DEEL 8 — OPGESLOTEN MET DE WAARHEID
Het geluid van de metalen deur galmde door de opslagruimte.
Een rechercheur rende ernaartoe en trok met alle kracht aan de klink.
Op slot.
Van buitenaf.
"Blijf rustig," zei hij terwijl hij zijn portofoon pakte.
Geen bereik.
De dikke stalen muren blokkeerden elk signaal.
Mijn hart bonsde.
Wie ons ook had opgesloten... die wist dat we hier waren.
Plotseling klonk een zacht piepend geluid.
Een jonge agente keek verschrikt naar een hoek van de ruimte.
"Daar..."
Onder de metalen kluis knipperde een klein rood lampje.
Een timer.
Nog 14 minuten.
De rechercheurs trokken onmiddellijk de kluis weg.
Daaronder lag geen explosief.
Maar een mobiele telefoon die verbonden was met een luidspreker.
Het scherm lichtte op.
Eén inkomende videoverbinding.
De rechercheur nam op.
Tyler verscheen lachend in beeld.
"Jullie denken echt dat jullie gewonnen hebben?"
Hij keek recht in de camera.
"Terwijl jullie daar vastzitten, is iemand anders onderweg naar het ziekenhuis."
Mijn bloed stolde.
Rachel.
Lily.
Hij wist precies waar hij mij het hardst kon raken.
De rechercheurs probeerden de deur open te breken.
Tevergeefs.
Tyler glimlachte.
"De opslagruimte is slechts een afleiding."
"Het echte einde speelt zich ergens anders af."
Toen verbrak hij de verbinding.
Eindelijk hoorde ik in de verte sirenes.
Collega's van buiten forceerden de deur.
We renden onmiddellijk naar buiten.
Nog voordat ik in de politieauto stapte, ging mijn telefoon.
Het ziekenhuis.
Een verpleegkundige huilde.
"Mevrouw Diane..."
"Er is zojuist iemand binnengekomen die zich voordeed als arts."
"En... Rachel is verdwenen."
Wordt vervolgd…
❤️
