Ik liet het toestel uit mijn hand vallen. Het geluid van de klap en het brekende glas echoëde na in mijn oren. Willem. Na twintig jaar van afwezigheid, twintig jaar waarin ik hem had gehaat en verwenst, was hij teruggekomen om te proberen ons te redden—en nu was hij gecrasht, neergehaald door de handlangers van Arthur van Dalen.
Mijn hart hamderde als een razende tegen mijn ribben. De angst die me de afgelopen uren had verlamd, maakte plotseling plaats voor iets anders. Iets wat ik in geen jaren meer had gefungeerd: een razende, onstuitbare woede.
Ze hadden mijn jeugd gestolen. Ze hadden mijn echtgenoot verjaard. Ze hadden mijn dochter gemanipuleerd en veranderd in een wanhopig wrak dat haar eigen moeder moest verloochenen. En nu wilden ze mijn huis, mijn eer en het laatste beetje waardigheid dat ik nog bezat afnemen.
Niet vandaag. En niet aan de familie Van Dalen.
Ik raapte mijn telefoon op en keek naar de klok. Het was twee uur 's middags. Ik had nog zes uur voordat de deadline van Arthur van Dalen zou verstrijken. Ik keek naar de doos met documenten, naar de jurk op de stoel, en nam een besluit. Ik zou niet afwachten tot ze mij kwamen vernietigen. Ik ging het gevecht aan.
Ik liep naar mijn kledingkast, trok de donkerblauwe jurk aan die ik voor de bruiloft had gekocht, en spiegelde mezelf. Mijn gezicht was bleek, er stonden diepe rimpels rond mijn ogen, maar mijn blik was strak en vastberaden. Ik deed de bescheiden gouden armband met het kleine hartje om mijn pols. Het cadeau dat ik voor Sophie had gespaard.
Vervolgens pakte ik de envelop met het vervalste contract, de documenten van de notaris en de oude schuldovereenkomst uit het kistje van Willem. Ik stopte alles zorgvuldig in mijn handtas.
Mijn eerste stop was het kantoor van Mr. Hendriks.
Het notariskantoor was gevestigd in een statig pand aan de Herengracht in Amsterdam. De marmeren vloeren en de glazen deuren straalden een kille rijkdom uit. Toen ik de ontvangsthal binnenstapte, keek de receptioniste me met een gereserveerde blik aan.
"Kan ik u helpen, mevrouw?"
"Ik wil Mr. Hendriks spreken. Onmiddellijk," zei ik op een toon die geen tegenspraak duldde.
"Heeft u een afspraak? Mr. Hendriks is momenteel erg druk..."
"Zeg hem dat Anna de Vries hier is. En dat ik de politie op de luidspreker heb staan als hij me niet binnen twee minuten te woord staat."
De receptioniste slik te hoorbaar, pakte de telefoon en fluisterde snel een paar woorden. Binnen zestig seconden zwaaide de zware eikenhouten deur van het achterkantoor open. Mr. Hendriks verscheen in de opening, zijn gezicht strak van de irritatie.
"Mevrouw De Vries, dit is buitengewoon ongebruikelijk..." begon hij.
Ik liep langs hem heen zijn kantoor binnen en sloot de deur achter me. Ik trok de stoel tegenover zijn bureau achteruit en ging zitten.
"Meneer Hendriks," zei ik rustig, terwijl ik de documenten op het glazen bureau legde. "U bent een beëdigd notaris. U bent gebonden aan de wet en aan de ethische codes van uw vak. Maar u heeft medewerking verleend aan het opstellen van een valse akte, waarbij gebruik is gemaakt van een vervalste handtekening en een gefabriceerd medisch dossier."
Hendriks werd bleek, maar probeerde zijn professionele houding te bewaren. "Mevrouw De Vries, ik weet niet waar u het over heeft. De documenten zijn ingediend door uw wettelijke vertegenwoordiger..."
"Mijn dochter is mijn wettelijke vertegenwoordiger niet," onderbrak ik hem scherp. "En u wist dat. U bent in dienst van Arthur van Dalen. Maar wat u waarschijnlijk niet weet, is dat de man die vanmiddag door uw opdrachtgever van de weg is gereden, de originele eigendomspapieren uit 1998 bij zich had."
Het was een bluf. Ik wist niet of het dossier van Willem nog intact હતો na het ongeluk, maar ik zag de schrik in de ogen van de notaris. Hij zette zijn bril af en wreef over zijn voorhoofd.
