DEEL 4
Ryan keek naar zijn advocaat alsof hij niet begreep wat hij zojuist had gehoord.
“Wat bedoel je?”
De advocaat zuchtte.
“Ik bedoel dat de documenten die jij wilde gebruiken tegen Emma… juist aantonen dat jij degene bent die problemen heeft veroorzaakt.”
De glimlach verdween langzaam van Ryan’s gezicht.
Voor het eerst zag ik iets anders dan arrogantie.
Onzekerheid.
Hij keek naar mij.
“Wat heb jij gedaan?”
Ik bleef rustig.
“Niets.”
Hij lachte kort.
“Je liegt.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Ik heb alleen geluisterd.”
En dat was precies wat Ryan niet begreep.
Hij was zo gewend geweest dat mensen zwegen.
Dat mensen bang werden.
Dat niemand hem durfde tegen te spreken.
Hij had nooit verwacht dat iemand gewoon zou blijven kijken.
* * *
De advocaat legde een map op tafel.
“Ryan, je wilde aantonen dat Emma zonder toestemming het huis had verlaten.”
Emma keek naar beneden.
Ik zag hoe die woorden haar raakten.
Alsof zelfs nu nog iemand probeerde haar schuldig te laten voelen.
Maar de advocaat ging verder.
“Maar de berichten, de getuigenverklaringen en de eerdere meldingen laten een ander beeld zien.”
Ryan’s gezicht werd rood.
“Welke meldingen?”
De advocaat keek hem aan.
“De meldingen waarin mensen beschreven hoe jij reageert wanneer je je zin niet krijgt.”
Het werd stil.
Ryan keek naar zijn vader.
Robert keek weg.
En dat vertelde genoeg.
* * *
“Pap…”
Emma’s stem was zacht.
Ik draaide me naar haar om.
“Ja?”
“Hoe wist je dat dit zou gebeuren?”
Ik glimlachte zwak.
“Ik wist het ni
