Deel 6: Het Verraad van de Notaris
De woorden van mijn moeder echoden door de hal terwijl de rood-blauwe zwaailichten van de politieauto's door de ramen naar binnen flitsten. Binnen enkele seconden kwamen drie politieagenten met getrokken zaklampen het huis binnen.
Richard werd door de agenten in boeien geslagen en afgevoerd naar een van de politiewagens. Evelyn werd verhoord in de woonkamer. Ze huilde overvloedig en probeerde zich voor te doen als een slachtoffer van haar broer en haar 'ongehoorzame' zoon, maar de deurwaarders legden haarfijn uit wat ze hadden aangetroffen.
Ik liep naar Maya en Eli toe. Ik gaf Eli een zakdoek voor zijn neus en bedankte hem.
"Je bent een dapper jongen, Eli," zei ik gemeend. "Bedankt dat je er voor Maya bent geweest toen ik dat niet kon zijn."
Eli knikte bescheiden. "Maya is de slimste en sterkste meid die ik ken, mijnheer Vance. Ze verdiende dit niet."
Ik keek naar Maya. "We gaan hier weg. Vandaag nog. Je pakt je spullen en je komt met mij mee naar een hotel."
Maya keek schichtig naar de woonkamer, waar Evelyn nog steeds tegen de agenten stond te praten. "Mag dat wel van de wet? Ze heeft officieel de voogdij..."
"Dat document was vervalst," zei ik vastberaden. "En ik laat jou geen minuut langer in dit huis achter."
Een van de politieagenten kwam naar me toe. "Mijnheer Vance, we hebben een verklaring van u nodig op het bureau. Vanwege de vervalste documenten en de beschuldigingen van kinderverwaarlozing en identiteitsfraude is er een spoedonderzoek gestart. U mag uw dochter tijdelijk onder uw hoede nemen zolang het onderzoek loopt."
Ik haalde een diepe ademteug van verlichting. Het was de eerste overwinning, maar de dreigende woorden van mijn moeder spookten nog steeds door mijn hoofd. De koper is iemand die jij héél goed kent.
Nadat we onze verklaringen op het politiebureau hadden afgelegd, bracht ik Maya en Eli naar een goed restaurant. Ik keek toe hoe Maya voor het eerst in jaren een volwaardige, warme maaltijd at. Ze at rustig, bijna twijfelachtig, alsof ze bang ছিল dat iemand het eten weer van haar zou afpakken. Het brak mijn hart opnieuw, maar het versterkte ook mijn vastberadenheid om alles recht te zetten.
Nadat we Eli veilig thuis hadden gebracht bij zijn ouders—die een eenvoudig maar warm gezin bleken te zijn dat Maya vaak stiekem van maaltijden had voorzien—checkten Maya en ik in bij een comfortabel hotel in het centrum van Austin.
Toen Maya eenmaal op bed lag te slapen, uitgeput door de gebeurtenissen van de dag, ging ik aan het bureau zitten met de rode ordner die ik van de zolder had meegenomen.
Ik bladerde door de contracten. Mijn oog viel op het koopcontract van het grondstuk waarnaar Evelyn had verwezen. Het grondstuk betrof het oude familie-landgoed aan de rand van de stad, dat mijn overleden vrouw Sarah via haar familie had geërfd. Sarah en ik hadden altijd gedroomd om daar later een huis te bouwen voor ons gezin.
Ik keek naar de handtekening van de koper onderaan het document.
Mijn bloed stijfde in mijn aderen.
De koper was Vance Holdings LLC. En de directeur van dat bedrijf was niemand minder dan David Miller.
David Miller. Mijn voormalige beste vriend en de financieel adviseur die mij vijf jaar geleden had geholpen bij het afhandelen van de medische schulden van Sarah. David was degene die me destijds adviseerde om de baan buiten de staat aan te nemen. Hij had gezegd dat hij persoonlijk een oogje in het zeil zou houden op mijn financiën en mijn familie.
Hij had mij niet geholpen. Hij had me weggestuurd.
Hij had samengewerkt met mijn moeder en oom om de waarde van het grondstuk te drukken, de erfenis op te eisen en de grond voor een schijntje door te verkopen aan zijn eigen vastgoedbedrijf.
Morgenochtend om negen uur zou de definitieve overdracht plaatsvinden bij het notariskantoor in het centrum van Austin. Als die overdracht door Ging, zou het terrein definitief van eigenaar wisselen en zou het geld op een verhulde buitenlandse rekening van Richard en Evelyn worden gestort.
Ik keek op de klok. Het was twee uur 's nachts.
Ik had zeven uur om een advocaat te vinden, de bewijzen van de identiteitsfraude te verzamelen en de overdracht van het eigendom van de erfenis van mijn overleden vrouw te stoppen.
Ik pakte mijn telefoon en bladerde door mijn contacten. Er was maar één persoon die me op dit uur kon helpen: de advocaat die destijds het testament van Sarah had opgesteld, mr. Robert Langdon.
Ik toetste het nummer in en bad dat hij op zou nemen.
Na vier keer overgaan klonk er een slaperige stem. "Met Langdon."
"Mr. Langdon, u spreekt met Jason Vance," zei ik gehaast. "Ik heb uw hulp nodig. Het gaat om de erfenis van Sarah... en het voortbestaan van mijn dochter."