"Mevrouw De Vries... u begrijpt niet in wat voor positie u zich bevindt," fluisterde Hendriks, zijn stem ineens een stuk minder formeel. "De familie Van Dalen bezit de helft van de financiële sector in deze stad. Als ik weigerde mee te werken, zou mijn kantoor binnen een week failliet zijn."
"Dat kan me niets schelen," zei ik koud. "U gaat mij nu exact vertellen wat de rol van mijn dochter is in dit geheel. En als u dat niet doet, stuur ik deze kopieën rechtstreeks naar de Notariële Broederschap en de Rijksrecherche."
Hendriks keek angstig naar de deur, alsof hij verwachtte dat Arthur van Dalen op elk moment kon binnenstappen. Hij leunde naar voren en sprak op een fluistertoon.
"Uw dochter... Sophie... heeft niks geprobeerd te stelen voor zichzelf," zei hij gehaast. "Ze kwam zes maanden geleden achter het bestaan van de oude erfenis. Ze ontdekte dat de grond waar het hoofdkantoor van Van Dalen Enterprises op staat, oorspronkelijk toebehoorde aan uw familie. Ze probeerde dat te gebruiken om financieel onafhankelijk te worden en om u een zorgeloze oude dag te bezorgen."
Ik voelde een steek in mijn hart. Mijn dochter... ze deed dit niet uit egoïsme.
"Maar Thomas van Dalen ontdekte wat ze van plan was," vervolgde Hendriks. "Hij en zijn vader hebben haar in de val gelokt. Ze hebben haar laten tekenen voor een zogenaamde fusieovereenkomst, waarin ze onbewust al uw rechten aan Arthur heeft overgedragen. Ze dreigen haar nu aan te geven voor fraude als ze niet meewerkt aan de bruiloft en het huwelijkscontract dat al haar claims definitief tenietdoet. Ze is een gevangene van haar eigen ambitie, mevrouw De Vries."
De puzzelstukjes vielen met een verwoestende klap op hun plek. Sophie had mij niet van de bruiloft verstoten omdat ze zich voor mij schaamde. Ze had me verstoten omdat het landgoed een valstrik was! Ze wilde dat ik veilig thuis bleef, ver uit de buurt van de Van Dalens, terwijl zij de klap alleen probeerde op te vangen.
'Mam, blijf alsjeblieft thuis. Je past niet tussen die mensen.'
Het was geen vernedering geweest. Het was een wanhopige kreet om hulp, vermomd als een afwijzing!
"Waar is het originele dossier dat Willem bij zich had?" vroeg ik dwingend.
"Dat weet ik niet!" zweer Hendriks. "Maar de bruiloft vindt over twee dagen plaats op het landgoed Vredevolder. Arthur van Dalen heeft alle originele papieren in de kluis van de studeerkamer op het landgoed liggen. Zodra het huwelijk is voltrokken en de huwelijkse voorwaarden zijn ondertekend, worden de documenten vernietigd en is uw eigendom voorgoed verdwenen."
Ik stond op van de stoel en pakte mijn tas vast. "U gaat mij een toegangspas en de plattegrond van het landgoed geven, Mr. Hendriks."
Hij staarde me ontzet aan. "Bent u gek geworden? Als Arthur erachter komt dat ik u heb geholpen..."
"Als u mij niet helpt, bent u over een uur uw licentie én uw vrijheid kwijt," zei ik ijzig.
Tien minuten later verliet ik het notariskantoor met een beveiligingspasje en een handgeschreven schets van het landgoed in mijn tas.
Toen ik buiten op het trottoir stond, trilden mijn benen. De regen was begonnen te vallen, net als op de ochtend dat Willem vertrok. Maar ik was niet langer de hulpeloze vrouw die achterbleef met een gebroken hart.
Ik stapte in een taxi. "Naar het Landgoed Vredevolder," zei ik tegen de chauffeur.
"Mevrouw, dat is bijna een uur rijden, en er is zwaar weer op komst," waarschuwde de man.
"Rijd maar," antwoordde ik, terwijl ik naar het doosje met de gouden armband in mijn schoot keek. "Ik moet mijn dochter gaan redden."
Terwijl de taxi over de snelweg raasde, keek ik naar de donkere wolken die zich boven het landschap samenpakten. Ik wist dat ik een strijd inging tegen een van de machtigste families van het land, gewapend met niets meer dan een paar documenten en de liefde van een moeder.
Wat ik echter nog niet wist, was dat Elisabeth van Dalen op dat exacte moment bij de ingang van het landgoed stond te wachten op een heel ander soort gast—en dat het ongeluk van Willem een onverwachte wending had genomen.
