DEEL 2 — DE STOF DIE NIET IN ZIJN LICHAAM HOORDE TE ZITTEN
De gang bleef stil.
Zo stil dat ik het zachte piepen van de monitor achter de glazen deuren kon horen.
Emily stond nog steeds gebukt bij haar sleutels.
Maar ze raapte ze niet op.
Ze keek naar mij.
Ik keek terug.
“Wie heeft hem gevonden?” vroeg ik.
Niemand antwoordde.
Ik herhaalde mijn vraag.
“Wie heeft Jason gevonden?”
Robert zuchtte geïrriteerd.
“Emily heeft de ambulance gebeld.”
Ik draaide mijn hoofd naar haar.
“Was jij bij hem toen hij instortte?”
Emily slikte.
“Ja.”
“Hoe laat?”
“Ongeveer… twee uur.”
“Ongeveer?”
“Het was laat. Ik weet het niet precies.”
Ik keek naar de verpleegkundige.
“Hoe laat kwam de ambulance binnen?”
“02:47.”
Mijn ogen gingen terug naar Emily.
“Dus je wist al om 02:47 dat hij bewusteloos was.”
Ze knikte langzaam.
“Ja.”
“En wanneer heb je mij gebeld?”
Ze keek naar Robert.
Dat ene kleine gebaar vertelde me genoeg.
“Niet jij,” zei ik.
Emily keek weg.
“Wie dan?”
Robert antwoordde:
“Ik heb je gebeld.”
“Nadat je wist dat Jason in het appartement van Emily lag.”
“Ja.”
“Waarom belde je mij niet meteen?”
Hij keek me boos aan.
“Dit is geen moment voor beschuldigingen.”
“Dat bepaal ik zelf.”
Linda kwam tussen ons staan.
“Sarah, alsjeblieft. Jason heeft hulp nodig.”
“Ik probeer hem juist te helpen.”
Ik wees naar het dossier.
“Zijn kalium is 2,8. Zijn natrium is 158. Er is sprake van een afwijkend hartritme en mogelijk een verlengd QT-interval. En de toxicologie is nog niet compleet.”
Ik keek naar de arts die net uit de behandelkamer kwam.
“Dokter, is er iets toegediend voordat hij hier aankwam?”
De arts keek kort naar Emily.
Toen naar mij.
“We weten het niet.”
“Was er sprake van medicatie?”
“Er zijn sporen gevonden van een onbekende stof in zijn maaginhoud, maar het laboratorium is nog bezig.”
Mijn hart begon sneller te slaan.
“Welke stof?”
“Dat kunnen we nog niet zeggen.”
Emily deed een stap achteruit.
Ik zag het.
De angst in haar ogen.
“Wat heeft hij gegeten?” vroeg ik.
Niemand antwoordde.
“Wat heeft Jason gegeten voordat hij instortte?”
Emily schudde haar hoofd.
“Alleen wat wijn.”
“Wijn?”
“Ja.”
“Hoeveel?”
“Een glas.”
“Een glas wijn veroorzaakt geen natrium van 158.”
Emily werd bleek.
“Dat weet ik niet.”
“Ik wel.”
Ik keek haar recht aan.
“En jij zou dat ook moeten weten als je werkelijk alleen zijn collega bent.”
Haar lippen trilden.
“Ik heb niets gedaan.”
Die zin kwam er te snel uit.
Ik had haar niets gevraagd over iets doen.
Ik had alleen gevraagd wat hij had gegeten.
Mijn maag draaide om.
“Wat bedoel je met ‘niets gedaan’?”
Emily zweeg.
Robert greep haar arm.
“Emily, hou je erbuiten.”
Ik zag het.
De manier waarop hij haar beschermde.
Niet als een schoondochter.
Niet als een onbekende.
Als iemand die hij al langer kende.
“Hoe lang ken je Emily eigenlijk?” vroeg ik.
Robert keek mij strak aan.
“Dat doet er niet toe.”
“Voor mij wel.”
“Sarah…”
“Hoe lang?”
Hij antwoordde niet.
Emily wel.
“Vier jaar.”
Vier jaar.
Ik voelde iets verschuiven in mijn hoofd.
Jason werkte pas drie jaar bij zijn huidige bedrijf.
“Maar jij bent pas drie jaar zijn projectmanager.”
Ze keek naar beneden.
“Dat klopt.”
“Dus je kende zijn familie al vóórdat je zijn collega werd.”
Geen antwoord.
Daar was het.
De eerste echte barst.
Ik pakte mijn telefoon.
“Wat ga je doen?” vroeg Linda.
“Ik bel de politie.”
Robert werd lijkbleek.
“Dat is niet nodig.”
“Waarom niet?”
“Omdat dit een medisch noodgeval is.”
“Het kan ook een misdrijf zijn.”
Emily begon te huilen.
“Sarah, alsjeblieft.”
Ik keek haar aan.
“Vertel me de waarheid.”
“Ik kan niet.”
“Waarom?”
Ze keek naar Jason door het glas.
“Als ik vertel wat er is gebeurd…”
Ze stopte.
“Wat dan?”
Ze fluisterde:
“Dan gaat niet alleen Jason eraan.”
De woorden bleven tussen ons hangen.
Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
“Wat bedoel je?”
Emily keek naar Robert.
Toen naar Linda.
Daarna naar mij.
“Jouw man werkte niet alleen aan bedrijfsprojecten.”
Mijn hart sloeg over.
“Waar werkte hij dan aan?”
Ze antwoordde niet.
De deur van de behandelkamer ging open.
Een arts kwam haastig naar buiten.
“Mevrouw?”
Ik draaide me om.
“Uw man heeft zojuist een hartritmestoornis gekregen.”
Mijn bloed stolde.
“Hoe ernstig?”
“Ernstig genoeg dat we hem onmiddellijk moeten stabiliseren.”
“En de oorzaak?”
De arts keek naar het dossier.
“De toxicologie is terug.”
Ik hield mijn adem in.
“Wat hebben jullie gevonden?”
Hij keek me recht aan.
“Een krachtige stof die niet in zijn voorgeschreven medicatie voorkomt.”
Mijn ogen gingen automatisch naar Emily.
Zij begon te huilen.
Maar de arts was nog niet klaar.
“En er is nog iets.”
“Wat?”
“De hoeveelheid was niet toevallig.”
De gang werd stil.
“Wat bedoelt u?”
De arts antwoordde zacht:
“Dit lijkt op een opzettelijke toediening.”
* * *
