DEEL 3 — HET DOCUMENT UIT HET VERLEDEN
“Mijn vader?”
Ik kon nauwelijks spreken.
Evelyn keek me aan.
“Wat zei ze?”
Ik zette de telefoon op luidspreker.
Phoebe herhaalde:
“Het document draagt de naam van jullie vader. Het lijkt erop dat hij ooit geprobeerd heeft het landgoed aan iemand anders over te dragen.”
“Maar dat kan niet.”
“Waarom niet?”
“Omdat mijn vader het huis nooit heeft gehad.”
Evelyn knikte.
“Dat weet ik zeker.”
Phoebe zei:
“Dat dachten wij ook.”
Ik stond op.
Mijn benen voelden zwak.
“Waar is dat document?”
“Bij een notariskantoor in Denver.”
“Hoe komt Luca eraan?”
“Dat weten we nog niet.”
“En waarom is het belangrijk?”
Phoebe zuchtte.
“Omdat Luca het gebruikt om te beweren dat jij het huis oorspronkelijk via een familieconstructie hebt verkregen.”
“Dat is onzin.”
“Dat weet ik.”
“Maar?”
“Maar iemand heeft het document officieel laten registreren.”
De kamer werd stil.
Ik keek naar Evelyn.
“Wie?”
Phoebe antwoordde:
“Een notaris die twaalf jaar geleden is overleden.”
* * *
Mijn vader was al jaren dood.
Hij was gestorven voordat ik Luca ontmoette.
Voordat ik het landgoed kocht.
Voordat mijn bedrijf groot werd.
Mijn vader had me altijd geleerd dat bezit niet alleen draaide om geld.
“Alles wat je krijgt,” zei hij vroeger, “kan iemand proberen af te pakken.”
Ik had nooit gedacht dat hij gelijk zou krijgen.
* * *
Die middag reed Evelyn met me naar Phoebe's kantoor.
Ik mocht eigenlijk niet lang in de auto zitten.
Mijn lichaam was nog niet hersteld.
Maar ik wilde antwoorden.
Lily bleef bij Evelyns vriendin, die ik vertrouwde.
Bij Phoebe lagen drie dikke dossiers op tafel.
Ze schoof er één naar me toe.
“Dit is het originele eigendomsdossier.”
Daarin stond mijn naam.
Duidelijk.
Zonder twijfel.
“En dit,” zei ze, “is het document dat Luca heeft gevonden.”
Ze legde een vergeeld vel papier neer.
Ik keek naar de handtekening.
Mijn vaders naam.
Daniel Morgan.
Mijn adem stokte.
“Dat is zijn handschrift.”
“Ik weet het.”
“Wanneer is dit ondertekend?”
“Achttien jaar geleden.”
Ik keek op.
“Dat was voordat ik het huis kocht.”
“Precies.”
“Wat staat erin?”
Phoebe wees naar een passage.
“Je vader verklaart dat hij het recht op een toekomstig landgoed overdraagt aan een familielid.”
“Welk familielid?”
Phoebe keek me aan.
“Dat is het vreemde.”
Ze draaide het document om.
Onderaan stond een naam.
Ik las hem.
Mijn ogen werden groot.
Wendy Hale.
Luca's moeder.
Ik voelde mijn maag samentrekken.
“Mijn vader kende Wendy?”
Evelyn schudde haar hoofd.
“Dat heb ik nooit gehoord.”
Phoebe knikte.
“Dat is ook wat mij verontrust.”
“Maar als mijn vader dit heeft getekend…”
“Dan zou Wendy misschien kunnen beweren dat het landgoed oorspronkelijk voor haar bedoeld was.”
Ik keek haar aan.
“Maar het bestond toen nog niet eens.”
“Dat is waar.”
“Dus het document is waardeloos.”
“Waarschijnlijk.”
“Waarschijnlijk?”
Phoebe vouwde haar handen.
“Er is nog een probleem.”
Ik voelde de spanning terugkomen.
“Wat?”
“De getuige.”
“Wie?”
“Een vrouw genaamd Margaret Collins.”
Evelyn werd bleek.
“Margaret Collins?”
Phoebe keek haar aan.
“Ken jij haar?”
Evelyn knikte langzaam.
“Ze werkte vroeger voor onze vader.”
Ik keek naar mijn zus.
“Wat?”
“Ze was zijn assistente.”
“Waarom heb je me dat nooit verteld?”
“Omdat ik dacht dat ze jaren geleden was verhuisd.”
Phoebe stond op.
“Ze leeft nog.”
Ik voelde een rilling over mijn rug.
“Waar?”
“Florida.”
Ik keek naar Evelyn.
“Miami?”
Phoebe knikte.
“Miami.”
* * *
Op datzelfde moment ontving ik een bericht.
Van Luca.
Ik hoop dat je een fijne nacht hebt gehad bij je zus.
Daaronder:
Je hoeft niet boos te zijn. Je zult snel begrijpen dat alles wat ik doe voor ons gezin is.
Ik staarde naar het scherm.
Toen kwam een tweede bericht.
Je kunt beter niet proberen problemen te maken.
Evelyn keek over mijn schouder.
“Hij dreigt met je.”
“Nee.”
Ik legde mijn telefoon neer.
“Hij waarschuwt me.”
“Waarvoor?”
“Dat ik iets niet moet ontdekken.”
* * *
Phoebe pakte haar telefoon.
“Ik heb een vlucht gevonden.”
“Wanneer?”
“Vanavond.”
Evelyn keek me aan.
“Je bent net bevallen.”
“Ik weet het.”
“Jessi—”
“Ik ga niet naar Miami om met Luca te praten.”
“Waarom dan?”
Ik keek naar het document.
Naar de naam van mijn vader.
Naar de naam van Wendy.
“Om Margaret Collins te vinden.”
* * *
Die avond, terwijl wij ons voorbereidden om te vertrekken, plaatste Luca opnieuw een foto.
Deze keer stond Wendy naast hem.
Achter hen stond mijn woonkamer.
Op tafel lagen mijn zilveren champagneglazen.
Wendy glimlachte.
Bijschrift:
Sommige dingen komen eindelijk terecht bij de mensen voor wie ze bedoeld waren.
Ik zoomde in op de foto.
Op de achtergrond stond iets op de schoorsteenmantel.
Een oude houten doos.
Mijn vader had zo'n doos gehad.
Ik kende hem.
Maar ik wist zeker dat hij nooit in mijn huis had gestaan.
Ik keek naar Phoebe.
“Wat is dat?”
Ze zoomde in.
Toen verstijfde ze.
“Jessi…”
“Wat?”
“Die doos.”
“Wat ermee?”
“Die stond vermeld in het document.”
Mijn hart stopte bijna.
“Wat zat erin?”
Phoebe keek me recht aan.
“Dat weten we niet.”
“Waarom?”
“Omdat volgens het document jouw vader die doos aan Wendy heeft gegeven.”
Ik keek naar de foto.
Toen naar de naam op het papier.
En plotseling begreep ik iets.
Luca had het huis misschien niet zomaar geprobeerd af te pakken.
Hij was op zoek naar iets.
Iets dat al achttien jaar verborgen was.
En hij geloofde dat het nog steeds ergens in mijn huis lag.
* * *
