De Schaduw in het Glas
Met het sluiten van het dagboek van mijn moeder besefte ik dat mijn eigen rol in dit huis nog niet was uitgespeeld. Ik was niet hierheen gekomen om de boedel te verkopen en het pand van de hand te doen; ik was hier gekomen omdat de bloedlijn van de bewakers van de gracht niet mocht uitsterven. Die avond, toen de klok twaalf uur sloeg en de duisternis zich over de stad legde, dekte ik de tafel niet voor vier personen zoals mijn vader deed, maar voor twee. Mijzelf en de schaduw die vanuit de gang geruisloos de eetkamer binnensloop.
De stoel tegenover mij werd aangeschoven met een zacht, glijdend geluid. De gestalte nam plaats, en in het zwakke licht van de straatlantaarn zag ik voor het eerst de contouren van een gezicht dat sprekend leek op dat van mijzelf, maar met de oneindige diepte van de ogen van het schilderij in de kelder. Er werd geen woord gesproken. We zaten daar samen in de stille huiskamer aan de Utrechtse gracht, twee kanten van dezelfde medaille, verbonden door een verleden dat nooit kon worden uitgewist. En terwijl de wind buiten aan de luiken trok, wist ik dat ik hier nooit meer zou weggaan.
