DEEL 4 — HET HUIS DAT OP MIJ WACHTTE
Ik staarde naar mijn telefoon.
De verbinding was verbroken.
Maar die ene zin bleef door mijn hoofd spoken.
Ik ben je vader.
Mijn handen trilden zo hevig dat ik de telefoon nauwelijks kon vasthouden.
"Laura?"
De stem van Thomas bracht me terug naar de werkelijkheid.
Ik keek hem aan.
"Je wist het."
Hij schudde onmiddellijk zijn hoofd.
"Niet alles."
"Maar je wist dat hij misschien nog leefde."
Thomas zweeg.
Dat was genoeg.
Ik voelde iets kouds door mijn lichaam trekken.
"Hoe lang?"
"Laura..."
"Hoe lang wist je dat mijn vader mogelijk nog leefde?"
Hij keek naar de grond.
"Een paar maanden."
Ik lachte ongelovig.
"Een paar maanden?"
Helena stond nog steeds naast de tafel.
Ze leek ineens ouder.
Alsof ze in enkele minuten twintig jaar ouder was geworden.
"Waarom heb je me niets verteld?"
Thomas keek naar zijn moeder.
"Ze verbood me."
Ik draaide me naar Helena.
"Je verbood je eigen zoon om mij te vertellen dat mijn vader misschien nog leefde?"
"Ik probeerde je te beschermen."
"Waartegen?"
Ze antwoordde niet.
Gerard kwam dichterbij.
"Tegen dezelfde mensen die uw vader probeerden te laten verdwijnen."
Ik keek hem aan.
"Dan gaan we naar het huis."
Thomas pakte mijn arm.
"Nee."
Ik trok me los.
"Mijn vader heeft me daarheen gestuurd."
"Juist daarom."
"Wat bedoel je?"
Thomas keek nerveus naar Gerard.
"Als je vader je naar het huis stuurt, betekent dat dat hij wil dat je iets vindt."
"En?"
"Misschien iets wat anderen ook zoeken."
Ik keek naar de oude brief.
Toen naar Emma.
Mijn dochter stond stil naast me.
Ik wilde haar hier niet bij betrekken.
Maar ik wist ook dat ik haar niet alleen kon achterlaten.
"Ik ga," zei ik.
Gerard knikte.
"Dan ga ik met u mee."
Thomas deed een stap naar voren.
"Ik ook."
Ik keek hem aan.
"Ik weet niet meer of ik je kan vertrouwen."
Zijn gezicht vertrok.
"Dat begrijp ik."
"Maar je komt toch mee."
Hij knikte.
Helena begon plotseling te huilen.
"Laura..."
Ik draaide me om.
"Wat?"
Ze keek naar mij.
"Als je naar dat huis gaat..."
Ze slikte.
"Open de kelder niet."
Mijn hart sloeg over.
"Waarom?"
"Daar ligt niets."
Gerard keek haar scherp aan.
"Dan zou u geen reden hebben om haar te waarschuwen."
Helena sloot haar mond.
Twintig minuten later verlieten we het landhuis.
De regen was harder geworden.
De feestverlichting verdween achter ons terwijl we richting Amsterdam reden.
Niemand sprak.
Emma zat naast me op de achterbank.
Ze hield haar knuffel stevig vast.
"Is opa echt niet dood?"
Ik keek naar haar.
"Ik weet het niet, lieverd."
"Maar hij belde."
"Ja."
"Dan is hij niet dood."
Ik glimlachte zwak.
"Misschien heb je gelijk."
Na ongeveer veertig minuten reden we de Prinsengracht op.
Daar stond het huis.
Mijn huis.
Het huis van mijn vader.
De donkere ramen weerspiegelden de regen.
Ik had er sinds zijn dood nauwelijks nog gewoond.
Ik had het altijd als een soort monument beschouwd.
Een plek vol herinneringen die ik niet durfde aan te raken.
Maar nu voelde het anders.
Alsof het huis op mij had gewacht.
Ik stapte uit.
De voordeur was afgesloten.
Ik haalde mijn sleutel uit mijn tas.
Maar voordat ik hem in het slot kon steken, ging de deur vanzelf open.
Emma greep mijn hand.
"Was jij dat?"
Ik schudde mijn hoofd.
Thomas keek naar Gerard.
Gerard werd bleek.
"Niemand wist dat we kwamen."
