DEEL 4 — DE ZUS DIE NIET MEER KON LIEGEN
We verlieten het gebouw via de achterdeur.
Mijn vader kende een oude doorgang naar een parkeerterrein.
We reden weg zonder de lichten aan te zetten.
Niemand sprak.
Pas toen we enkele kilometers verder waren, stopte Daniel.
“Vance weet alles.”
Mijn vader knikte.
“Hij weet alleen nog niet hoeveel.”
Ik keek naar mijn vader.
“Wat bedoel je?”
“Wij hebben iets wat hij nodig heeft.”
“Wat?”
“Een opname.”
Hij haalde een telefoon uit zijn zak.
“Een gesprek tussen Vance en Rebecca.”
Ik voelde mijn hart sneller kloppen.
“Wanneer is die gemaakt?”
“Drie dagen geleden.”
Daniel zette het bestand aan.
We hoorden Rebecca huilen.
“Ik wil dit niet meer.”
Vance antwoordde koel:
“Je bent al te ver gegaan.”
“Valerie is mijn zus.”
“Dat maakt niet uit.”
“Je hebt me beloofd dat ik geld zou krijgen.”
“Dat krijg je.”
“En mijn kind?”
“Je kind zorgt ervoor dat Valerie blijft geloven wat wij willen.”
Mijn adem stokte.
Rebecca zei:
“Wat als ze ontdekt dat jij niet de vader bent?”
Vance lachte.
“Dan is het te laat.”
Ik zette de opname stil.
“Wat bedoelt hij?”
Mijn vader antwoordde:
“Dat is precies wat we moeten uitzoeken.”
De volgende ochtend ging ik naar Rebecca.
Niet als zus.
Als iemand die eindelijk de waarheid wilde horen.
Ze lag in bed.
Toen ze mij zag, begon ze te huilen.
“Valerie…”
“Hoe lang?”
Ze keek weg.
“Hoe lang lieg je al tegen me?”
“Ik wilde niet.”
“Maar je deed het.”
Ze zweeg.
Ik legde de opname op tafel.
Ze werd lijkbleek.
“Waar heb je die vandaan?”
“Dat doet er niet toe.”
Ze begon te huilen.
“Vance zei dat hij van me hield.”
“En?”
“Hij zei dat hij met mij zou trouwen.”
“Maar hij is met mij getrouwd.”
“Ik weet het.”
“Waarom heb je meegedaan?”
Ze keek me aan.
“Omdat mama zei dat jij toch alles zou erven.”
Ik voelde een steek.
“Dus dit ging om mijn geld?”
“Niet alleen.”
“Wat dan?”
Rebecca haalde adem.
“Vance zei dat hij een manier had om jouw aandelen vrij te maken.”
“Door mij te laten tekenen.”
“Ja.”
“En de baby?”
Ze sloot haar ogen.
“Die is niet van hem.”
“Van wie?”
“Ik weet het niet.”
“Rebecca.”
Ze keek naar mij.
“Hij is van een man die Vance kent.”
“Wie?”
“Marcus Hale.”
De naam zei me niets.
“Wie is dat?”
“Een investeerder.”
“Waarom zou hij betrokken zijn?”
“Omdat Vance hem heeft opgelicht.”
Mijn vader had gelijk.
Het geld kwam uit een investeringsfonds.
Maar er was meer.
Rebecca vertelde alles.
Vance had haar medische gegevens gebruikt.
Hij had haar identiteit gebruikt om bedrijven te openen.
Hij had haar laten tekenen.
En toen ze wilde stoppen, dreigde hij haar kind af te nemen.
“Waarom heb je mij niet gebeld?”
Rebecca begon harder te huilen.
“Omdat ik dacht dat jij me zou haten.”
“Ik haat je niet.”
Ze keek me aan.
“Dat verdien ik niet.”
“Nee,” zei ik. “Maar je moet wel verantwoordelijkheid nemen.”
Ze knikte.
“Er is nog iets.”
Ik wachtte.
“Vance heeft een kluis.”
“Waar?”
“Bij een privébank.”
“Wat zit erin?”
“De originele documenten.”
“Welke documenten?”
“De echte aandelenoverdracht.”
Ik keek naar mijn vader.
Hij knikte.
“Dat is het bewijs dat we nodig hebben.”
Rebecca pakte een briefje.
“Hier staat het nummer.”
Ik nam het aan.
Toen ging haar telefoon.
Vance.
Rebecca keek naar mij.
“Neem op.”
“Waarom?”
“Hij moet denken dat alles normaal is.”
Ik knikte.
Ze nam op.
“Hoi.”
Vance zei iets.
Rebecca keek naar mij.
“Ja.”
Ze luisterde.
“Vanavond?”
Ze keek weer naar mij.
“Oké.”
Ze hing op.
“Wat zei hij?”
“Hij wil dat ik vanavond naar zijn kantoor kom.”
“Alleen?”
“Ja.”
Mijn vader schudde zijn hoofd.
“Dat is een val.”
Rebecca keek me aan.
“Dan moeten we ervoor zorgen dat hij denkt dat hij gewonnen heeft.”
Ik begreep het.
We zouden hem laten geloven dat ik nog niets wist.
Die avond ging Rebecca naar het kantoor.
Daniel en mijn vader bleven buiten.
Ik zat in een auto met een microfoon.
Rebecca liep naar binnen.
Vance wachtte haar op.
“Waar is Valerie?”
Rebecca antwoordde:
“Ze weet niets.”
Vance glimlachte.
“Goed.”
Hij legde een document op tafel.
“Dan kunnen we morgen alles afronden.”
Rebecca keek naar het document.
“Wat is dat?”
“De overdracht van haar aandelen.”
Mijn hart sloeg over.
“Ze hoeft alleen nog te tekenen.”
Toen zei Vance iets waardoor iedereen stil werd.
“En als ze weigert…”
Hij glimlachte.
“…dan gebruiken we het kind.”
* * *
