DEEL 13 — De schaduw van de kathedraal
De zomer hield Savannah in een warme, drukkende greep, maar op het terrein van onze nieuwe stichting heerste een koele, productieve rust. De oude pastorie die we hadden omgebouwd tot het hoofdkwartier voor de Arthur Prescott Stichting was inmiddels volledig gerenoveerd. Dagelijks kwamen er jonge moeders en gezinnen in nood binnen om hulp te zoeken — dezelfde soort hulp die ik tien jaar geleden zo hard had gemist toen ik in de kou werd gezet door de familie Prescott.
Op een ochtend stond ik voor het grote raam van mijn kantoor en keekte uit over de binnenplaats, waar Sophie en Grace vrijwilligerswerk deden door speelgoed en kleding te sorteren. Ze waren inmiddels pubers met een eigen willetje, maar hun band met elkaar en met mij was onbreekbaar. De littekens van ons zwervende verleden waren vervaagd tot zachte herinneringen, getuigen van een strijd die we met opgeheven hoofd hadden gewonnen.
Toch liet een schaduw me niet helemaal los. Die ochtend had Mr. Sterling me een vertrouwelijke brief overhandigd, afkomstig van een notariskantoor in Zwitserland. Een bankrekening die op naam stond van Lauren Blake, maar die via complexe constructies bleek te zijn gekoppeld aan de offshore-tegoeden van Prescott Enterprises, was plotseling bevroren door internationale autoriteiten. En in diezelfde enveloppe zat een handgeschreven briefje van Daniel.
Het was het eerste teken van leven van hem in bijna een halfjaar.
Ik opende de enveloppe met trillende vingers, niet uit angst, maar uit pure nieuwsgierigheid naar wat er nog meer verborgen kon liggen in de krochten van dat verwoeste imperium. ‘Claire,’ zo begon het potloodkrabbel, geschreven op goedkoop papier dat veraf stond van het luxe Briefpapier van weleer. ‘Ik weet dat je me nooit zult vergeven, en dat vraag ik ook niet meer. Maar er is iets wat je moet weten over de dag dat je werd weggestuurd. Lauren handelde niet alleen uit eigen beweging. Er was nog iemand in de familie die wist van de valse bewijzen… iemand van wie je het het minste zou verwachten.’
De woorden bleven op het papier branden alsof ze van vuur waren gemaakt. Mijn adem haperde. Iemand anders in de familie Prescott? Wie kon dat in godsnaam zijn? Eleanor was al ontmaskerd, en Daniel beweerde nu dat hij zelf ook slachtoffer was geweest van manipulatie. Wie bleef er dan nog over?
Voordat ik verder kon denken, ging de deur van mijn kantoor open en stapte Caleb binnen. Zijn gezicht stond strak en ernstig, en in zijn hand hield hij zijn smartphone schermgericht naar mij toe.
“Mam,” zei hij met een scherpe, alerte toon. “Je moet dit zien. Er is zojuist een landelijk nieuwsprogramma begonnen over een onverwachte wending in het onderzoek naar de Prescott-holding. Ze noemen een naam die we al heel lang niet meer hebben gehoord.”
Mijn hart sloeg over. Ik liep naar hem toe en keek op het scherm, waar het gezicht van een oude bekende op oplichtte te midden van sirenes en flitslichten. Het spel was nog niet uitgespeeld; het diepste geheim van de familie Prescott stond op het punt om als een bom in te slaan.