We gingen naar binnen.
De geur van oud hout en stof kwam me tegemoet.
Alles leek hetzelfde.
De klok.
De boekenkast.
Het schilderij boven de haard.
Maar toen zag ik iets.
Op de tafel lag een verse envelop.
Mijn naam stond erop.
LAURA.
Ik pakte hem op.
Binnenin zat een sleutel.
En een kort briefje.
Je hebt eindelijk begrepen waarom ik je waarschuwde.
Mijn ogen vulden zich met tranen.
Zoek waar niemand ooit zoekt.
Ik keek om me heen.
"Wat betekent dat?"
Gerard keek naar het plafond.
"Uw vader hield van raadsels."
Thomas liep naar de boekenkast.
"Misschien bedoelt hij de verborgen ruimte."
Ik keek hem aan.
"Welke verborgen ruimte?"
Thomas stopte.
Te laat.
Ik liep naar hem toe.
"Je wist hiervan?"
"Ik heb hem één keer gezien."
"Wat?"
"Toen ik achttien was."
Hij wees naar de boekenkast.
"Je vader liet me hier iets zien."
We duwden samen de kast opzij.
Achter de boeken verscheen een smalle houten deur.
Mijn hart bonsde.
Ik stak de sleutel in het slot.
Klik.
De deur ging open.
Daarachter bevond zich een kleine kamer.
Geen meubels.
Alleen dozen.
Tientallen dozen.
Ik liep naar binnen.
Op de eerste doos stond:
HELENA — 2007
Ik verstijfde.
Op de tweede:
THOMAS — 2007
Mijn man deed een stap achteruit.
"Dat kan niet."
Ik opende de doos met mijn naam.
Daarin zaten bankafschriften.
Contracten.
Foto's.
Notariële documenten.
En helemaal onderaan lag een map met een rood zegel.
Ik opende hem.
Bovenaan stond:
ONDERZOEK NAAR FRAUDE EN VERDUISTERING
Mijn adem stokte.
Ik bladerde verder.
Er waren betalingen naar verschillende rekeningen.
Bedragen van honderdduizenden euro's.
Allemaal afkomstig uit de nalatenschap van mijn vader.
Maar één rekening kwam steeds terug.
De naam van de begunstigde:
Helena De Vries.
Ik keek naar Thomas.
"Je moeder heeft mijn vaders geld gestolen."
"Ik wist het niet."
"Maar er is meer."
Ik hield een document omhoog.
Een bankoverschrijving.
Gedateerd twee dagen voor de officiële overlijdensdatum van mijn vader.
Het bedrag was enorm.
€4.800.000.
"Waar ging dit geld naartoe?"
Gerard pakte het document.
Zijn gezicht veranderde.
"Dit rekeningnummer..."
"Wat?"
"Dat is geen rekening van Helena."
"Van wie dan?"
Hij keek naar Thomas.
"Van jouw vader."
Ik voelde mijn hart stoppen.
"Maar..."
Gerard knikte langzaam.
"Dat betekent dat uw schoonvader misschien helemaal niet dood is geweest."
Thomas fluisterde:
"Mijn vader?"
Op dat moment hoorden we boven ons een geluid.
Een voetstap.
Daarna nog één.
Iedereen verstijfde.
Gerard deed zijn vinger voor zijn lippen.
We luisterden.
Iemand liep langzaam door de gang.
Emma kneep in mijn hand.
"Mama..."
Ik trok haar achter me.
De deur van de verborgen kamer stond nog open.
Toen hoorden we een mannenstem.
"Laura."
Mijn hele lichaam verstijfde.
Die stem.
Het was dezelfde stem die me zojuist had gebeld.
Mijn vader.
Hij stond boven aan de trap.
Ouder.
Magerder.
Maar onmiskenbaar.
Mijn vader.
Ik kon geen woord uitbrengen.
Hij keek naar mij.
Toen naar Thomas.
En daarna naar Gerard.
"Jullie hadden nooit met z'n drieën hier mogen komen."
Thomas zette een stap naar voren.
"Waarom?"
Mijn vader keek hem aan.
"Omdat iemand jullie gevolgd is."
Op hetzelfde moment klonk beneden het geluid van brekend glas.
Mijn vader draaide zich om.
"Te laat."
De voordeur sloeg open.
En een onbekende stem riep:
"Waar is Laura?"
