De Afdaling naar het Duister
Met ingehouden adem en mijn hand krampachtig om de leuning geklemd, zette ik de eerste stap op de keldertrap. Het hout van de treden kreunde onder mijn schoenen, een luid protest tegen de stilte van de nacht. De geur van vochtige aarde, steenkool en eeuwenoud stof sloeg me tegemoet zodra ik dieper afdaalde. Het was een geur die ik associeerde met de begraafplaats waar we nog geen quarantaine geleden mijn vader hadden begraven.
Mijn vingers tastten langs de muur op zoek naar de lichtknop, maar toen ik deze omhoog drukte, gebeurde er niets; de oude gloeilamp aan het plafond gaf een zwak, flikkerend schijnsel voordat hij met een zacht ploppend geluid definitief de geest gaf en mij achterliet in bijna totale duisternis.
Vloekend haalde ik mijn smartphone te voorschijn en activeerde de zaklampfunctie. De felle, witte LED-straal sneed door de duisternis en wierp langwerpige schaduwen op de ruwe muren van de kelder. Ik liep langs de rijen lege wijnrekken en de oude, verroeste stellingen waar mijn vader vroeger zijn overtollige boekenvoorraad opsloeg. Achteraan in de hoek, verscholen achter een verschoven boekenkast die op wieltjes bleek te staan, ontdekte ik hetgeen de brief had beschreven: een zware, ijzerbeslagen deur die rechtstreeks in de oude funderingsmuur leek te zijn gehouwen. Het slot was oud en bedekt met een dikke laag roest, maar de sleutel... de sleutel hing nog in het slot, alsof iemand hem daar vlak voor mijn komst had achtergelaten.
Mijn hand trilde hevig toen ik de sleutel aanraakte. Het metaal was ijskoud, net als de rugleuning van de stoel boven in de eetkamer. Met een korte, beslissende draai hoorde ik het mechanisme met een luide, metalen klik verspringen. De deur gaf met enige moeite mee en zwaaide langzaam open. Een vlaag van ijskoude lucht, gecombineerd met de bedompte geur van vergeten decennia, blies me tegemoet en deed het licht van mijn telefoon flikkeren.
Ik schijn naar binnen, de diepte van de verborgen ruimte in, en zag tot mijn grote verbazing dat het vertrek niet leeg was. Er stond een tafeltje, exact dezelfde afmetingen als de eettafel boven, en daarop lag een open, handgeschreven dagboek dat beschenen leek te worden door een lichtbron die ik nergens kon ontdekken.
Terwijl ik een stap over de drempel zette, viel mijn oog op de muur tegenover de ingang. Die muur was niet van steen, maar bestond volledig uit een enorm, ingelijst schilderij dat met dikke lagen vernis was overtrokken. Het toonde het gezicht van een jonge vrouw met indringende, donkere ogen die dwars door me heen leken te kijken. De gelijkenis met de schetsen en beschrijvingen in de brief van mijn vader was angstaanjagend.
Het was Anna. Maar het meest gruwelijke ontdekte ik toen ik mijn zaklamp liet schijnen op de stoel die voor dat tafeltje stond: op de zitting lag een vers, nog nat vel papier met daarop geschreven in exact dezelfde inkt en hetzelfde handschrift als dat van mijn vader: 'Welkom thuis, Thomas. We hebben lang op je gewacht.'
