De Confrontatie in het Donker
Het licht in de directiekamer sprong plotseling aan. De felle tl-verlichting sneed door de duisternis en verblindde Damien even, waardoor hij met zijn hand voor zijn ogen moest knipperen. Toen hij zijn blik weer scherpgesteld had, zag hij haar staan. Eleanor Mercer zag er door haar recente hartaanval en de nachtelijke rit naar kantoor uit als een schim van zichzelf, maar in haar ogen brandde nog steeds hetzelfde meedogenloze vuur dat haar imperium had opgebouwd.
Ze leunde zwaar op haar houten wandelstok, maar haar houding was onwrikbaar. “Dus je hebt het gevonden,” zei ze met een stem die schor was, maar nog even snijdend als altijd. Er zat geen spoor van schuldgevoel in haar toon, alleen een diepe, teleurgestelde irritatie. Alsof ze betrapt was op een slordige fout in plaats van op een immorele misdaad. Damien kwam langzaam overeind van de grond, te midden van de verspreide documenten van Project Horizon .
Zijn handen trilden van woede. Hij keek naar de vrouw die hem het leven had geschonken, maar die op dit moment aanvoelde als een volkomen vreemde. “Hoe kon je dit doen?” bracht hij uit, en zijn stem beefde van een ingehouden woede die elk moment kon exploderen. “Hoe kon je mijn leven zo verwoesten? Je hebt me voorgelogen, je hebt Mara bedreigd, en je hebt me mijn kinderen ontnomen!
Mijn eigen zoons!” Eleanor zuchtte diep en rolde met haar ogen, alsof ze te maken had met een onredelijk kind dat haar grootse plannen niet begreep. “Damien, hou op met dat melodramatische gedoe,” antwoordde ze koeltjes, terwijl ze langzaam naar een van de leren stoelen liep en daar met moeite in plaatsnam. “Ik heb gedaan wat noodzakelijk was. Die vrouw paste niet in onze wereld.
Ze had geen stamboom, geen vermogen, geen status. Ze was een afleiding van je carrière en de toekomst van Mercer Industries. Als ik toen niet had ingegrepen, had je nu niet aan het hoofd gestaan van een imperium van een miljard dollar. Ik heb je gered van een vergissing.” “Gered?” schreeuwde Damien het uit. De woede barstte los. “Je hebt me beroofd van het mooiste wat me ooit had kunnen overkomen!
Je hebt me geleefd in een leugen! En je noemt dat redden? Je bent niet meer dan een narcistische tiran die over lijken gaat om haar eigen ego te strelen!” Eleanor deinsde niet terug. Ze hief haar kin op, haar blik even hard als diamant. “Noem me wat je wilt, Damien. Maar vergeet één ding niet: alles wat ik heb gedaan, heb ik gedaan om dit bedrijf te beschermen.
En geloof me of niet, op een dag zul je me dankbaar zijn. Want vrouwen zoals Mara komen en gaan, maar een dynastie blijft bestaan.” “Niet meer,” zei Damien, en zijn stem klonk nu doodstil, ijzingwekkend kalm. Hij boog zich voorover, raapte de documenten van de grond en stopte ze zorgvuldig terug in de ordner. “Wat ben je van plan te doen?” vroeg Eleanor voor het eerst met een lichte ondertoon van ongerustheid in haar stem.
“Wat denk je?” antwoordde Damien, terwijl hij haar recht in de ogen keek. “Ik ga naar Mara. Ik ga mijn zoons opzoeken. En morgenochtend leg ik dit hele dossier op tafel tijdens de bestuursvergadering, inclusief jouw ontslag als voorzitter.” Eleanors gezicht werd lijkbleek. Ze probeerde op te staan, maar haar benen begaven het bijna. “Dat... dat durf je niet.
Je snijdt je eigen vlees in de tang! Je vernietigt de reputatie van de familie!” “Nee, moeder,” zei Damien, terwijl hij zich omdraaide en met de ordner onder zijn arm naar de deur liep. “Jij hebt onze reputatie allang vernietigd. Ik ben hier alleen maar om de puinhopen op te ruimen.” Zonder nog een woord te zeggen liep hij weg en liet haar daar achter in de lege, kille directiekamer, terwijl het imperium waar ze haar hele leven voor had gevochten als een kaartenhuis in elkaar stortte.
