DEEL 4 – HET GEHEIM ACHTER HET VAKANTIEHUIS “Het ging nooit alleen om het huis.” De woorden van Hendrik bleven in mijn hoofd rondspoken terwijl ik door het donkere notariskantoor naar de achterdeur liep. Buiten stond de zwarte auto nog steeds aan de overkant. Mijn moeder zat achter het stuur. Mark stond naast haar met zijn armen over elkaar. “Wat moet ik doen?” fluisterde ik.
Hendrik keek me strak aan. “Je moet zorgen dat zij denkt dat je bang bent. Laat haar geloven dat je niets hebt gevonden.” “En u?” “Ik blijf hier. Ik heb nog iets wat zij nooit heeft gezien.” Hij stopte een kleine metalen sleutel in mijn hand. “Ga naar het vakantiehuis. Er zit een oude kelder onder de vloer van de woonkamer. Zoek de derde houten balk vanaf de open haard.” Ik keek hem ongelovig aan.
“Wat zit daar?” “De waarheid die je vader niet op papier durfde te zetten.” Ik wilde meer vragen, maar Hendrik duwde me zacht richting de achterdeur. “Ga nu.” Ik liep via een smal steegje naar mijn auto en reed zonder mijn lichten aan te doen weg. Pas toen ik enkele kilometers verder was, durfde ik mijn telefoon te bekijken. Vijf gemiste oproepen van Mark.
Drie van mijn moeder. En één onbekend nummer. Ik belde het onbekende nummer niet terug. In plaats daarvan reed ik rechtstreeks naar het vakantiehuis. Toen ik de deur opende, voelde het huis vreemd leeg aan. De meubels die ik had meegenomen stonden inmiddels in opslag, maar de kale muren leken ineens meer geheimen te bevatten dan ooit tevoren. Ik liep naar de woonkamer en bleef voor de open haard staan.
Eén houten vloerplank. Twee. Drie. Ik telde langzaam vanaf de muur. Bij de derde plank zag ik een kleine afwijking. Ik knielde neer en gebruikte de metalen sleutel die Hendrik me had gegeven. Tot mijn verbazing paste hij precies in een verborgen slot. Met een zachte klik kwam een deel van de vloer omhoog. Daaronder zat een smalle metalen doos. Mijn handen trilden toen ik hem opende.
Er lagen bankafschriften in. Oude eigendomsdocumenten. Een USB-stick. En een brief met het handschrift van mijn vader. Julie, als jij dit ooit vindt, betekent het dat ik er niet meer ben en dat je moeder heeft geprobeerd de controle over het familievermogen volledig over te nemen. Ik slikte hard en las verder. Mijn vader schreef dat het vakantiehuis slechts één onderdeel was van een veel groter vermogen.
De grond waarop het huis stond, was jaren geleden veel meer waard geworden door een geplande ontwikkeling in de omgeving. Maar het belangrijkste stond op de laatste pagina. Het huis was volgens een oude familieovereenkomst nooit volledig van mijn moeder geweest. Een deel van de waarde behoorde toe aan mij en Mark. Mijn moeder had die overeenkomst verborgen gehouden.
Maar waarom? Ik stopte de documenten terug in de doos en hoorde plotseling een auto buiten. Ik liep naar het raam. Mark stond bij de voordeur. Alleen deze keer zag hij er niet boos uit. Hij zag er bang uit. Ik deed de deur niet open. “Julie,” riep hij. “Ik weet dat je binnen bent.” Ik bleef stil. “Luister alsjeblieft naar me.” Zijn stem brak. “Ik wist niet wat mam van plan was.” Ik opende uiteindelijk de deur op een kier.
“Wat bedoel je?” Mark keek achter zich voordat hij dichterbij kwam. “Mam heeft me verteld dat jij het huis wilde verkopen en ons eruit wilde zetten.” Ik voelde mijn maag samentrekken. “Dat is een leugen.” “Ik weet het nu.” Hij haalde een envelop uit zijn jas. “Ik vond deze in haar kantoor.” Ik pakte hem aan. Op de voorkant stond mijn naam. Binnenin zat een kopie van een bankoverschrijving.
Het bedrag was enorm. Bijna €600.000. De rekening waarop het geld was gestort stond op naam van een bedrijf dat ik niet kende. “Wat is dit?” vroeg ik. Mark keek me aan. “Dat bedrijf bestaat niet echt.” Ik fronste. “Wat bedoel je?” “Ik heb het laten controleren. Het adres is een leeg kantoor. Er werkt niemand. Maar het geld is er wel naartoe gegaan.” Ik keek opnieuw naar het document.
De datum van de overschrijving was drie maanden vóór de renovatie begonnen. Mijn moeder had het geld verplaatst voordat ik ook maar één euro in het huis had gestoken. “Waarom?” vroeg ik. Mark schudde zijn hoofd. “Omdat ze wist dat de grond verkocht zou worden.” Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen. “Dus ze wilde het huis waardevol maken, mij eruit zetten en daarna verkopen?” “Dat dacht ik eerst.” “En nu?” Mark keek naar de USB-stick in mijn hand.
“Nu denk ik dat het veel erger is.” Hij vertelde dat hij die ochtend met een oude accountant had gesproken die vroeger voor onze familie werkte. Die man had één naam genoemd die ik nog nooit eerder had gehoord: Richard Van Aken. Mijn zogenaamde oom. De man op de foto van mijn vader. “Hij zei dat Richard niet verdwenen is,” fluisterde Mark. “Hij leeft nog.” Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Waar is hij?” Mark keek me recht aan. “In het buitenland. En volgens de accountant is hij de enige persoon die kan bewijzen waar het oorspronkelijke familievermogen vandaan kwam.” Op dat moment verscheen er een nieuw bericht op mijn telefoon. Afzender: mijn moeder. Ik weet dat je de doos hebt gevonden. Ik keek naar Mark. Nog voordat ik iets kon zeggen, kwam het volgende bericht binnen. Je vader heeft je nooit verteld waarom Richard moest verdwijnen. En toen verscheen het derde bericht. Als je hem probeert te vinden, zal Mark alles verliezen. Ik keek naar mijn broer.
Hij werd lijkbleek. “Wat bedoelt ze met alles?” vroeg hij. Ik antwoordde niet. Want op dat moment begreep ik iets veel ergers. Mijn moeder probeerde mij niet alleen bang te maken. Ze wist precies waar ik naar op zoek was. En ze wist blijkbaar ook wat er zou gebeuren als ik de waarheid over Richard ontdekte.
