DEEL 7 — DE MAN ACHTER ALLES
De foto bleef op het scherm van Phoebe staan.
Ze kon niet ademen.
Niet omdat ze bang was.
Maar omdat haar hele verleden in één seconde veranderde.
De jongen op de foto was Spencer.
Jonger.
Onschuldig.
Met dezelfde ogen die ze ooit had liefgehad.
Naast hem stond Alexander Conway.
Zijn vader.
En aan de andere kant…
Haar oom.
Julian Harrell.
De broer van haar moeder.
De man die twintig jaar geleden verdwenen was.
De man over wie haar familie nooit sprak.
Phoebe keek langzaam naar haar vader.
‘Papa…’
Raymond zei niets.
En opnieuw voelde ze die pijnlijke stilte.
De stilte van iemand die meer wist dan hij vertelde.
‘Waarom staat mijn oom op deze foto?’
Raymond keek naar de afbeelding.
Zijn gezicht werd donker.
‘Omdat Julian degene was die alles begon.’
* * *
Jaren geleden.
Voordat Phoebe volwassen was.
Voordat Spencer CEO werd.
Voordat Apex Group bestond.
Was er een strijd binnen de familie Harrell.
Twee broers.
Raymond en Julian.
Raymond geloofde in opbouwen.
In vertrouwen.
In mensen helpen groeien.
Maar Julian geloofde in iets anders.
Macht.
Controle.
Hij vond dat de familie Harrell te zwak was geworden.
Te vriendelijk.
Volgens hem was rijkdom alleen waardevol als anderen bang voor je waren.
Toen Raymond weigerde om op die manier zaken te doen, voelde Julian zich verraden.
En toen maakte hij een keuze.
Hij sloot een geheime samenwerking met Alexander Conway.
De vader van Spencer.
Samen wilden ze het imperium van Harrell overnemen.
Maar er was één probleem.
Phoebe.
* * *
‘Mijn moeder wist hiervan, hè?’
Raymond keek naar zijn dochter.
Langzaam knikte hij.
‘Ja.’
Phoebe voelde haar hart breken.
‘En zij wilde mij beschermen.’
‘Ja.’
‘Maar ze is gestorven voordat ze mij alles kon vertellen.’
Raymond zweeg.
Dat antwoord was genoeg.
* * *
Ondertussen zat Spencer alleen in zijn kantoor.
De man die ooit duizenden mensen leiding gaf, zat nu in een lege kamer.
Zijn telefoon bleef overgaan.
Nieuwsberichten verschenen.
"Apex Group mogelijk onderwerp van groot onderzoek."
"CEO Spencer Conway onder druk na onthullingen."
"Harrell Capital neemt mogelijk controle over."
Maar niets daarvan deed hem zoveel pijn als één gedachte.
Phoebe.
Hij herinnerde zich die avond.
De avond van het gala.
Hoe ze beneden aan de trap stond.
Hoe ze wachtte tot hij haar verdedigde.
En hoe hij niets zei.
Hij had gedacht dat hij haar klein maakte.
Maar nu begreep hij iets.
Hij had niet haar waarde verminderd.
Hij had alleen laten zien hoeveel hij zelf verloren had.
* * *
Die avond kreeg Spencer onverwacht bezoek.
Hij keek op toen de deur openging.
Phoebe stond daar.
Alleen.
Geen vader.
Geen advocaten.
Geen beveiliging.
Alleen zij.
Hij stond langzaam op.
‘Phoebe.’
Ze keek hem aan.
Voor het eerst zag hij geen vrouw die hoopte dat hij haar zou kiezen.
Hij zag een vrouw die zichzelf eindelijk had gekozen.
‘Waarom ben je hier?’
Ze liep naar het bureau.
Legde een map neer.
‘Omdat ik antwoorden wil.’
Spencer fronste.
‘Welke antwoorden?’
Ze keek hem strak aan.
‘Wat wist jouw vader over mijn familie?’
Spencer werd stil.
Dus ze wist het.
‘Mijn vader vertelde mij nooit alles.’
Phoebe keek hem aan.
‘Maar hij gebruikte mij.’
Spencer sloot zijn ogen.
Die woorden deden pijn.
Omdat ze waar waren.
‘Ik wist niet dat mijn vader zo ver ging.’
Phoebe antwoordde:
‘Maar je wist genoeg om mij niet de waarheid te vertellen.’
Hij had geen antwoord.
* * *
Na een lange stilte zei Spencer:
‘Ik hield echt van je.’
Phoebe keek weg.
‘Dat is het probleem, Spencer.’
Hij keek haar aan.
‘Wat?’
‘Je hield van mij toen je dacht dat ik niets kon veranderen.’
Ze draaide zich naar hem.
‘Maar toen je ontdekte wie ik werkelijk was, veranderde alles.’
Spencer wilde iets zeggen.
Maar ze stopte hem.
‘Liefde die alleen bestaat zolang iemand kleiner is dan jij… is geen liefde.’
* * *
Op dat moment ging haar telefoon.
Een bericht.
Van een onbekend nummer.
Phoebe opende het.
En haar gezicht veranderde.
Spencer zag het.
‘Wat is er?’
Ze gaf hem de telefoon.
Op het scherm stond een foto.
Een recente foto.
Geen oude herinnering.
Geen verleden.
Een foto van een man die buiten het gebouw stond.
Een man die ze allebei kenden.
Julian Harrell.
Maar dat was onmogelijk.
Want iedereen dacht dat hij twintig jaar geleden was overleden.
Onder de foto stond één zin:
"Jullie hebben allemaal naar de verkeerde vijand gezocht."
Nog een bericht verscheen.
"Ik heb jullie families tegen elkaar opgezet."
"Ik heb Apex Group gebouwd."
"En ik zal het ook vernietigen."
Spencer keek naar Phoebe.
Voor het eerst stonden ze aan dezelfde kant.
Niet als man en vrouw.
Maar als twee mensen die beseften dat ze allebei waren gebruikt.
* * *
De volgende ochtend verscheen Julian Harrell voor de camera's.
Na twintig jaar stilte.
De zakenwereld stond stil.
Want de man die iedereen dood waande…
was terug.
En hij had één boodschap:
‘Raymond heeft mijn plaats ingenomen.’
Hij glimlachte koud.
‘Maar binnenkort krijgt iedereen de waarheid te zien.’
* * *
Phoebe keek naar haar vader op het nieuws.
Raymond stond naast haar.
‘Hij komt terug.’
Raymond knikte.
‘Ja.’
‘En hij wil alles vernietigen.’
Raymond keek ernstig.
‘Nee, Phoebe.’
Hij pakte haar hand.
‘Hij wil iets veel gevaarlijkers.’
‘Wat dan?’
Hij keek naar het scherm.
Naar Julian.
‘Hij wil dat wij elkaar vernietigen.’
Phoebe begreep het.
De echte strijd was nog niet begonnen.
Spencer had zijn huwelijk verloren.
Apex Group stond op het spel.
Maar nu stond de hele familie Harrell tegenover de grootste vijand uit hun geschiedenis.
En deze keer…
zou niemand ongeschonden blijven.
HET EINDE VAN HET EERSTE HOOFDSTUK…
