DEEL 9 — MIJN VADER LEEFDE
Victor kwam langzaam dichterbij.
Richard stapte voor me.
“Blijf staan.”
Victor glimlachte.
“Je bent nog steeds bang voor me, Richard.”
“Niet meer.”
“Dat geloof je zelf niet.”
Ik keek naar Victor.
“Waar is mijn vader?”
Hij keek mij aan.
“Levend.”
Mijn knieën werden zwak.
“Waar?”
“Dat vertel ik je als je me de kist geeft.”
Ik lachte.
“Dus daarom ben je hier.”
“Die documenten horen bij mij.”
“Nee.”
“Ze bevatten bewijs dat mij kan vernietigen.”
“Dan zijn ze blijkbaar precies waar ze moeten zijn.”
Victor keek boos.
“Je lijkt op je moeder.”
“Dat hoor ik vaker.”
“Zij was ook koppig.”
“Wat heb je met haar gedaan?”
Zijn gezicht werd koud.
“Ik heb haar nooit aangeraakt.”
“Maar je bedreigde haar.”
“Om haar te laten zwijgen.”
“Waarom?”
“Omdat ze dingen wist die niemand mocht weten.”
Anna stapte naar voren.
“Je liegt.”
Victor keek haar aan.
“Jij had dood moeten blijven.”
Ik voelde een rilling.
“Dus jij hebt iedereen laten geloven dat Anna dood was?”
Victor zei niets.
Dat was genoeg.
Ik keek naar Anna.
“Hoe ben je ontsnapt?”
“Je moeder hielp me.”
“En daarna?”
“Ik verdween.”
Victor zuchtte.
“Jullie vrouwen hebben altijd gedacht dat verdwijnen hetzelfde was als winnen.”
Hij keek naar mij.
“Maar je moeder heeft verloren.”
“Mijn moeder heeft mij beschermd.”
“Door je hele leven tegen je te liegen.”
Ik voelde woede opkomen.
“Waarom wist mijn vader hiervan?”
Victor glimlachte.
“Omdat hij degene was die het plan bedacht.”
Ik bevroor.
“Welk plan?”
“Het plan om het familiefortuin te verbergen.”
Ik keek naar Richard.
“Is dat waar?”
Hij knikte langzaam.
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat Victor het geld wilde.”
Victor lachte.
“Niet alleen ik.”
Hij wees naar Richard.
“Vraag hem hoeveel hij kreeg.”
Ik keek naar Richard.
Hij werd bleek.
“Richard?”
“Ik heb nooit geld genomen.”
Victor glimlachte.
“Dat zegt hij nu.”
Ik voelde me verloren.
Wie sprak de waarheid?
Toen haalde Victor een foto uit zijn jas.
Hij gaf hem aan mij.
Ik keek.
Mijn vader.
Levend.
In een onbekende kamer.
Naast hem stond een krant.
De datum was van vorige week.
Mijn adem stokte.
“Waar is hij?”
Victor antwoordde:
“Onder het oude huis.”
Mijn hart sloeg over.
“Je bedoelt mijn huis?”
“Ja.”
“Waarom?”
“Omdat je vader daar iets heeft begraven.”
“Wat?”
“De originele financiële administratie.”
Ik keek naar de kist.
“En waarom wil je die?”
“Omdat daarin staat wie het geld heeft gestolen.”
“Dat weten we al.”
“Nee.”
Victor keek mij recht aan.
“Jullie denken dat ik het was.”
“Was jij het niet?”
“Ik verplaatste het geld.”
Mijn adem stokte.
“Maar iemand anders gaf me opdracht.”
Iedereen zweeg.
“Wie?”
Victor glimlachte.
“Je moeder.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Dat geloof ik niet.”
“Je zou verbaasd zijn.”
Anna schreeuwde:
“Hij liegt!”
Victor draaide zich om.
“Vraag haar waarom ze de laatste bankrekening opende.”
Anna werd stil.
Ik keek haar aan.
“Tante?”
Ze zei niets.
“Wat heeft mama gedaan?”
Anna huilde.
“Je moeder wilde je beschermen.”
“Dat is geen antwoord.”
“Ze heeft het geld zelf verplaatst.”
Ik voelde de wereld om me heen verdwijnen.
“Waarom?”
“Omdat Victor het zou stelen.”
“Maar waarom naar hem?”
“Om hem te laten geloven dat hij controle had.”
Ik keek naar Victor.
Hij glimlachte.
“Je moeder was slimmer dan jullie allemaal.”
“Dus waar is het geld?”
Victor zei niets.
Anna keek naar mij.
“Het is nooit verdwenen.”
“Waar is het?”
Ze wees naar de kist.
“Daar.”
Ik opende de dubbele bodem.
Daar lagen honderden documenten.
Bankcertificaten.
Aandelen.
En een klein zwart boek.
Op de eerste pagina stond:
EIGENDOM — EMILY CARTER
Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.
Mijn moeder had alles voor mij bewaard.
Maar toen zag ik een naam onderaan.
Een naam die ik nooit had verwacht.
Beheerder: Michael Carter.
Ik keek naar Michael.
Hij werd lijkbleek.
“Waarom staat jouw naam hierin?”
Hij antwoordde niet.
Victor begon te lachen.
“Eindelijk.”
Michael keek naar mij.
“Emily…”
“Wat heb je gedaan?”
Hij sloot zijn ogen.
“Ik heb je vader geholpen.”
“Waar is hij?”
Michael fluisterde:
“Onder het huis.”
Toen klonk er plotseling een harde knal.
Iedereen draaide zich om.
Victor viel op de grond.
Er klonk een tweede knal.
En daarna stilte.
Ik keek naar de bomen.
Iemand had geschoten.
Victor lag bewusteloos.
En ergens in het donker…
rende iemand weg.
* * *
