DEEL 4 — HET GEHEIM DAT MARIANNE JAREN VERBORGEN HIELD
Ik keek naar het bericht van de notaris.
“Mevrouw Laura, er is nog een document gevonden dat u onmiddellijk moet zien.”
Mijn hart voelde zwaar.
Niet door angst.
Maar door het gevoel dat ik eindelijk dicht bij de waarheid kwam.
* * *
Een uur later zat ik tegenover de notaris.
Hij legde een oude map op tafel.
“Dit document zat jarenlang in een afgesloten dossier,” zei hij.
“Waarom is het nu pas gevonden?”
Hij keek ernstig.
“Omdat iemand heeft geprobeerd het verborgen te houden.”
Mijn vingers gingen langzaam over de kaft.
Toen ik de eerste pagina opende, zag ik de naam.
Marianne de Vries.
* * *
“Wat heeft mijn schoonmoeder hiermee te maken?”
De notaris haalde diep adem.
“Dit gaat over de aankoop van het huis.”
Ik fronste.
“Maar ik heb het huis gekocht.”
“Dat dacht u.”
Hij schoof een tweede document naar mij.
Mijn ogen werden groot.
Jaren geleden had Marianne geprobeerd een deel van de eigendom te claimen.
Niet omdat ze had betaald.
Maar omdat ze beweerde dat Daan recht had op een aandeel.
* * *
Ik voelde de woede omhoog komen.
Dus dit ging nooit alleen over een logeerplek.
Nooit alleen over regels.
Ze wilden langzaam controle krijgen.
Eerst over mijn slaapkamer.
Daarna over mijn huis.
En uiteindelijk misschien over mijn hele leven.
* * *
Toen kreeg ik een bericht van Daan.
“Laura, ik moet je iets vertellen over mijn moeder.”
Ik belde hem meteen.
Zijn stem klonk gebroken.
“Mijn moeder heeft dit al jaren gepland.”
“Wat bedoel je?”
Hij zweeg even.
“Ze wilde altijd dat dit huis ooit van ons zou zijn.”
Ik keek naar het document voor mij.
“Van ons?”
“Nee, Laura…”
Zijn stem trilde.
“Van haar.”
* * *
Die avond kwam ik thuis.
Marianne zat nog steeds in de woonkamer.
Alsof ze wachtte.
“Ik weet alles,” zei ik.
Ze keek op.
Voor een moment zag ik angst in haar ogen.
Maar toen glimlachte ze.
“Dan weet je ook waarom ik deed wat ik deed.”
Ik bleef stil.
“Dit huis had altijd bij de familie moeten blijven.”
Ik keek haar recht aan.
“Dit huis hoort niet bij jouw familie.”
“Dit huis hoort bij degene die ervoor heeft gewerkt.”
* * *
Ze stond op.
“Je denkt dat je gewonnen hebt?”
Ik keek haar aan.
“Volgens mij begrijp je het nog steeds niet.”
“Het gaat niet meer om het huis.”
“Het gaat om het feit dat jij dacht dat je mij kon verwijderen uit mijn eigen leven.”
* * *
Toen pakte Marianne haar telefoon.
Ze stuurde één bericht.
Ik zag de naam verschijnen.
Daan.
Mijn hart zonk.
Want op dat moment begreep ik…
Marianne stond niet alleen.
Er was iemand anders die al die tijd had meegewerkt.
En die persoon zat dichter bij mij dan ik ooit had gedacht.
