DEEL 1 – De onbekende stem aan de telefoon
Mijn naam is Paolo en ik ben 58 jaar oud. Jarenlang dacht ik dat mijn leven niet meer veel zou veranderen. Mijn dagen verliepen bijna altijd hetzelfde. Ik werd wakker, zette koffie, las het nieuws en ging daarna aan het werk. Mijn kinderen woonden ver weg en mijn huwelijk was jaren geleden geëindigd. Niet door een grote ruzie, maar gewoon omdat twee mensen soms langzaam een andere richting op gaan. Sindsdien was ik gewend geraakt aan de stilte. Aan een leeg huis, aan avonden waarop alleen het geluid van de televisie aanwezig was. Ik dacht dat ik die rust had geaccepteerd. Ik dacht dat ik niets meer nodig had. Tot de ochtend waarop een onbekende vrouw mij precies om acht uur belde.
Ik keek naar mijn telefoon en zag een nummer dat ik niet kende. Normaal gesproken nam ik zulke oproepen nooit op, maar die ochtend deed ik het toch. “Hallo?” zei ik. Aan de andere kant hoorde ik de zachte stem van een oudere vrouw. “Hallo, mijn jongen.” Ik fronste en dacht dat ik haar verkeerd had verstaan. “Mevrouw, volgens mij heeft u het verkeerde nummer gebeld.” Er viel een korte stilte. Toen antwoordde ze rustig: “Dat weet ik.” Ik wist niet wat ik moest zeggen. “U weet dat?” vroeg ik verbaasd. “Ja.” Daarna verbrak ze de verbinding zonder nog iets te zeggen. Ik dacht dat het gewoon een vreemde vergissing was en vergat het snel.
Maar de volgende ochtend, precies om acht uur, ging mijn telefoon opnieuw. Hetzelfde nummer. Deze keer nam ik op met een beetje nieuwsgierigheid. “Hallo?” Dezelfde zachte stem klonk aan de andere kant. “Hallo, mijn jongen.” Ik zuchtte. “Mevrouw, u weet toch dat u mij niet kent? En dat dit niet het nummer is dat u zoekt?” “Ik weet het,” antwoordde ze rustig.
“Waarom belt u mij dan?” vroeg ik. Toen hoorde ik haar zacht lachen. “Omdat jij altijd opneemt.” Daarna hing ze weer op. Vanaf dat moment gebeurde het elke ochtend opnieuw. Om acht uur belde Teresa mij. Soms duurde het gesprek maar een minuut. Ze vroeg kleine dingen: of ik goed had geslapen, of ik al gegeten had, of het mooi weer was. Het waren eenvoudige vragen, maar vreemd genoeg begon ik eraan te wennen.
Na tien dagen merkte ik dat ik elke ochtend naar mijn telefoon keek. Ik wachtte op haar oproep zonder dat ik het wilde toegeven. Ik kende haar niet, maar haar stem bracht een gevoel dat ik lange tijd niet had gevoeld. Alsof iemand even aan mij dacht. Op een ochtend besloot ik haar eindelijk te vragen waarom ze dit deed. “Mag ik u iets vragen?” zei ik toen ze belde. “Natuurlijk.” “Waarom belt u mij elke dag?” Het bleef even stil. Daarna zei ze zacht: “Omdat jij luistert.” Ik glimlachte. “Dat is toch geen echte reden?” Haar stem werd plotseling serieuzer. “Voor sommige mensen is dat de belangrijkste reden die er bestaat.” Die woorden bleven de hele dag in mijn hoofd zitten.
Een paar dagen later vroeg ik eindelijk naar haar naam. “Hoe heet u eigenlijk?” vroeg ik. “Teresa,” antwoordde ze. “Een mooie naam,” zei ik. Daarna vroeg ik waar ze woonde, maar ze gaf geen antwoord. In plaats daarvan zei ze plotseling: “Morgen bel ik niet meer.” Ik voelde een vreemd gevoel in mijn borst. “Waarom niet?” vroeg ik snel. Maar ze antwoordde niet. De verbinding werd verbroken. Die nacht dacht ik veel aan haar. Ik probeerde mezelf wijs te maken dat het niets betekende. Ze was gewoon een onbekende vrouw. Maar toch voelde het alsof iemand afscheid van mij had genomen.
De volgende ochtend werd ik wakker voordat mijn wekker ging. Om 7:58 stond ik al met mijn koffie in de keuken. Ik keek naar de klok. 8:00. Mijn telefoon bleef stil. 8:10. Nog steeds niets. Ik begreep niet waarom ik mij zorgen maakte, maar ik pakte toch mijn telefoon en belde het nummer van Teresa terug. Na een paar keer overgaan nam iemand op. Maar het was niet haar stem.
“Hallo?” zei een man. “Spreek ik met Teresa?” vroeg ik. Aan de andere kant bleef het stil. Toen zei de man langzaam: “Wie bent u?” Ik vertelde dat Teresa mij elke ochtend belde. Zijn adem stokte. “Dat kan niet…” zei hij zacht. “Waarom niet?” vroeg ik. Toen kwam het antwoord dat mijn hele wereld stil liet staan: “Omdat mijn moeder Teresa drie dagen geleden is overleden.” Ik keek naar mijn telefoon en voelde mijn handen koud worden. Dat kon onmogelijk waar zijn. Ik had haar gisteren nog gesproken. Ik had haar stem gehoord. Ik had haar nog horen lachen. Maar als Teresa drie dagen geleden was overleden… wie had mij dan elke ochtend om acht uur gebeld?
Wordt vervolgd…
