DEEL 2 — DE BLAUWE MAP
Mijn hand trilde toen ik het telefoonnummer van mijn advocaat intoetste.
“Elena?” fluisterde ik.
Aan de andere kant bleef het een paar seconden stil.
Toen hoorde ik haar stem.
“Savannah?”
“Ik ben in het ziekenhuis.”
Opnieuw stilte.
Dit keer wist ik precies wat die stilte betekende.
Ze had het nieuws al gehoord.
“Wat is er gebeurd?”
Ik keek naar de deur van mijn ziekenhuiskamer.
“Mijn ouders.”
Elena zei niets.
Ik hoorde alleen haar ademhaling.
“Zijn zij bij je?”
“Nee.”
“Mooi. Luister heel goed naar me. Zeg voorlopig tegen niemand wat er in die blauwe map staat.”
“Ze hebben geprobeerd me te vermoorden.”
“Ik weet het.”
Mijn hart sloeg een slag over.
“Hoe weet jij dat?”
“Omdat ik de map al heb.”
Ik ging rechtop zitten.
De pijn in mijn ribben schoot door mijn borst.
“Wat?”
“Elke pagina. Elk document. Elke bankafschrift. Alles wat je mij drie dagen geleden hebt gestuurd voordat je naar Minneapolis vertrok.”
Ik kneep mijn ogen dicht.
Drie dagen.
Ik had inderdaad een digitale kopie naar Elena gestuurd.
Maar niet de hele map.
Of dat dacht ik tenminste.
“De fysieke map lag op mijn vaders bureau,” zei ik.
“Niet meer.”
Mijn keel werd droog.
“Waar is hij?”
“Veilig.”
“Waar?”
“Ik vertel het je zodra ik zeker weet dat niemand meeluistert.”
Ik keek opnieuw naar de deur.
“Mijn ouders zeggen dat ik hen heb aangevallen.”
“Dat weet ik.”
“Ze vertellen iedereen dat ik psychisch instabiel ben.”
“Dat weet ik ook.”
“Hoe?”
“Elke keer dat iemand probeert een slachtoffer ongeloofwaardig te maken, Savannah, laten ze sporen achter.”
Ze sprak kalm.
Bijna ijskoud.
“En jouw ouders hebben veel te veel sporen achtergelaten.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Elena… wat staat er precies in die map?”
“Het bewijs dat het geld uit het familietrustfonds niet zomaar verdwenen is.”
“Waar is het naartoe?”
“Dat is het probleem.”
Ze zweeg.
“Het geld is niet verdwenen.”
Ik voelde een rilling over mijn armen lopen.
“Wat bedoel je?”
“Het is verplaatst.”
“Door wie?”
“Door een bedrijf dat officieel niets met je familie te maken heeft.”
Ik slikte.
“Welk bedrijf?”
“Elk spoor leidt naar dezelfde persoon.”
Mijn stem werd nauwelijks hoorbaar.
“Mijn vader?”
“Nee.”
Een lange stilte.
“Je grootvader.”
Ik verstijfde.
“Mijn grootvader is al elf jaar dood.”
“Ik weet het.”
“Dan kan hij het geld niet hebben verplaatst.”
“Precies.”
Ik keek naar het raam.
Buiten reed een ambulance langzaam voorbij.
Rode lichten weerspiegelden tegen het glas.
“Er is iets wat je nooit over je grootvader is verteld,” zei Elena.
“Wat?”
“Hij heeft niet alles aan je vader nagelaten.”
Ik voelde mijn adem verdwijnen.
“Wat?”
“Hij heeft een deel van zijn vermogen in een tweede trust geplaatst.”
“Voor wie?”
“Elke kleinkinderen.”
Ik fronste.
“Ik ben het enige kleinkind.”
“Dat dacht je.”
Mijn vingers werden koud.
“Wat probeer je te zeggen?”
“Elke keer als ik denk dat ik het volledige verhaal begrijp, vind ik een nieuw document.”
“Over wie?”
“Elena?”
Ze antwoordde niet.
“Over jou.”
Ik hoorde plotseling een zacht geluid buiten mijn kamer.
Voetstappen.
Ik draaide mijn hoofd.
Een schaduw bewoog onder de deur.
“Elena…”
“Wat?”
“Iemand staat buiten.”
“Doe de deur niet open.”
De klink bewoog.
Mijn hart bonkte.
“Savannah, luister naar me. Als het je vader is—”
De deur ging open.
Maar het was niet mijn vader.
Een verpleegkundige kwam binnen.
“Mevrouw Croft?”
Ik keek haar aan.
“Ja?”
Ze glimlachte.
“Iemand heeft bloemen voor u gebracht.”
Ze zette een enorme bos witte lelies op tafel.
Ik keek naar het kaartje.
Er stond slechts één zin op.
JE HAD NOOIT IN DIE MAP MOGEN KIJKEN.
En onderaan stond een naam.
Mijn eigen naam.
Maar het handschrift…
was dat van mijn overleden grootvader.
* * *
