergeelde map met de opschrijft: Erfenis De Vries / Overname Gronden 1998.
Ik pakte de map en sloeg hem open. Mijn ogen vlogen over de pagina's. Het was er allemaal: de originele testamenten van mijn vader, de illegale overdrachtsdocumenten die door Arthur van Dalen waren gefabriceerd, en de recente vervalste medische verklaringen over mijn zogenaamde dementie.
Dit was het bewijs dat niet alleen mijn huis zou redden, maar de gehele familie Van Dalen te schande zou maken en achter de tralies zou brengen.
Plotseling hoorde ik het geluid van een sleutel die in het slot van de studeerkamerdeur werd gedraaid.
Mijn bloed werd ijskoud. Snel klemde ik de map tegen mijn borst en keek wanhopig om me heen. Er was geen uitgang. De enige vluchtweg was achter de zware fluwelen gordijnen bij het hoge raam dat uitkeek op het terras.
Ik glipte net achter het stof toen de deur openging.
"Zet hem maar op de bank," zei een bekende vrouwenstem.
Het was Elisabeth van Dalen.
Ik hield mijn adem in en gluurde door de smalle spleet tussen de gordijnen. Elisabeth wandelde de kamer binnen, gevolgd door twee mannen die een brancard dragen. Op de brancard lag een man, zijn hoofd in verband gewikkeld, zijn kleding besmeurd met bloed en modder.
Mijn hart stond stil.
Het was Willem. Hij leefde nog!
"Is hij bij kennis?" vroeg Elisabeth aan een arts die achter hen aan liep.
"Nauwkeurig gezegd wel, mevrouw Van Dalen," antwoordde de arts. "Hij heeft een lichte hersenschudding en enkele gebroken ribben, maar hij is stabiel. Het ongeluk was minder ernstig dan meneer Van Dalen hoopte."
Elisabeth keek neer op de man die ooit mijn echtgenoot was. Haar gezicht droeg geen wreedheid, maar een diepe, pijnlijke droefheid.
"Willem..." fluisterde ze zacht. "Waarom ben je teruggekomen? Je had weg moeten blijven."
Willem opende langzaam zijn ogen en keek haar met moeite aan. "Omdat... omdat ik mijn dochter niet nog een keer door jouw echtgenoot laat vernietigen, Elisabeth. Arthur heeft mijn leven verwoest. Ik laat hem niet ook het leven van Sophie en Anna verwoesten."
Elisabeth liet een diepe zucht horen en draaide zich om naar de arts. "Laat ons alleen."
Nadat de arts en de broancarddragers de kamer hadden verlaten, sloot Elisabeth de deur. Ze liep naar de kluis en zag dat het schilderij schuin hing en de deur op een kier stond.
Haar ogen verstijfden. Ze keek langzaam door de kamer en liet haar blik rusten op de zware gordijnen waar de tippen van mijn schoenen net onderuit staken.
"Kom er maar achter vandaan, Anna," zei ze rustig. "Ik weet dat je er bent."
