Deel 6: De Stem uit het Verleden
De stem van Claires vader klonk helder en vol ongeloof uit het kleine speakertje van de cassetterecorder, snijdend door de kille stilte bij de oude scheepswerf aan de Schie. «Waarom doe je dit, Pieter? We zijn toch vrienden en familie?» hoorden ze haar vader vragen, met een stem die overduidelijk spanning en angst verried. Een tweede stem antwoordde — het was onmiskenbaar oom Pieter, maar zijn toon was kil en zakelijk. «Het spijt me, oude vriend.
De familie Prins heeft meer te bieden dan integriteit. Jouw ontwerpen zijn te waardevol om zomaar te laten voor wat ze zijn, en jouw handtekening op deze overdrachtsdocumenten is de enige manier om onze schulden af te lossen.» Daarna hoorden ze het geluid van een worsteling, een doffe klap, en vervolgens het geluid van zware stappen die zich verwijderden, gevolgd door een plons in het water.
Claire hield haar hand voor haar mond; de tranen stroomden over haar wangen. Dit was geen ongeluk geweest. Dit was een koud bloedige moord, beraamd door haar eigen oom in opdracht van of in samenspanning met de familie Prins om de diefstal van de ontwerpen te verhullen. Thomas sloeg zijn armen om haar heen en hield haar stevig vast. Zijn gezicht stond strak van woede en walging over wat zijn familie en haar oom hadden aangericht. «We hebben nu alles wat we nodig hebben om hen voorgoed achter de tralies te krijgen, Claire.
Dit komt niet meer goed voor ze.» Met de metalen kist en de cassetterecorder als bewijsmateriaal reden ze rechtstreeks naar het hoofdbureau van de politie in Den Haag, waar ze het bewijs overhandigden aan de hoofdofficier. De zaak werd per direct geherkwalificeerd van fraude naar moord en zware misdaad. De arrestatiebevelen werden binnen het uur getekend. Maar toen de politie arriveerde bij het landgoed in Delft om mevrouw Prins opnieuw te arresteren, bleek zij opeens spoorloos verdwenen te zijn...
Het nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje door de media in Delft en Den Haag: mevrouw Prins was op het cruciale moment van de politie-inval niet meer aanwezig op het landgoed. Uit camerabeelden bleek dat zij enkele uren voor de komst van de politie via een oude dienstuitgang was ontkomen in een zwarte bestelauto, vermoedelijk op weg naar een privé-vliegveld aan de kust.
Claire en Thomas stonden in het lege kantoor van de rechercheur toen ze het nieuws hoorden. Het gevoel van opluchting sloeg direct weer om in spanning. Zolang mevrouw Prins op de vrije voeten was, zou er geen echte rust kunnen zijn. «Ze zal proberen het land te ontvluchten via een privévlucht naar Zwitserland of Zuid-Amerika, waar ze haar verborgen vermogen heeft gestald,» verklaarde de hoofdinspecteur ernstig, terwijl hij op een kaart van Nederland wees. «We hebben alle grenzen en vliegvelden op scherp gezet, maar haar netwerk van corrupte contacten is groot.» Claire sloot haar ogen en dacht diep na.
Waar zou iemand met zoveel arrogantie en banden in Delft naartoe gaan als alle vliegvelden bewaakt werden? Ze herinnerde zich een oud familieverhaal dat haar schoonmoeder eens tijdens een diner had laten vallen — over een historisch jachthuis diep in de bossen bij Wassenaar, dat alleen via een geheime bospad te bereiken was en buiten het directe zicht van de autoriteiten lag. «Het jachthuis in Wassenaar,» zei Claire plotseling met een besliste blik. «Daar houdt ze zich schuil.» De inspecteur keek haar scherp aan. «Weet je dat zeker, Claire? Als we ons vergissen, geven we haar de tijd om alsnog te ontkomen.» Thomas legde zijn hand op Claires schouder en knikte bevestigend. «We gaan erheen. Samen.»
De regen was inmiddels gestopt, maar een dichte mist hing over de bossen rondom Wassenaar toen de politie-eenheden, samen met Claire en Thomas in de achterste wagen, discreet het smalle bospad opreden. De koplampen van de auto's waren gedimd om geen argwaan te wekken bij het eeuwenoude jachthuis dat verscholen lag tussen de hoge dennenbomen. Toen ze dichterbij kwamen, zagen ze een zwarte bestelauto geparkeerd staan achter het gebouw — exact dezelfde wagen van de beveiligingsbeelden in Delft.
Het hart van Claire bonsde in haar keel. Dit was het einde van de lange, pijnlijke reis door leugens, verraad en bedrog. De agenten omsingelden het jachthuis voorzichtig, hun wapens gereed. De hoofdopecteur gaf een handtekening aan het SWAT-team, waarna de voorgedeur met een luide bonk werd geforceerd. «Politie! Handen omhoog!» weerde de stem door de stille boslucht.
Claire en Thomas liepen achter de agenten naar binnen. In de grote open haard van het jachthuis brandde nog een zwak vuurtje. Bij de tafel stond mevrouw Prins, haar koffers gepakt, met een telefoon in haar hand en een blik van pure razernij in haar ogen. Ze zag dat er geen uitweg meer was. Mevrouw Prins keek Claire recht in de ogen aan, haar gezicht vertrokken van haat. «Je denkt dat je gewonnen hebt, hè?
Maar de familie Prins valt nooit echt...» Voordat ze haar zin kon afmaken, stapte de inspecteur naar voren en klikte de handboeien strak om haar polsen. Het ijzeren geluid galmde door de ruimte — een definitief slot op een decennia lang geheim. Claire ademde diep uit. De storm onder de Delftse hemel was eindelijk gaan liggen, en voor het eerst in haar leven voelde ze dat de waarheid haar werkelijk vrij had gemaakt.
