DEEL 3 — DE LAATSTE BRIEF VAN DANIEL
Niemand zei iets.
Ik staarde naar de envelop.
Mijn hele wereld leek plotseling ondersteboven te staan.
Daniel was dood.
Drie jaar.
Drie jaar lang had ik geprobeerd verder te leven.
Ik had gehuild.
Ik had gerouwd.
Ik had Lily alleen opgevoed.
En toen was Evan gekomen.
Hij had me geholpen.
Hij had gezegd dat hij nooit zou proberen Daniels plaats in te nemen.
Hij had Lily nooit gedwongen hem papa te noemen.
Hij had zelfs gezegd dat hij begreep waarom ik voorzichtig was.
Ik had hem geloofd.
Maar nu lag er een brief van Daniel.
Met één zin die alles veranderde.
Vertrouw Evan niet.
Ik scheurde de envelop open.
Mijn handen trilden.
Binnenin zat één vel papier.
“Lena,
Als je dit leest, betekent het dat ik geen kans meer heb gehad om je alles persoonlijk te vertellen.
Ik weet niet wanneer je deze brief zult vinden.
Misschien over een maand.
Misschien over jaren.
Maar als je hem vindt op de dag dat je met Evan trouwt, dan moet je onmiddellijk stoppen.
Trouw niet met hem.
Ga weg.
En vertrouw Peter evenmin.”
Ik keek op.
Mijn broer stond bij de deur.
Zijn gezicht was wit.
“Lena…”
Ik las verder.
“Je denkt dat mijn dood een ongeluk was.
Dat is niet waar.
Ik heb iets ontdekt over onze familie.
Iets wat Peter en Evan samen verborgen proberen te houden.
Ik ontdekte dat geld uit mijn bedrijf jarenlang werd weggesluisd.
Niet door onbekenden.
Door iemand die ik vertrouwde.
Toen ik de waarheid ontdekte, werd ik gevolgd.
Ik kreeg telefoontjes.
Bedreigingen.
En uiteindelijk werd mijn auto gemanipuleerd.”
Ik stopte met lezen.
Mijn ogen vulden zich met tranen.
“Mijn auto…”
Daniel was omgekomen bij een auto-ongeluk.
De politie had gezegd dat hij door een defect aan de remmen de controle had verloren.
Ik had nooit gedacht dat iemand hem had willen vermoorden.
Ik keek naar Evan.
“Jij wist hiervan.”
“Nee.”
“Je liegt.”
Hij schudde zijn hoofd.
“Lena, ik zweer het…”
“Waarom staat jouw naam hier?”
Ik hield de brief omhoog.
Evan werd stil.
Peter liep naar voren.
“Laat mij uitleggen.”
“Jij?”
Ik lachte bitter.
“Jij hebt Lily bij haar arm gegrepen.”
“Dat was niet om haar pijn te doen.”
“Waarom dan?”
Peter keek naar de grond.
“Ze zag iets wat ze niet mocht zien.”
“Wat?”
Hij antwoordde niet.
Ik liep naar hem toe.
“Wat zag mijn dochter?”
Hij slikte.
“Een gesprek.”
“Welk gesprek?”
“Tussen Evan en mij.”
“Waarover?”
Hij keek naar Evan.
Evan schudde bijna onmerkbaar zijn hoofd.
Ik zag het.
En Peter ook.
“Over Daniel,” fluisterde Peter.
De kamer leek te draaien.
“Wat over Daniel?”
Peter haalde diep adem.
“Evan ontdekte dat Daniel van plan was de politie in te schakelen.”
“Waarvoor?”
“Voor fraude.”
“Door wie?”
Peter keek mij eindelijk aan.
“Door mij.”
Mijn adem stokte.
Mijn eigen broer.
Peter.
Mijn familie.
Ik kon geen woord uitbrengen.
“Hoeveel?”
“Het ging niet om één betaling.”
“Hoeveel, Peter?”
Hij sloot zijn ogen.
“Bijna vier miljoen.”
Mijn moeder slaakte een kreet.
“Mijn God…”
Evan probeerde weg te lopen.
Ik draaide me om.
“Waar ga je heen?”
“Dit is genoeg.”
“Voor jou misschien.”
Ik pakte mijn telefoon.
“Nu bel ik de politie.”
Evan bleef staan.
“Lena, denk na.”
“Ik denk al maanden.”
Ik drukte het nummer in.
Maar voordat ik kon bellen, ging er een geluid uit de metalen doos.
Een klein lampje begon te knipperen.
Ik keek ernaar.
“Wat is dat?”
Peter werd opnieuw bleek.
“Dat…”
“Wat?”
“Een recorder.”
Ik opende het apparaat.
Er zat een geheugenkaart in.
Ik plaatste hem in de lezer die Lily had gevonden.
Een geluidsbestand verscheen.
Datum: twee weken voor Daniels dood.
Ik drukte op afspelen.
Eerst hoorde ik ruis.
Toen Daniels stem.
“Als je dit hoort, weet je dat ik gelijk had.”
Daarna een andere stem.
Evan.
Mijn toekomstige echtgenoot.
“Ik geef je één laatste kans, Daniel.”
Mijn hart brak.
Daniel antwoordde:
“Je krijgt niets.”
Evan:
“Dan verlies je alles.”
Een stoel schoof.
Daarna Peter.
“Hij weet te veel.”
Ik zette het geluid harder.
Daniel zei:
“Als jullie me iets aandoen, krijgt Lena alles te weten.”
Toen hoorde ik een harde klap.
Daarna stilte.
Ik keek naar Evan.
Hij was niet langer kalm.
“Dat bestand is gemanipuleerd.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Je stem staat erop.”
“Dat bewijst niets.”
Toen kwam de laatste zin.
Daniels stem.
Zacht.
Bijna fluisterend.
“Lena, alsjeblieft… als je dit ooit hoort… kijk naar de camera.”
Ik fronste.
“Welke camera?”
Lily wees naar het plafond.
“Die.”
Ik keek omhoog.
In de hoek van de kamer zat een klein zwart bolletje.
Een camera.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
Evan had gedacht dat niemand wist dat die camera bestond.
Maar Daniel had hem ontdekt.
Ik pakte mijn telefoon.
“Lily.”
“Ja, mama?”
“Heb jij deze camera vandaag gezien?”
Ze knikte.
“Ja.”
“Wanneer?”
“Toen Evan en oom Peter hier kwamen.”
Mijn hart bonsde.
“Wat deden ze?”
Lily keek naar Evan.
“Ze haalden iets uit de camera.”
Evan verstijfde.
“Wat?”
Lily wees naar zijn jas.
“Hij stopte het in zijn zak.”
Ik keek naar Evan.
“Geef me je jas.”
“Nee.”
“Geef me je jas.”
Hij deed een stap achteruit.
En toen gebeurde iets wat niemand verwachtte.
Mijn moeder liep naar hem toe.
Ze gaf hem een klap in zijn gezicht.
“Genoeg.”
Evan keek haar geschokt aan.
Maar mijn moeder zei slechts:
“Mijn dochter trouwt vandaag niet met een moordenaar.”
