DEEL 4 — MIJN BROER WIST MEER DAN IK DACHT
Ik keek naar het scherm.
Mijn broer belde.
Niemand zei iets.
Eliász keek naar mij.
‘Neem op.’
Ik drukte op de groene knop.
‘Hallo?’
Aan de andere kant hoorde ik zijn ademhaling.
‘Waar ben je?’
Ik keek naar mijn ouders.
‘In het ziekenhuis.’
Een stilte.
‘Zijn jullie daar?’
Ik keek naar mijn vader.
‘Ja.’
Mijn broer vloekte zacht.
‘Dan weet je het dus.’
Mijn hart begon sneller te slaan.
‘Wat weet ik?’
Hij antwoordde niet.
‘Wat weet ik, Thomas?’
Mijn broer ademde diep in.
‘Dat papa jouw aandelen heeft verkocht.’
Mijn ogen gingen naar mijn vader.
‘Dat weet ik.’
‘En dat jij de documenten nooit hebt ondertekend.’
‘Dat weet ik ook.’
Mijn broer zweeg.
Ik voelde iets kouds door mijn lichaam trekken.
‘Wat weet jij nog meer?’
‘Niets.’
‘Thomas.’
‘Ik zweer het.’
‘Je liegt.’
Mijn stem brak.
‘Je hebt mijn aandelen gekregen.’
‘Ik wilde ze niet.’
Mijn vader schreeuwde ineens:
‘Genoeg!’
Mijn broer hoorde het.
‘Is papa daar?’
‘Ja.’
Mijn broer werd stil.
Toen zei hij iets wat ik nooit had verwacht.
‘Luister naar me. Ga niet akkoord met wat ze je aanbieden.’
Ik keek naar mijn vader.
‘Waarom?’
‘Omdat het niet alleen om je aandelen gaat.’
Eliász kwam dichterbij.
‘Wat bedoel je?’
Mijn broer hoorde zijn stem.
‘Is dat Eliász?’
‘Ja.’
Mijn broer zweeg opnieuw.
Toen zei hij:
‘Dan moet hij het weten.’
Eliász keek mij aan.
‘Wat?’
Mijn broer antwoordde:
‘Er is een rekening.’
Mijn hart bonsde.
‘Welke rekening?’
‘Een geheime rekening van het bedrijf.’
Mijn vader liep naar de deur.
Eliász gaf een teken aan de beveiliging.
Twee mannen blokkeerden de uitgang.
Mijn vader draaide zich om.
‘Laat me hieruit.’
Eliász keek hem rustig aan.
‘Nog niet.’
Mijn broer ging verder.
‘Op die rekening staat geld dat nooit in de bedrijfsboekhouding terechtkwam.’
‘Hoeveel?’
‘Ongeveer zestig miljoen.’
Mijn moeder begon te huilen.
Mijn vader schreeuwde:
‘Hou je mond!’
Mijn broer werd stil.
Ik begreep het.
Hij wist ervan.
‘Hoe lang weet jij dit?’
Geen antwoord.
‘Thomas.’
‘Vier maanden.’
Mijn ogen vulden zich met tranen.
‘Vier maanden?’
‘Ik wilde je vertellen…’
‘Maar je deed het niet.’
‘Ik was bang.’
Ik keek naar mijn broer.
Mijn hele leven had ik gedacht dat hij mijn rivaal was.
Dat hij mijn ouders had overtuigd om mij buiten te sluiten.
Maar misschien was hij ook gevangen geweest.
‘Wie beheert die rekening?’
Mijn broer slikte.
‘Papa.’
Mijn vader sloot zijn ogen.
‘En mama weet ervan.’
Mijn moeder keek op.
‘Ik wilde niet…’
‘Stop.’
Ik keek haar aan.
‘Zeg niet dat je niets wist.’
Ze zweeg.
Eliász nam mijn telefoon voorzichtig uit mijn hand.
‘Thomas.’
‘Ja?’
‘Kun je bewijzen dat je zus die documenten niet heeft ondertekend?’
‘Ja.’
Mijn hart sloeg over.
‘Hoe?’
‘Omdat ik de originele bestanden heb.’
Mijn vader keek plotseling op.
‘Welke bestanden?’
Mijn broer zei:
‘De camerabeelden van het kantoor.’
Mijn vader werd doodstil.
‘De dag waarop de overeenkomst werd opgesteld.’
Ik keek naar Eliász.
Hij knikte.
‘Stuur ze naar mij.’
Mijn broer antwoordde:
‘Dat kan ik niet.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat papa weet dat ik ze heb.’
Mijn vader liep naar voren.
‘Thomas!’
De verbinding werd verbroken.
Ik keek naar mijn telefoon.
‘Hij heeft opgehangen.’
Eliász pakte zijn eigen telefoon.
‘Nee.’
Hij keek naar het scherm.
‘Hij heeft niet opgehangen.’
‘Wat?’
‘Zijn telefoon is uitgeschakeld.’
De ziekenhuisdirecteur keek bezorgd.
Een van de advocaten pakte onmiddellijk zijn telefoon.
‘Ik laat iemand naar zijn huis gaan.’
Ik voelde mijn hart in mijn keel.
Mijn broer was bang geweest.
En nu was zijn telefoon uitgeschakeld.
Mijn vader ging zitten.
Voor het eerst leek hij niet arrogant.
Hij leek verslagen.
Maar toen keek hij mij aan.
‘Je begrijpt niet wat je aanricht.’
Ik antwoordde:
‘Nee.’
Ik keek naar mijn zoon.
‘Ik begin het eindelijk te begrijpen.’
Mijn vader stond langzaam op.
‘Als je hiermee doorgaat, verlies je je hele familie.’
Ik glimlachte bitter.
‘Jullie hebben mijn familie al jaren geleden verloren.’
Hij keek mij recht aan.
Toen zei hij:
‘Dan moet je ook weten wie de vader van jouw kind werkelijk heeft verraden.’
Ik verstijfde.
Eliász keek hem scherp aan.
‘Wat bedoelt u?’
Mijn vader glimlachte.
Voor het eerst sinds hij de kamer binnenkwam, leek hij weer controle te hebben.
‘Vraag haar maar.’
Eliász keek naar mij.
‘Wat bedoelt hij?’
Ik voelde mijn handen trillen.
Want ik wist precies waar mijn vader op doelde.
Er was één geheim dat ik Eliász nooit had verteld.
En als mijn vader het nu onthulde…
zou alles veranderen.
* * *
