Deel 5: De verdediging van de familie Miller
De dagen na de confrontatie op mijn kantoor leken wel in een stroomversnelling te raken. Grant had zich na dat incident inderdaad moeten terugtrekken uit mijn kantoor, nadat de beveiliging hem vriendelijk maar beslist naar de uitgang had begeleid. Maar in plaats van eieren voor zijn geld te kiezen, had hij besloten om de totale aanval in te zetten via zijn familie.
Vooral zijn moeder, Eleanor, ontpopte zich tot een ware veldheer in deze oorlog om geld en eer. Ze startte een heuse lastercampagne binnen onze gezamenlijke vriendenkring en familie van Grant, waarbij ze mij afschilderde als een gevoelloze, egocentrische carrièretijger die haar zieke zus gebruikte als een goedkoop excuus om het huwelijk te saboteren en Grant te beroven.
Telefoontjes van 'bezorgde' kennissen begonnen binnen te stromen. Mensen die we al jaren kenden, stuurden appjes waarin ze vroegen of het wel goed met me ging of, erger nog, waarin ze doorschemmerden dat ik misschien toch te hard was geweest voor Grant. “Hij zit er zo doorheen, Adrienne. Kun je het niet gewoon oplossen?” Aanvankelijk deed het ergens nog pijn om te zien hoe snel mensen wiens vriendschap zo echt leek te koelen zodra er druk op de ketel stond.
Maar al snel realiseerde ik me dat dit de beste zuivering van mijn sociale kring was die ik me kon wensen. Mensen die blind kozen voor de versie van Grant zonder ook maar één seconde de moeite te nemen om naar mijn kant van het verhaal te luisteren, waren de energie simpelweg niet waard.
Mijn advocaat, Richard, belde me op een middag met goed nieuws dat de zaak in een stroomversnelling zou brengen. “Adrienne, we hebben de reactie binnen op onze dagvaarding. Grants juridisch adviseur heeft geprobeerd om een tegenclaim in te dienen op basis van vermeende gemeenschappelijke investeringen tijdens jouw promotiejaren, maar we hebben een aantal bankafschriften boven water gehaald die bewijzen dat jij al die jaren niet alleen je eigen lasten hebt gedragen, maar ook zijn helft van de onvoorziene autokosten en de renovatie van de keuken hebt voorgeschoten uit jouw persoonlijke vermogen.” Ik luisterde ademloos.
“Dus hij probeerde geld terug te eisen waar hij zelf niet eens voor had betaald?” vroeg ik verbaasd. “Precies,” zei Richard triomfantelijk. “Sterker nog, als we deze bewijzen voor de rechter brengen, staat hij niet alleen met lege handen, maar draait hij ook op voor alle juridische kosten van deze procedure.”
Die avond besloot ik om even alle stress achter me te laten en bij Clara langs te gaan, die inmiddels weer thuis was bij onze ouders om verder te herstellen. Toen ik haar woonkamer binnenstapde, rook het er naar warme soep en appeltaart. Mijn vader stond in de keuken met een theedoek in zijn hand en keek me bezorgd aan. “Gaat het wel met je, schat?
We horen via via dat die familie van Grant enorme stennis schopt.” Ik lachte en schudde mijn hoofd terwijl ik mijn jas over de stoel hing. “Laat ze maar krijsen, pap. Ze graven hun eigen graf.” Clara glimlachte zwakjes vanuit haar comfortabele stoel en tilde haar kopje thee op. “Proost op de vrijheid, zus,” zei ze zacht. Ik tilde mijn eigen kopje op en tikte die tegen de hare. De spanning in mijn borst, die er al dagen zat, verdween langzaam. Ik was sterker dan ze dachten, en dit was pas het begin van mijn wraak.
